null Beeld

Hanneke ontdekt een nieuw gevoel: “Ineens zie ik mezelf in gedachten naast haar staan. Als partner.”

Hanneke Mijnster (aanstormend veertiger) leest, praat en schrijft het liefst over liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby. Op dit moment is het hardlopen. Ze is single en mist de liefde enorm

Online redactie Libelle

Op maandag vlucht ik altijd mijn huis uit, want dan komt Mary. Mary is mijn schoonmaakster en ik praise the Lord for Mary. Wat zij in mijn huis voor elkaar krijgt in een halve dag, lukt mij nog niet in een week Funda-klaar-maken. Maar goed, hoe fijn ze ook is, ik weet inmiddels wel dat ik er niet tegen kan om haar gezucht en gesteun te horen over mijn eigen goorheid. Het zijn gewoon werkgeluiden natuurlijk, want de plak van mijn afzuigkap afschrapen is inderdaad een fysieke uitdaging. Resultaat is dat ik iedere vijf minuten ‘sorry’ en ‘ik zal er beter opletten’ wil zeggen. Wat ik natuurlijk nooit ga doen (zowel sorry zeggen als er beter opletten), maar al met al is het voor iedereen beter als ik me op maandagmiddag uit de voeten maak.

Luikje

Op één zo’n maandag, ergens vorig jaar, gebeurde het. Baf. Ik stapte het koffietentje binnen waar ik wel vaker zit te schrijven en zag de barista staan die een tijdje weg was geweest. ‘Hé, ze is er weer!’ dacht ik. Op zich een logische gedachte, maar voor mij voelde het opmerkelijk. We hebben het hier namelijk over een grote, bonkige lesbienne met de mooiste puppy-ogen die je je kunt voorstellen. Van alle koffiemeisjes was zij mijn lievelings, zoals je ook een favoriete caissière kunt hebben bij de Albert Heijn en toch echt het liefste de Bodypump op vrijdag volgt, omdat die instructeur heel fijn is. Zo dus. Ik bestelde ondertussen mijn thee + tosti en ging buiten op het terras zitten werken. Hartstikke zzp olé. Even later komt de barista naar buiten en gaat tegenover het terras in de zon een sigaret roken. Ze is het type butch: uit de kluiten gewassen, tuinbroek, kort koppie met een soort kuifje. Gay as fuck. En ineens zie ik mezelf in gedachten naast haar staan. Als partner. Als wifey. Een diepe rust golfde van mijn middenrif tot aan mijn poriën. Best opmerkelijk voor iemand die vijftien jaar met een man was, twee kinderen van hem kreeg en na de bitterzoete afwikkeling van die relatie stug door datete met mannen. Met wisselend succes overigens. Ik wil maar zeggen: er is geen moment geweest dat ik me ín de kast voelde. Er is al die jaren niets onderdrukt. Maar hier ineens, zo maar op het terras, werd een luikje geopend. Een nieuw perspectief dat gelijk ontzettend natuurlijk aanvoelde.

Kast

Het schrijven die middag ging als een tiet en ik bestelde meer thee dan dat ik dorst had. Maar aanspreken ho maar. Het was ook geen verliefdheid, het was een verwondering. Die avond bleef ze door mijn hoofd spoken en besloot ik haar online op te zoeken. Zonder enig doel. Via de Facebookpagina van het café kon ik haar niet vinden. Ik bleef speuren en vond uiteindelijk een datingapp speciaal voor vrouwen. Zou ze daar? Ach, dit ging allang niet meer om haar. Ik maakte een profiel aan, lekker laf onder een andere naam, en bladerde door de damesplaatjes alsof het lp’s waren. Lang haar, veel korte koppies, bikini’s en opvallend vaak vrouw-met-hond. Een feest om te onderzoeken en doorvoelen waar ik dan eigenlijk op val. En vooral ook waar niet. Te vrouwelijk is het niet voor mij, te mannelijk ook zeker niet. Maar wat dan wel? Tijd voor een interne zoektocht. Op de dag dat Mary mijn huis weer brandschoon maakte, ruimde ik spontaan mijn eigen kast uit.

De mooiste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je aan voor onze nieuwsbrief.

Tekst: Hanneke Mijnster. Beeld: privé.

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden