null Beeld

Hanneke: “Sommige vrouwen-met-een-vrouw kunnen nogal anti-man zijn”

Hanneke Mijnster (aanstormend 40’er) leest, praat en schrijft het liefst over de liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby. 

Online redactie Libelle

‘Je kunt maar beter een man zoeken’ zei ze. ‘Midden veertig en kalend.’

Vroeger zou ik hier de verlatingsangstkaart hebben getrokken. Bang voor afwijzing, voor niet goed genoeg. Zie je wel, zou ik denken, ik heb me toch vergist. Of erger: ik ben de liefde toch niet waard. En dan via allerlei omwegen gaan vissen of ze al ergens op afgeknapt was. Of ze misschien toch liever iemand heeft die echt lekker kan koken. Iemand die wat dichterbij woont. Iemand met een dunne kont.

Maar nu weet ik dat dat niet hoeft. En voel ik het ook nog. Ze stelt me trots voor aan haar vriendinnen en familie, gooit haar schema om waar het kan om mij te kunnen zien en luistert aandachtig naar wat ik haar vertel. Ze heeft vertrouwen in mij, in wat ik doe en wat ik kan. Wie ben ik dan om aan mezelf te twijfelen (vrij naar Loesje, inderdaad).

‘Ik heb net hoofdluis bij mezelf geconstateerd en aangezien jij vannacht naast me lag, heb jij het vast ook.’

Ik grinnik. Heb ík weer. Ben ik door de vrouwenliefde eindelijk van die condooms af, geeft mijn verkering me een soa via haar blonde krullen.

Sommige vrouwen-met-een-vrouw kunnen nogal anti-man zijn. Ik ben niet zo’n vrouw. Toch vind ik het een verademing zo zonder man. Dat zit ‘m, eerlijk is eerlijk, vooral in materiële zaken. Géén boxershorts in de hoek. Géén gitaren en versterkers die een plek opeisen. Géén hand op mijn afstandsbediening.

En vooral: wél zonder overleg zilveren tegeltjes op mijn keukenmuur. Wél gordijnen met protserige bloemen. Wél een mat roze geverfde eettafel. In dit huis kan het. Hier hoef ik geen compromissen te sluiten, geen verantwoording af te leggen. Hier wijst niemand mijn smaak af. Dit is mijn fijne, veilige meisjes huis. Misschien wel mijn enige kans om alles te doen zoals ik dat wil.

Na mijn scheiding bleef ik in het gezinshuis wonen, maar pas nadat ik dat anderhalf jaar later verkocht en neerstreek in een knus klein kot met veel hoekjes, ben ik echt geland.

De verkering, die zelf nogal van het rustige en behoudende soort is, trok licht een wenkbrauw op bij de gordijnen, maar vind het verder een feestje hier. Ze neemt me zoals ik ben, met alle bombarie erbij. Dus doe mij maar een vrouw. Midden veertig en krullend. En voor deze ene keer krabbend op haar hoofd.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Beeld: privé.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden