null Beeld

Hanneke: “Vrij, verbonden, verliefd. Blijkbaar begint het leven echt bij 40”

Hanneke Mijnster (aanstormend 40'er) leest, praat en schrijft het liefst over liefde. Co-oudert vol overtuiging en vindt cola bij de lunch helemaal niet gek. Ze woont vlak bij de kust en zoekt al jaren een hobby. Op dit moment is het hardlopen. Ze heeft prille verkering en dat is leuk en spannend tegelijk.

Het stond naast een hoerenhuis. Een statig herenhuis in Rotterdam dat tegen het einde van de jaren '80 werd bewoond door 2 vriendinnen van mijn moeder. Een stel ja. Het was een magische plek. De plafonds waren zo hoog dat zelfs mijn vader er op een ladder niet bij kon.

In het huis wemelde het van de kleine trapjes naar verschillende vertrekken. Eén van de vriendinnen maakte zelf wijn en dus was er een kamer vol jerrycans en flessen. Dat was geen Rotterdamse chardonnay, maar wijn voor gevorderden. Je moest wel echt willen, om zo’n rozenbottelwijn en paardenbloemenwijn te proeven. Ik was een jaar of negen, dus verder dan hopen kwam ik niet.

Complete studio

Mijn broer en ik mochten er af en toe eens logeren. Wij waren zelden weg uit moeders nest, dus dat was al een feest. Maar bij de dames - ik noem ze voor nu even Janine en Marjolein - was alles cool. Toch was het niet de grootte van het huis die me fascineerde, of het feit dat er een gigantische badkuip was waar we samen in mochten. Zelfs niet de wetenschap dat er bij de buren voortdurend gesekst werd. Nee, het meest onder de indruk was ik van het feit dat Janine en Marjolein een stel waren en toch allebei een eigen kamer hadden in het huis. Een complete studio-annex-atelier met daarin een eigen bank, boekenkasten, schildersezels en kunst. Een soort latten onder één dak dus. Zo kon het dus óók!

Jaren dertig pijpenla

Mijn ouders zijn de klassieke twee-handen-op-een-buik-types, dus deze vorm van vrijheid in verbondenheid was nogal een eye-opener voor me. Althans, zo zie ik het nu. Natuurlijk heb ik de paplepelvariant wel geprobeerd. Op mijn 20e ging ik samenwonen en dat namen we nogal letterlijk. We deden álles samen. Stelletjesavonden, concerten, vakanties en grote plannen maken. Om de zoveel jaar sloeg de onrust toe en wilde ik verhuizen. Uiteindelijk eindigden we in een jaren '30 pijpenla met een Toyota Prius voor de deur.

Niks mis mee, maar ik was dit niet. Ik wilde vrij leven. Een paar dagen in mijn eentje naar Londen, etentjes thuis met vriendinnen en ‘s nachts tot 03.00 uur door kunnen schrijven omdat het zo voelt. Zonder dat dat opgetrokken wenkbrauwen en diepe zuchten oplevert. Of beter: zonder dat ik daar bang voor hoef te zijn. Vrijheid zit vooral in jezelf, leerde ik (1 van de voordelen van bijna 40 zijn).

Eigen vrijstaat

30 jaar en een handen-op-één-buik-poging later, blijkt het kleurrijke leven van Janine en Marjolein een blauwdruk voor het mijne.

Ik creëerde mijn eigen plek, met zilverkleurige tegels op de keukenmuur en gordijnen met zulke opzichtige bloemen dat geen enkele partner het een goed idee zou vinden. Mijn eigen vrijstaat. En als kers op de kleurrijke taart vond ook een fijne mooie vrouw. En ja, ik vroeg haar zelfs verkering. Vrij, verbonden en ook nog eens verliefd. Blijkbaar begint het leven echt bij 40.

Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden