null Beeld

Hanneke verloor haar beste vriendin aan kanker: “Ik vind het zo erg dat ik haar niet kon steunen”

Iedereen heeft een verhaal. Groots en meeslepend of juist klein en ontroerend. Dit is het verhaal van Hanneke (32). Zij verloor haar beste vriendin aan kanker.

Hanneke: “Anderhalf jaar geleden werd mijn beste vriendin ziek. Ze was al een tijd niet in orde, maar we dachten dat het door haar zware baan in de horeca kwam. Ze werkte in de bediening en liep hele avonden met armen vol borden heen en weer. Geen wonder dat je dan weleens moe bent, dachten we allebei. Maar toen ze ook nog last van haar buik kreeg, vond ze dat ze nu toch maar eens naar de dokter moest. Die stuurde haar door naar een specialist en een week later wisten we dat ze kanker had en niet meer beter zou worden. Ze woonde sinds haar scheiding alleen. Toen ze me vertelde wat er met haar aan de hand was, wist zij het al twee dagen. ‘Ik moest het eerst zelf verwerken’, zei ze. En dat vond ik zo erg, dat ik haar op zo’n moeilijk moment niet kon steunen. Nu zat ze míj te troosten!

Laatste momenten

Ze kreeg chemo. Niet om te genezen, maar om het proces te vertragen, want ze wilde zo graag nog een tijdje leven. Na elke behandeling had ze een paar zware dagen, maar daarna knapte ze zienderogen op. En dan genoot ze van elke dag: van bezoek van vrienden, van een bos bloemen, van een wandeling in het park, van de zon, van een regendruppel op een grasspriet. Net een kind dat voor het eerst de wereld ziet. En ik probeerde maar niet te laten merken hoe vreselijk ik me voelde. Mijn vriendin, met wie ik lief en leed had gedeeld, zou er straks niet meer zijn! We praatten veel over hoe haar leven was geweest. Ze vond het prettig om herinneringen op te halen en foto’s van vroeger te bekijken, maar ze bleef ook geïnteresseerd in wat haar vrienden deden en ze vergat geen verjaardag.

"Ze wist al twee dagen dat ze niet meer beter zou worden"

Uit het oog, niet uit het hart

En toen brak het moment aan dat chemo geen zin meer had. Ze kwam de deur niet meer uit, maar ik ging elke dag bij haar langs. Met haar huisarts had ze een moment afgesproken dat ze niet verder meer hoefde te leven als het te zwaar werd. Ons afscheid was niet makkelijk. We omhelsden elkaar voor de laatste keer. En nu is ze weg. Al bijna een jaar. Maar nog steeds denk ik een paar keer per week: o, dat moet ze weten, even bellen…”

Ook jouw verhaal vertellen? Mail dan naar redactie@libelle.nl o.v.v. Vrouwen.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden