null Beeld

Hetty (55) kreeg in april corona: “Ik ben nog steeds een wrak”

Hetty Mulders (55) kreeg eind april corona. Ze kampt nog dagelijks met de gevolgen van het virus.

“Ik ben zelden ziek, kerngezond. Corona? Dat kon niet erger zijn dan een flinke griep. Inmiddels weet ik wel beter. Ik werd ziek op 22 april en ben lichamelijk nog steeds een wrak. Ik ben doodmoe, vergeetachtig, heb een droge mond, stekende pijn op de borst, hoest nog steeds en heb vaak hoofdpijn. Als ik me opmaak, is het na een uur net of alle make-up eraf is gevallen, zo’n grauwe sluier ligt er dan over mijn gezicht. Als ik een boodschapje heb gedaan, moet ik al gaan liggen. Mijn leven staat stil. Allemaal door dat stomme virus.”

'Ik dacht dat ik stikte'

“Het maakt me woest als mensen geen anderhalve meter afstand houden of zeggen dat corona wel meevalt. Je hoeft niet op de ic te hebben gelegen om te weten hoe erg het is. Ik bleef gewoon thuis, in mijn eigen bed, met mijn bezorgde dochter van 23 om me heen. Mijn zusje zette boodschappen voor de deur. Desondanks heb ik ervaren hoe afschuwelijk het is. Het begon ’s nachts. Ik werd hoestend wakker, ik dacht dat ik stikte en had koorts. Ik kende de beelden van mensen op de ic, die afscheid moesten nemen van hun familie en niet wisten of ze wel weer wakker zouden worden. Ik was bang dat ik afscheid moest nemen van mijn twee dochters. Bang voor wat komen ging.

Die nacht dacht ik aan de meneer die ik in mijn baan als horecamedewerker in een zorginstelling eten had gebracht. Een ontzettend aardige longpatiënt met wie ik veel over muziek heb gepraat. Hij was ontslagen, maar na korte tijd opeens terug. Doodziek en benauwd. De levendige blik die hem zo typeerde, was uit zijn ogen verdwenen. Toen hij corona bleek te hebben, werd hij meteen overgeplaatst. Ik had zonder bescherming aan zijn bed gestaan. Een mondkapje was volgens mijn werkgever niet nodig. ‘Gewoon afstand houden.’ Dat gaat natuurlijk niet als je iemand een bord eten wilt serveren. Terwijl de koorts bij mij oplaaide, dacht ik aan hem. Hoe zou het met hem zijn? Hoe zou het verdergaan met mij? Omdat het zuurstofgehalte in mijn bloed en mijn longfunctie voldoende bleven, mocht ik thuis uitzieken.”

Door mijn hoeven

“Ik bracht mijn dagen door met slapen en hoesten. Als ik me gedeisd hield, zou het vast wel overgaan. Na twee weken waren de koorts en het ergste hoesten voorbij. Eind mei mocht ik twee uurtjes per dag weer aangepast werk doen, maar dat ging totaal niet. Ik was zó moe, dat ik letterlijk door mijn hoeven zakte en met mijn hoofd tegen een deurpost klapte. Resultaat: een zware hersenschudding en tien hechtingen. ‘Een gevolg van corona’, zei de fysiotherapeut. Ik kwam volledig thuis te zitten en ben nu nog steeds niet aan het werk. De allesoverheersende vermoeidheid en vreselijke hoofdpijn zijn er gewoon nog steeds. Ik word behandeld door een speciaal opgezet Covid-19-team, een kwartiertje van huis. Tegen de tijd dat ik daar ben, ben ik helemaal kapot. Ik krijg fysiotherapie om sterker te worden, ergotherapie om thuis dingen handig aan te pakken en logopedie, omdat ik door mijn droge mond moeilijk praat.

Niemand heeft enig idee hoelang dit nog duurt. Ondertussen ben ik mijn baan kwijtgeraakt. Na een reeks tijdelijke contracten moest ik in vaste dienst, maar mijn werkgever zei dat er geen werk meer voor me was. Dat ik de zorgbonus van duizend euro heb gekregen, maakt het leed niet minder, maar is wel heel fijn in deze onzekere tijd.”

Verliefd

“Toch heeft deze periode ook iets goeds gebracht. Ik ben verliefd! Omdat ik me thuis kapot verveelde, meldde ik me aan op een datingapp. Gewoon een beetje kletsen, dacht ik, maar al snel kwam ik daar Erwin tegen. Toen hij na een paar weken met een bos rozen voor mijn deur stond en ik in zijn ogen keek, wist ik dat hij niet meer weg zou gaan. Als iemand je zelfs nog leuk vindt als je als een vaatdoek op de bank ligt, weet je dat het goed zit. Zijn liefde helpt me om vertrouwen in de toekomst te houden.”

Interview: Deborah Ligtenberg. Fotografie: Petronellanitta

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden