null Beeld

Hanny verhuisde met een paar vrienden naar een andere stad

In je eentje van Amsterdam naar de andere kant van het land verhuizen was een te grote stap voor Hanny. Maar het werd een geweldig avontuur toen 4 vrienden besloten hetzelfde te doen. Inmiddels wonen ze met z’n allen met veel plezier in Arnhem.

“Ik had het enorm voor elkaar in míjn Amsterdam. Een fijn appartement met groot balkon in het cultureel diverse Oost, leuke vrienden en kennissen en het gevoel dat ik leefde op de plek waar ‘alles’ gebeurt. Altijd een nieuw restaurant om te verkennen, fijne winkels om te checken, trends en foodfestivals, altijd iets om trots op te zijn. Ik hoorde bij Amsterdam en Amsterdam hoorde bij mij. Maar de afgelopen jaren veranderde er veel. Als Amsterdam en ik tot dat moment een mooie relatie hadden, begonnen we uit elkaar te groeien. Ik wilde meer groen, Amsterdam wilde meer beton. Ik wilde meer rust, Amsterdam werd drukker. Het verlangen naar groen leek me nog wel op te lossen met een huis met een mooie stadstuin, maar de huizenprijzen in Amsterdam stegen sneller dan mijn inkomen.

Mijn moeder had regelmatig mijn hulp nodig, waardoor ik vaak in mijn geboortestad Zwolle was. Onwillekeurig keek ik naar de huizen: stel dat het nodig was, zou ik weer in Zwolle kunnen wonen? Het was een shock om te ontdekken dat ik in Zwolle een groot huis in het centrum kon kopen mét tuin voor het geld waarvoor ik nu in een appartement zat.

Ook het idee om mijn moeder te verhuizen naar Amsterdam speelde door mijn hoofd. Ik woonde naast een verzorgingshuis. Maar het vooruitzicht om mijn nette moeder door mijn toch enigszins vervallen buurtje te zien schuifelen achter haar rollator voelde verkeerd. Hierdoor besefte ik dat ikzelf op enig moment ook met een rollator door dat vervallen buurtje zou schuifelen. Wilde ik hier tot het einde van mijn leven blijven? Ondertussen kwamen er steeds meer rolkoffers en expats en Maserati’s die Amsterdam uit mijn handen rukten. In de Wibautstraat sprak niemand meer Nederlands en in het centrum was ik al een jaar niet meer geweest. Te druk. Steeds vaker klonk in mijn hoofd: ‘Ik wil hier weg’. ‘Maar je vrienden dan?’ was steeds het antwoord.”

"We zijn al met een leuke club en waarschijnlijk volgen er meer"

Vage dromen

“Onder die Amsterdamse vrienden begon het ook te rommelen. Misschien omdat we net voorbij de 50 zijn, beseften we dat een grote sprong nog kon, maar dan moesten we hem wel nú maken. De fantasie om met een groep vrienden in een groen en verlaten dorp te gaan wonen en voor elkaar te zorgen kwam voorbij. Maar we bleven stadsmensen. Lekker winkeltjes kijken op een koude winterdag, langs de ramen lopen waar de lichtjes in de kerstbomen branden, een koffie of wijntje drinken in een gezellig tentje op de hoek… Twijfels en plannen genoeg, maar het bleef bij vage dromen. Bruno, een van mijn beste vrienden, brak het ijs. Hij kwam eind 2016 terug van een klus in Maastricht en zei: ‘Als ik een vaste baan krijg aangeboden, verhuis ik naar Limburg.’ Impulsief antwoordde ik: ‘Dan ga ik mee.’ Een week later hadden we de huizenmarkt in Zuid-Limburg in kaart gebracht. Zo veel meer mogelijkheden dan in Amsterdam! Het vertrek naar Maastricht kwam er niet, maar het woord was gevallen. We gingen weg uit Amsterdam.

Opties verkennen

Bruno en ik besloten het gedegen aan te pakken en een halfjaar uit te trekken om verschillende opties te verkennen. We gingen naar Zutphen (prachthuizen, maar iets te saai), Rotterdam (hartstikke leuk, maar geen boom te bekennen), Doesburg (lekkere mosterd!), Haarlem (te duur), Utrecht (ook te duur), Nijmegen (te ver van vrienden en familie) en Abcoude (te dicht bij Amsterdam). Als laatste was Arnhem aan de beurt. Stad én dorp, groen én creatief, eigenzinnig en een beetje spannend… Ik kende Arnhem van vroeger, van winkelen met mijn moeder en een paar wilde feesten. Bruno is fan van treinen en metro’s, hij was bij de aanblik van de trolleybus al om. En we werden gewoon gelukkig bij het zien van het Sonsbeekpark, de Stadsvilla, het Willemsplein en de Apeldoornseweg. Bruno en ik hadden een serieus gesprek. We besloten beiden te zoeken naar een huis voor onszelf, maar dicht bij elkaar.

Minder eng

Vriendin Petra (wegens omstandigheden niet op de foto, red.) had ooit een blauwe maandag een opleiding gevolgd in Arnhem en raakte al snel ook méér dan geïnteresseerd. Het avontuur was minder eng omdat we het samen aangingen in plaats van in ons uppie. In geval van ziekte en rampspoed kunnen we er voor elkaar zijn, wat toch een overweging is als je geen 20 meer bent. Binnen enkele maanden vond Bruno een gigantische bovenwoning op een steenworp afstand van het station. Ik kocht een heerlijk pand aan de Rijn, op de rand van stad en natuur. Petra vond een prachtige flat met de mooiste zonsondergangen ooit. Ludwig en Mirela – die tot voor kort met 2 kinderen op een bovenwoning in IJburg woonden – raakten na het eerste bezoek ook in de ban van Arnhem. Vorige maand zijn ze in hun nieuwe huis getrokken, op 5 minuten lopen van het mijne. We zijn dus al met een leuke club en waarschijnlijk volgen er meer.”

Eén grote vakantie

“Ik woon inmiddels anderhalf jaar in Arnhem. Ondanks de hardnekkige opvatting dat Arnhemmers stug zijn, bleek het hier een warm bad. We hebben fantastische nieuwe vrienden gemaakt. Op straat kom je elkaar tegen, wat ouderwets gezellig is. Door het overdadige groen en de ruimte heb ik het gevoel dat hier mogelijkheden zijn waar de Randstad potdicht zit. Arnhem blijkt daarnaast een échte stad, met fijne restaurants, winkels en spetterende festivals.

"Ik zie mijn vrienden nu vaker dan vroeger, we zijn in hetzelfde avontuur gestapt"

Ik zag niet aankomen dat de verandering me zo goed zou doen. Ik had me ingesteld op minstens een jaar eenzaamheid en heimwee, maar vanaf dag 3 (want ja, dag 1 en 2 waren wel even slikken) had ik er lol in. Er begon een ontdekkingsreis waar ik nog lang niet klaar mee ben. Het is heerlijk om lokale specialiteiten te ontdekken op de biologische markt, of om weer naar het theater te gaan, wat ik in Amsterdam steeds minder deed omdat kaartjes steevast waren uitverkocht. En wat een luxe om langs de Rijn te wandelen of een uitstapje te maken naar de Achterhoek, door een bekende niet onterecht de Nederlandse Provence genoemd. Zelfs na anderhalf jaar voelt het hier als één grote vakantie.

Soms mis ik het Amsterdam waarvan ik de eerste 25 jaar dat ik er woonde met volle teugen heb genoten. Maar dat Amsterdam bestaat niet meer en komt niet meer terug. Een troost is dat Nederland een beetje meer Amsterdam is geworden. Vrijer, minder bekrompen, ook in de provincie genieten mensen meer van het leven dan in de jaren 60 en 70.

Als vriendengroep zien we elkaar vaker dan vroeger, we zijn in hetzelfde avontuur gestapt en hebben veel ervaringen om te delen. De afstanden zijn hier kleiner; in 5 minuten ben ik bij een van mijn oude vrienden, dus je wipt makkelijk even bij elkaar langs. Dat voelt geborgen en gezellig, maar we zijn niet klef en ik denk dat het goed is dat we niet met zijn allen in een dorp zijn gaan wonen. Daarvoor zijn we te veel individualisten en stadsmensen. Het leuke van Arnhem is dat het eigenlijk precies de juiste maat heeft voor ons: een menselijke.”

Ludwig en Mirela

Ludwig Verspui (59) en Mirela Marinescu (49) hebben 2 kinderen en wonen sinds juni 2019 in Arnhem in een huis met een enorme tuin.

Mirela: “Ik voelde me in Amsterdam steeds vaker verloren in de massa. Ook kwam het verlangen naar een tuin, lekker met de handen in de grond. En ik had zin in een nieuw avontuur. Het leuke en unieke is dat we hier én dicht bij de stad zijn én dicht bij de natuur. Vanaf de eerste dag merk ik dat mensen hier zo aardig zijn, ze komen langs om hallo te zeggen, zijn behulpzaam. Het lastige van verhuizen is dat je mensen achterlaat, maar de echte vrienden blijven. Dat we het samen doen, speelde een grote rol bij het doorhakken van de knoop. Je weet dat je er voor elkaar bent, dat je altijd even bij elkaar langs kunt gaan. Ik zou me trouwens overal kunnen aanpassen, want ik ben in het verleden van Roemenië naar Nederland verhuisd.” Ludwig: “Financieel was het een goed moment om te verhuizen, dat speelde ook. Als je te lang wacht, wordt het lastiger een hypotheek te krijgen. Hier konden we veel meer huis krijgen voor ons geld. En we houden meer geld over. Dat is relaxter leven.”

Bruno

Bruno Heemskerk (59) verhuisde in maart 2018 naar een herenhuis in Arnhem en voelde zich meteen thuis.

“Eigenlijk betekent Arnhem voor mij: meer ruimte. In mijn huis, de buurt en de stad. Het is wel belangrijk geweest dat we het samen deden, anders had ik langer getwijfeld over de stap. Omdat je het samen doet, raak je meer verbonden met elkaar. Sowieso merk ik dat je in Arnhem makkelijker contact legt en dat bevalt me erg goed. Ik merk dat ik hier meer opensta, dat ik minder gejaagd ben, meer ontspannen en dat heeft met de omgeving te maken. Deze stap is natuurlijk ook een kwestie van leeftijd. Ik hoef niet meer zo nodig tot diep in de nacht het uitgaansleven in. Maar als ik dat zou willen, kan het hier ook.”

Op de foto van links naar rechts: Hanny, Mirela, Ludwig en Bruno

Tekst: Hanny Roskamp. Fotografie: Yasmijn Tan

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden