null Beeld

Hanneke over haar personal trainer: “Ik weet niet wat ik verwacht had, maar niet dit”

Hanneke Mijnster (aanstormend veertiger) leest, praat en schrijft het liefst over liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby. Op dit moment is het hardlopen, maar ze wil nog wel wat fitter worden.

Sinds corona ben ik de sportschool niet meer in te slaan. Het idee van zo’n klamme zweethal maakt me hartstikke hypochondrisch. Nu was ik toch al niet zo’n trouwe gewichtentrekker, ik ren veel liever een rondje door de polder. Ochtendzon op je snoet, links en rechts een vissersgroet en de dag begint meteen goed. Maar goed, met alleen potige benen red je het natuurlijk niet als je bijna de veertig aantikt. Buik, billen en bovenarmen verdienen eveneens aandacht en uitdaging. En van een goed getrainde core (de romp, red.) ga je ook nog eens harder rennen, vertelde hardloopjuf Evy me op haar podcast. In een drafje naar de sportschool zou je denken. Niet dus.

Crunchen & V-fit

Gelukkig heeft een béétje sportschool inmiddels ook goede trainingen op video opgenomen. En ja hoor, ook in de app (waarom heb ik in godsnaam een app van Basic Fit op mijn telefoon staan als ik aan de Fit for Free doneer?) vind ik een lesje waarmee ik in een kwartier m’n core opkrik. Handdoekje op de grond, schoenen uit en crunchen maar. Opdrukken en planken zit er ook bij. De echte killer is de zogenaamde V-zit. Voeten in de lucht en bovenlijf rechtop. Die V staat vast voor voelen, want tjeumig, wat brandt de boel vanbinnen.

Personal trainer

Na een kwartiertje ploeteren - voor elk niveau, ja, m’n reet - lig ik trillend op mijn handdoekje. En ik maar denken dat ik best wel fit was met drie keer per week hardlopen. Een uur later zit ik met lichte lijfelijke teleurstelling te werken en typ ik voor de grap ‘personal trainer Haarlem’ in. Eén telefoontje later heb ik mijn wensen een voor een opgelepeld en wacht ik met smart tot een beschikbare core-kunstenaar me belt voor een afspraak.

Ondertussen vertel ik enthousiast over mijn plan aan vriendin Jorinde en ze giert het uit. “Ja, ik lach je uit,” roept ze. “Dit is je reinste midlife schat, en ik deed precies hetzelfde. Inmiddels ben ik 43 en nou ja, je weet hoe het ervoor staat.”

Twee dagen later heb ik beet. “Haaaaaiiii, met Maiiiiiik” klinkt het aan de andere kant van de lijn. “Dus jij wilt lekker boksen? Ik heb nog wel wat tijd in de avondjes hoor, dus zeg maar wanneer je tijd hebt om te trainen.”

Even val ik stil. Ik weet niet wat ik verwacht had, maar blijkbaar niet dit. De club die ik belde voorzag specifiek in vrouwelijke trainers. Leek me wel wat. Niet voor m’n lesbische lusten overigens, maar meer omdat ik niet zo’n trek heb in een rammelende Rodney aan mijn voordeur. Drillen is namelijk niet aan mij besteed. Maar nu is het dus Maik. Hij klinkt lekker amicaal en zegt dat we volgende week wel ergens een park of een brug (?) vinden om onder te trainen. Of ik even mijn adres naar hem app.

Bij het zien van zijn foto in WhatsApp schiet ik gelijk in een lachstuip. Mijn broze buikspieren schuddebuiken voorzichtig mee. Grote kaaklijn, hippe baard, tandpastasmile. Ongetwijfeld twee meter lang. Ben ik net lekker uit de kast, sturen ze een levende Ken op me af.

Grinnikend stuur ik zijn foto door naar mijn vriendin. “Ben je er blij mee?” vraagt ze zo neutraal mogelijk. “Niet zo heel,” lach ik. “Geef die Maik maar gewoon een kans,” zegt ze. “Eerst doen, dan oordelen. Volgende week is mijn eerste boksles, maar ik weet nu al dat core-koning Maik in ieder geval goed is voor mijn lachspieren.

Tekst: Hanneke Mijnster. Beeld: privé

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden