null Beeld Shutterstock
Beeld Shutterstock

Hij graaide zijn kleren bij elkaar en zei: “Het is niet wat je denkt!”

Of het nou om een slippertje gaat of een echte affaire, het doet altijd pijn als je erachter komt dat je man vreemdgaat. Deze zeven vrouwen vertellen hoe ze erop reageerden. “Blijven hangen in boosheid is veilig, maar het is ook een valkuil.”

7x als je man vreemdgaat

Ellen (45)

“Hans en ik waren twintig jaar getrouwd. Spannend kon je ons leven niet noemen, maar we waren gelukkig met elkaar. Ik zorgde thuis voor de kinderen, hij zat door zijn eigen bedrijf veel op de weg. Een jaar geleden vertrok Hans voor een weekend naar een beurs in Amsterdam. Ik wilde zoals altijd een hotel voor hem boeken zodat hij niet heen en weer hoefde te reizen, maar deze keer stond hij erop om dat zelf te doen. Vreemd, maar ik stond er verder niet bij stil.

’s Avonds belde hij vanuit zijn hotelkamer en vertelde dat hij gezellig met klanten had gegeten en goede zaken had gedaan. Later, toen ik zijn bankafschriften van dat weekend zag, bleek er iets niet in de haak. Hans had twee keer een flink bedrag gepind. Niet in Amsterdam, maar in Maastricht. Ik ging naar zijn werkkamer en vroeg hem hoe het zat. Hij werd vuurrood en kon geen woord uitbrengen. Ik voelde mijn keel dichtknijpen, bijna fluisterend vroeg ik of hij mij iets moest vertellen. Huilend biechtte hij op twee dagen te hebben doorgebracht met een collega. Zijn werkbezoek aan Amsterdam was een smoes geweest. Ik liet me op het kleed zakken en Hans kon niets anders uitbrengen dan ‘Het spijt me zo’. Hij zei het wel tien keer. We waren altijd zo eerlijk en open naar elkaar geweest, dit was plotseling zó akelig.

Toch wilde ik mijn huwelijk niet meteen opgeven door deze fout. We hebben vier kinderen die op ons rekenen en onze liefde is sterk. We zitten inmiddels in relatietherapie en komen hier samen uit, al hebben we nog een lange weg te gaan. Mijn vertrouwen in hem moet weer groeien en dat kost nu eenmaal tijd. Toch heeft dit drama ook iets moois opgeleverd: Hans reist veel minder en maakt meer tijd vrij voor mij en de kinderen. We zien elkaar weer staan. Daar ben ik dankbaar voor.”

Anouk (51)

“Ik woonde met mijn man Martijn als expat in het buitenland. Vijftien jaar lang reisden we de wereld rond en leerden allerlei culturen kennen. Ons eerste kind ging gewoon mee op avontuur. Maar na de komst van de tweede begonnen de vele verhuizingen me op te breken en besloten we ons voor langere tijd in Thailand te vestigen. Daar kwamen we met zijn viertjes tot rust.

Na een tijdje begon Martijn zich vreemd te gedragen. Hij werkte steeds vaker over en had om de haverklap etentjes met collega’s. Ik vond het ongezellig dat hij zo veel van huis was, maar wilde niet zeuren en liet hem aanvankelijk zijn gang gaan. Toen hij steeds vaker en langer wegbleef, begon ik vragen te stellen. Vaak kreeg ik ontwijkende antwoorden. ‘Dit is belangrijk voor mijn werk’, zei hij dan. Of hij riep dat ik altijd thuis was en daardoor te veel tijd had om na te denken. Maar ik voelde dat het niet klopte. Die zomer kreeg ik gelijk.

We waren op vakantie en Martijn liet mij en de jongens vaak uren achter bij het zwembad ‘om nog even te gaan werken’. Mijn onrust werd onhoudbaar. Ik móest weten wat er aan de hand was. Na het ontbijt ging ik met een smoes naar de hotelkamer en pakte zijn mobiel. Met trillende vingers swipete ik over het scherm en vond uitdagende berichtjes van een onbekende vrouw. Zijn telefoon stond vol appjes en foto’s die duidelijk niet voor mijn ogen bedoeld waren. Ik zakte bijna door mijn knieën van schrik en ongeloof.

Toen Martijn kwam kijken waar ik bleef, stond ik verslagen tegenover hem in de hotelkamer. Ik gaf hem zijn telefoon en zei: ‘Ik weet het’. Martijn begreep meteen wat ik bedoelde. Terwijl hij kwaad riep dat ik zijn privacy had geschonden, probeerde hij met smoesjes de berichten te verklaren. Door de shock zei ik niets, ik huilde niet eens. Martijn verzekerde me dat hij de affaire zou beëindigen. Hij wilde niets liever dan met mij, de moeder van zijn kinderen, verdergaan.

Maar na twee maanden relatietherapie ging het opnieuw mis. Toen ik met de jongens bij familie in Nederland was, bleek Martijn met zijn minnares in ons huis te slapen. Ik moest het nota bene horen van de hulp. Terwijl ik probeerde ons huwelijk te redden, pakte hij met zijn vriendin gewoon de draad weer op. Dat vond ik het ergste bedrog.

Met een gebroken hart ben ik de scheiding gaan regelen. Voor de kinderen probeerde ik een sterke moeder te zijn, maar vanbinnen voelde ik me verscheurd. Bij een scheiding moet je, naast afscheid nemen van je partner, ook afscheid nemen van het leven dat je samen hebt opgebouwd. Ongeloof, boosheid, verdriet, verslagenheid: ik heb alle emoties doorlopen. Het was een hobbelige weg, maar ik ben eruit gekomen.

Om verder te kunnen met mijn leven heb ik Martijn vergeven. Dat pleit hem niet vrij, maar werkte voor mij wel bevrijdend. Blijven hangen in boosheid is veilig, maar het is ook een valkuil. Je kunt er de rest van je leven last van houden.”

Ellen (53)

“Johan en ik waren een halfjaar bij elkaar toen we samen voor het eerst Oud en Nieuw zouden vieren. Gezellig met z’n tweeën, in een cafeetje om de hoek. Twee uur voordat we hadden afgesproken belde Johan met een korte mededeling: er was gedoe in zijn familie waardoor hij later zou komen. Hij was kortaf en hing meteen weer op. Ik vond het maar vreemd en de rest van de avond bleef het stil.

Om elf uur kreeg ik het verlossende berichtje dat hij onderweg was. Ik wachtte geduldig, maar Johan kwam niet opdagen. Ook nam hij zijn telefoon niet op. Toen om twaalf uur de champagneglazen klonken, kon ik mijn tranen niet bedwingen. Teleurgesteld fietste ik naar Johans huis om daar op hem te wachten. Het huis was donker, maar zijn jas en schoenen lagen op een hoopje in de gang.

Uiteindelijk vond ik hem in de slaapkamer, in bed met een vrouw. Ze waren diep in slaap. Ik kreeg het ijskoud en stond als aan de grond genageld. Toen ik het licht aan deed, schoot de vrouw omhoog van schrik. ‘Het is niet wat je denkt!’, riep Johan en probeerde zijn kleren bij elkaar te graaien. Het leek wel een slechte film. Ik draaide me om en ben zonder iets te zeggen naar huis gegaan.

Ik was er kapot van. Veel vrienden en familie heb ik niet, dus Johan was erg belangrijk voor me. Ik wilde niets liever dan met hem deze bijzondere avond vieren, en denken over een toekomst samen. Maar ik werd doodleuk aan de kant gezet. Als ik terugdenk aan de eenzaamheid die ik die avond voelde, raakt me dat nog steeds. Ik hoop zoiets nooit meer te hoeven meemaken.”

Joke (38)

“Fabian was de liefde van mijn leven en ik was dolblij toen hij mij ten huwelijk vroeg. Samen met een weddingplanner bedacht ik mijn droomhuwelijk met alles erop en eraan. Een kasteeltje, bruidsmeisjes, een prachtige jurk en een uitgebreid diner: het zou aan niets ontbreken.

Een week voor de grote dag riep Fabian me naar de slaapkamer. Met betraande ogen zat hij ineengedoken op bed. Hij pakte mijn hand en draaide aan mijn verlovingsring. Toen zei hij dat hij ons huwelijk niet door kon laten gaan. Hij was twee weken eerder na een avondje stappen met een wildvreemde vrouw naar bed gegaan. Hij was dronken, het was pure lust geweest. Daarna had hij geprobeerd te doen of er niets was gebeurd. Maar hij kon het toneelstukje niet langer volhouden.

In plaats van boos weg te lopen, dacht ik vooral aan onze bruiloft. Hoe kon ik de gasten uitleggen dat ons droomhuwelijk niet doorging? Kon ik het kasteeltje en het diner nog afblazen? Hoe ging ik dit aan mijn ouders vertellen, die zowat alles hadden betaald?

Na veel gesprekken besloten we de bruiloft toch door te laten gaan. Onze huwelijksdag was een sprookje. Glimlachend deed ik of er niets was gebeurd, ondanks Fabians ontrouw. Hoewel zijn fout veel pijn deed, respecteerde ik zijn eerlijkheid. We zijn nog steeds samen. Als ik in mijn boosheid over zijn slippertje blijf hangen, doe ik wat wij samen hebben geen eer aan.”

Charlotte (49)

“Jorn had al sinds zijn puberteit overgewicht. Hij is dol op lekker eten en drinken en werd alsmaar zwaarder. Op zijn veertigste woog hij honderdtachtig kilo. Als hij zo doorging zou hij de vijftig niet halen, vertelde de huisarts. Daar schrokken we natuurlijk enorm van. Er zat niets anders op: Jorn moest streng op dieet en ging vier keer per week naar de sportschool.

Om zijn doel te bereiken kreeg hij hulp van Joan: een leuke en lieve coach die hem hielp om meer balans te krijgen in zijn leven. Het was hard werken, maar de kilo’s vlogen eraf. Jorn ging soms wel twee keer per dag naar de sportschool. Ik dacht eerst dat hij obsessief met zijn doel bezig was, maar al snel kreeg ik argwaan. Hij viel helemaal niet meer af!

Toen hij op een avond weer in zijn sportkleren de deur uit ging, besloot ik hem te volgen. Mijn vermoeden bleek te kloppen: Jorn ging niet naar de sportschool, hij reed rechtstreeks naar het huis van Joan. Verstijfd bleef ik voor haar deur in de auto wachten. Na een uur kwam Jorn naar buiten. Ik stapte uit en keek hem vragend aan, mijn gezicht was rood van het huilen. Jorn stond daar maar en zei niets, hij verzon niet eens een smoes. We wisten allebei dat ik hem had betrapt.

Ik kon niet samenleven met een man die mij bedroog en beëindigde uiteindelijk onze relatie. Een moeilijke keuze, we hebben samen zo veel meegemaakt. Gelukkig is het ons gelukt om vrienden te blijven.”

Annabel (37)

“Twee jaar na mijn scheiding was ik er wel weer aan toe om een leuke man te ontmoeten. Zo werd ik door een goede vriend gekoppeld aan Thom voor een blind date. Ik vond het ontzettend spannend, maar na tien minuten waren mijn zenuwen verdwenen. We hadden meteen een enorme klik. Na die date ging het snel, binnen een halfjaar trok ik bij hem in.

Thom zat thuis veel op social media, wat mij soms best stoorde. Op Facebook chatte hij met vrouwen die hij online ontmoette en als vriendinnen beschouwde. Als ik wilde, mocht ik de gesprekken altijd lezen. Dat deed ik dan ook af en toe. Thom was flirterig, maar verder vond ik de chats vrij onschuldig.

Op een verjaardag raakte ik op een avond aan de praat met Alice, een jonge meid die net als ik op een basisschool werkte. We kletsten over werk en schonken daarbij aardig wat wijntjes in. Giechelend haalde ze opeens haar mobiel tevoorschijn. ‘Ik heb binnenkort een afspraakje via internet’, zei ze. ‘Wil je hem zien?’ Na een paar clicks duwde ze me een foto van een breed lachende man onder mijn neus. Ik viel zowat van mijn stoel. Dit was mijn Thom! Waarom maakte hij stiekeme afspraakjes via internet? En wie was deze Alice, had ik iets gemist? Ik besloot niets te laten merken en ging met een smoes vroeg naar huis.

Thom bleek niet thuis, dus pakte ik zijn laptop en zette hem rechtop in de wc. Ik was zo kwaad, ik kon op dat moment niets anders bedenken om duidelijk te maken dat ik het wist. Onze relatie hield geen stand.”

Natascha (46)

“Op een middag kreeg ik op mijn werk een mysterieus berichtje op mijn telefoon. ‘Ik kan het niet langer aanzien. Je moet het weten: je man heeft een affaire met Saskia’, verscheen er op mijn beeldscherm. Ik kende het nummer niet en er stond geen afzender bij. Han en ik waren net een halfjaar getrouwd, Saskia was een gezamenlijke vriendin van ons. Na onze bruiloft, waar we samen met haar hebben gefeest, ging Saskia’s relatie kapot. Ze was diep ongelukkig en had een luisterend oor nodig. Han ging daarom geregeld naar haar toe om te praten. Al een paar weken na onze bruiloft kreeg ik steeds sterker het vermoeden dat er iets tussen hen speelde. Als ik mijn man ernaar vroeg, verzekerde hij me dat er niets meer was dan vriendschap. Mij bedriegen met onze goede vriendin, dat zou hij toch nooit doen?

Na dat anonieme sms’je liep ik dagen rond met buikpijn. Ik móest Han ermee confronteren. Op een ochtend bij het ontbijt besloot ik het gesprek aan te gaan en liet ik hem het bericht lezen. Ik zag dat hij hevig schrok. Met klem vroeg ik hem deze keer eerlijk tegen me te zijn. Wat was er tussen hem en Saskia gebeurd? Na lang doorvragen ontkende hij niet meer. Het berichtje klopte: Han en Saskia waren vlak na ons huwelijk iets met elkaar begonnen. Zij was eenzaam, hij troostte haar en van het een kwam het ander.

Ik was in alle staten en reed naar Saskia’s huis om haar kant van het verhaal te horen. In tranen vertelde ze me alles. Zij en Han waren verliefd geworden en maakten zelfs plannen om er samen vandoor te gaan. Een paar dagen later raapte ik de moed bij elkaar: we zouden bij ons thuis met z’n drieën gaan praten. Het was surrealistisch, plotseling zaten Han en Saskia als een stel tegenover mij op de bank. Ik kon het niet langer aanzien en vroeg hen te gaan. Han pakte een weekendtas in en vertrok.

Hij en Saskia zijn een tijdje samen geweest, maar hun relatie hield geen stand. Ik heb met hen allebei geen contact meer. De twee mensen die ik het meest vertrouwde, hebben me bedrogen. Dat kan ik ze niet vergeven. Tot de dag van vandaag weet ik niet wie mij het sms’je heeft gestuurd. Maar ondanks de pijn die het veroorzaakte, ben ik hem of haar er dankbaar voor. Als ik deze affaire niet had ontdekt, had ik misschien nog steeds in een leugen geleefd.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden