null Beeld

Hanneke: “Pillen slikken is voor de dramatische gevallen vond ik”

Hanneke Mijnster (aanstormend 40’er) leest, praat en schrijft het liefst over liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby. 

Ze zitten gedrieën op de bank en spelen Fortnite. Mijn oudste bloedje Guus, die zijn recente adhd-diagnose maar wat graag uitvent tot ziektewinst, zijn vriendje M. die nooit wint en altijd meekijkt, en vriendje T. die uit hetzelfde hout gesneden lijkt als eerstgenoemde.

Tantoe betekent heel erg en Guus (bijna 12) is graag tantoe druk. Dat betekent in zijn geval roepen naar de tv, wiebelen aan tafel en nooit zonder guitig dansje van de bank naar de keuken. Van school moest-ie een test, want hij zag ieder vogeltje en zag dat vooral liever dan zijn juf. Dus nu weten we het zeker, van die adhd.

Tegen zijn vrienden vertelt hij er niet over, maar wanneer het hem uitkomt, laat hij zich zijn hyperactiviteit graag aanleunen. In het ondersteboven eten van zijn boterham bijvoorbeeld, of in het per ongeluk expres vergeten van het uitruimen van de onderste twee lades van de vaatwasser. Ik kan er wel om lachen. Het mooie van dat hysterische hoofd van hem is namelijk ook dat hij er plannetjes mee smeedt, zelf recepten mee bedenkt, zoals de pizza zalma die we nu met kerst op tafel zetten, en gigantisch goede grappen mee fabriceert.

Lang verzette ik me tegen die test, of eigenlijk vooral tegen de uitslag, want ik vind Guus goed zoals-ie is. Pillen slikken is voor de dramatische gevallen vond ik, dus daar beginnen we niet aan. En waarom zou je een label moeten als je toch geen oplossing haalt bij de apotheek?

In zo’n diagnose zit dus winst, weet ik nu. Want ook zonder druktedimmers is het fijn om het knetterende koppie en die wapperende ledematen beter te begrijpen. Voor de juffen en meesters in zijn leven, maar ook voor mij. Ik merk namelijk dat ik beter kan dealen met de drukte nu ik weet dat hij er niks aan kan doen. Best gek eigenlijk, alsof er eerder ergens toch een stemmetje in mij riep dat hij het expres deed. Of erger, dat ik hem niet goed opvoedde.

En nu zit-ie dus te stuiteren met zijn vriendjes en zijn faka vette skin. Ook zij slaan vooral aan op de voordelen van zijn uitbundigheid.

Gruwelijke damage gast! giert vriendje T.

Ja! Knal z’n kop kaal! roept vriendje M.

Mama is vandaag voor het eerst naar de pruikenwinkel, vertelt T. ondertussen. Over een paar weken wordt ze pas kaal.

Zou vet zijn als ze net zo’n pruik als Armadillo neemt, vindt Guus.

Ja man, met zo’n hanekam! lachen T. en M.

Als ze even later uitgeschaterd zijn, of eigenlijk gewoon dood in de game, kom ik een rondje thee brengen. Ik vraag aan T. hoe het nu is met zijn moeder, die recent de diagnose borstkanker kreeg. Volgende week begint de chemo, maar nu gaat het echt heel erg goed! roept hij trots. En alles komt weer he-le-maal goed hoor. Kom Guus, nog een potje. Ik ga je helemaal kapot knallen.

Ik ben echt blij met corona gast! roept Guus.

Echt gast! lacht T. Nu kunnen we de hele dag Fortniten! Nu ben ik die chemo-kale.

Tantoe tof, die ziektewinst.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Beeld: privé.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden