null Beeld

Hans: “Het NK Mannen Met Zelfmedelijden staat weer voor de deur en ik ga voor goud”

Hans Verstraaten is journalist en schrijft elke week over de kleine en grote dingen in zijn leven. Deze week: mannelijk zelfmedelijden.

Ik rijd al vele decennia paard, maar pas onlangs was het zover: ik viel er vanaf. We reden op een landweggetje toen er ineens van een ander landweggetje een auto aan kwam rijden, waar helemaal geen auto’s mogen rijden. Mijn paard schrok en ik donderde naar beneden. Mijn hoofd kwam terecht op een tamelijk scherpe steen. Mijn hoofd begon hevig te bloeden. Ik had ineens nogal veel te doen.

Paard kalmeren. De vrouw die achter het stuur had gezeten, kalmeren. Wat niet meeviel. Ze was zich – net als mijn paard – rot geschrokken en zei nu almaar: “Oh sorry, sorry, sorry!” En af en toe ook nog: “Ik mocht daar niet eens rijden!” Ik moest het bloeden van mijn hoofd stoppen en naar een ziekenhuis. Maar wat dan te doen met mijn paard? En dan moest ik ook nog mijn mannelijke zelfmedelijden onder controle zien te houden. De wel erg flauwe grap dat ik veel aan mijn hoofd had, zal ik hier overslaan. Ik probeerde het bloed te stelpen met een doek. De doek vastdrukkend op mijn hoofd bond ik mijn paard vast aan een hek en belde mijn broer of hij haar wilde ophalen. En maar volhouden dat mannen niet kunnen multitasken!

Even later reden de vrouw en ik naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis. Ze was zichzelf zo bestraffend aan het toespreken dat het geen enkele zin meer had dat ik haar ook nog eens bestraffend zou toespreken. In het ziekenhuis werd mijn hoofd schoongemaakt en gehecht.

Weer thuis keek ik in de spiegel. Ik kon zo meedoen in een gruwelijke oorlogsfilm of een gewelddadige gangsterfilm. De vrouw belde. Hoe het ging. Dat zou ze vervolgens nog een keer of twintig doen. Na een dag of drie zette ik een cap op en ging naar buiten. Cool zo’n cap, als je een jaar of zestien bent. Nu was het ding handig om heel veel hechtingen te verbergen. En dan droeg ik als man naast die cap ook nog vele kilo’s zelfmedelijden met me mee.

Het ging net weer wat beter totdat ik gisteren een pen van mijn bureau liet vallen. Ik bukte om ’m op te rapen. Ik kwam overeind en stootte mijn hoofd aan een ijzeren staaf die aan mijn bureaublad vastzit. Het hele met bloed overgoten hoofdverhaal begon weer van voren af aan.

De nationale kampioenschappen Mannen Met Zelfmedelijden staan weer voor de deur. Ik ga voor goud.

Fotografie: Bart Brussee.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden