Hanneke Mijnster Beeld Libelle
Hanneke MijnsterBeeld Libelle

Hanneke: “Mijn zoon moet zich straks niet genoodzaakt voelen om als hetero uit de kast te komen”

Hanneke Mijnster (aanstormend 40’er) leest, praat en schrijft het liefst over de liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby. Deze week schrijft ze over haar zoons.

Klapperende eierstokken had ik. Dat liedje van Jochem Myjer was voor mij gemáákt. Een jaar of 27 pas en ein-de-lijk had ik mijn eerste baan in de journalistiek te pakken. En toch moest en zou die baby er komen. Het bleek geen kwestie van appeltje eitje, maar zo rond 28-eneenhalf kwam die baby in mijn buik er toch. Ik was in verwachting. Van een roze wolk. Van een oermoedergevoel. Van ongetwijfeld een dochter. Ik kreeg een lang ziekbed, een ‘is dit het nou?’ en een zoon.

Vruchten plukken

Mijn eerste echt voelbare les in de niet-maakbare kant van het leven kreeg ik toen. Gelukkig voor mij rijkelijk laat. Goed, ik was wel eens blijven zitten, ik was wel eens gedumpt ook. Maar daar viel altijd wel linksom of rechtsom tegenop te redeneren. Dat doen wij graag, in de Patatgeneratie. Redeneren en begrijpen en zo dan invloed uitoefenen. Als kind van een vader en moeder uit de protestgeneratie, volbloed-Boomers inderdaad, kreeg ik volop de ruimte om zelf keuzes te maken. Als ik hard zou werken, zou ik hard de vruchten plukken. Zo ging het studies, met bijbaantjes, met eerste banen, met vriendschappen en in de liefde.

Achtponder met een piemel

Maar nu dus niet. Hoewel ik mezelf alleen maar kon voorstellen met een klein blond meisje in mijn denim-met-roze Bugaboo, kreeg ik een goede achtponder met een piemel. ‘Ik weet niks van Lego’, sputterde ik. ‘Ik ga echt niet elk weekend in de voetbalkantine kroketten staan bakken’, schampte ik. ‘Ik gruwel van geweren’, jammerde ik.

Na drie dagen was ik aan het idee gewend. Nieuwe ronde, nieuwe kansen, dacht ik een jaar later. Weer ziek. Weer een jongen. En wel echt de laatste, dus weg met die verwachting.

Lievigheid

Een zachtaardig en hypergevoelig ventje, dat elke ochtend mijn kleding voor me uitzoekt, natte ogen krijgt van een puppy en van zijn zakgeld een cadeautje koopt voor de juf, omdat ze een goed cijfer voor haar eindopdracht had gehaald.

De zoete lievigheid die ik bij mijn baby’s had verwacht, uit zich nu niet in samen nagels lakken (oké, soms) en shoppen (ook best vaak), maar wel in samen smoothies maken, een ontbijt op bed krijgen omdat het zondag is en samen Maneskin-filmpjes kijken op YouTube. Twee verschillende jongens in alles, en helemaal niet zo de bulderende lawaaimachines die ik verwachtte. Er zwerft één Nerfgun door het huis, naast 342 knuffels.

Worsteling

De nerd en de showpony, noem ik ze weleens. De grappen over het erfelijke gay-gen bij mijn jongste hartenlapje tieren welig en ik doe er zelf ook wel eens lachend aan mee. Of deed. Want mijn vriendin sprak me er terecht op aan. Het is nu ook weer niet de bedoeling dat hij zich genoodzaakt voelt om over vijf jaar als hetero uit de kast te komen.

Hij worstelt er zelf ook mee, met de jassen die hij aantrekt in de verschillende groepen. Hij speelde eerst alleen met meiden en zat op paardrijden. Daarna maakte hij heel bewust vrienden in de klas door met de jongens mee te gaan voetballen. Hij oefende en oefende. Buiten op het veldje, met mij of met zijn broer. Of gewoon in zijn eentje. Het lukte en nu heeft hij een vast groepje vrienden. En zit hij dus op voetbal. Gelukkig heb ik nog geen kroketten staan bakken.

Verwachtingen overtroffen

Dit EK kijk ik met hem. De jongen van wie ik dat het minst had verwacht. Zijn oudere broer, het alfamannetje vol technische vragen en met zijn zelfgeslepen speren uit het bos, die vindt voetbal kijken tantoe saai. Deze twaalfjarige techneut gaat tijdens Nederland-Noord-Macedonië liever in zijn onderbroek de monitor op mijn kantoor voor me installeren. En me daarna in de rust uitleggen dat ik met F1 het ene scherm op zwart zet en het andere dan beter kan zien. Wist ik dus niet.

Wat mij betreft hebben deze fijne jongens alle verwachtingen overtroffen.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden