null Beeld Getty Images/EyeEm
Beeld Getty Images/EyeEm

Hillie (49): “Ik kijk met lede ogen aan hoe mijn dochter kiest voor haar ongeluk”

Met een peuter van twee vluchtte Rebecca (23), de dochter van Hillie (49), naar een opvanghuis. Haar vriend Marcel had haar dusdanig mishandeld dat ze een straatverbod eiste. Maar toen Rebecca na een maand weer terugkeerde naar huis, pakte ze ook de draad weer op met Marcel en raakte prompt weer zwanger. Hillie moet nu aanzien hoe haar dochter samenleeft met een agressieve man die elk moment kan toeslaan.

“Vrienden, kennissen en mijn zoon en ex-man vinden het onbegrijpelijk dat ik Marcel, de vriend van mijn dochter, nog steeds thuis ontvang. Zeker in de wetenschap van wat hij mijn dochter Rebecca allemaal heeft aangedaan en met het besef dat hij nog steeds erg losse handjes heeft.”

Rebels

“Ik snap die gedachte. Ik zou misschien zelf ook zo reageren als het iemand anders betrof. Alleen, wat moet ik dan? Als ik Marcel de deur weiger, zie ik ook mijn dochter en kleinzoon niet meer. Rebecca is volkomen in de ban van deze man en bovendien hoogzwanger. Ik zeg altijd: ik koester mijn vrienden, maar ik houd mijn vijanden scherp in de gaten. En ik ben uiterst waakzaam als het om mijn schoonzoon gaat.

Mijn dochter is altijd een rebel geweest. Haar drie jaar oudere broer Jeroen was de ideale zoon: een perfecte leerling, studeerde hard, vond een goede baan en een lieve vrouw. Maar met Rebecca zat ik eeuwig bij de rector. Ze spijbelde, rookte stiekem in de klas en spiekte. Leren deed ze niet en werken alleen als ze zin had. Zij is de reden dat ik op mijn zesendertigste al grijs was, zeg ik altijd.”

Foute boel

“En er kwamen meer grijze haren bij, toen ze thuiskwam met Marcel. Vanaf het eerste moment dat ik hem in de ogen keek, wist ik: jij bent fout. Ook mijn ex-man, met wie ik nog een goed contact heb, vertrouwde hem niet. Mede door zijn niet zo fraaie ‘cv’. Geen vaste baan maar ‘handeltjes’, armen, nek en benen vol getatoeëerd en op 25-jarige leeftijd al twee kinderen bij twee verschillende vrouwen. Mijn ex en ik wisten allebei: als we hem afkraken, gaat Rebecca er nog harder in. Dus hielden we onze mening voor ons. Achteraf twijfel ik of we toch niet het gesprek hadden moeten aangaan, want Rebecca raakte na een paar maanden verkering al zwanger van hem. En toen begon de ellende.

Terwijl ik druk bezig was met babyspullen verzamelen op Marktplaats, Rebecca’s woninkje schilderen en haar vergezelde bij de echo’s, ging Marcel met zijn maten weg. Hij had al twee kinderen, voor hem was het allemaal minder speciaal. Rebecca verheugde zich erg op het kindje. Ik hielp waar mogelijk, maar maakte me grote zorgen over hun relatie. Rebecca en Marcel hadden vaak ruzie, vooral over zijn drankgebruik. Rebecca kwam dan meestal naar mij toe, om hem weer te laten afkoelen en zelf op adem te komen.”

Escalatie

“Na de geboorte van Mik ontstonden er grotere irritaties. Het huisje was simpelweg te klein, ze zaten continu op elkaars lip, zo verklaarde Rebecca. Daarop ging ik actief op zoek naar meer ruimte. Hier in de stad is enorme woningnood, maar ik ken een hoop mensen vanuit mijn werk bij de gemeente. Uiteindelijk vond ik een driekamerwoning, die ik samen met mijn ex opknapte. Ik hoopte zo een hoop leed te voorkomen. Ondertussen fungeerde ik als vangnet. Kleine Mik kwam regelmatig bij mij logeren, zodat Rebecca met Marcel op stap kon. Ik had een box en bedje speciaal voor hem aangeschaft.

In die tijd zag ik dus wel dat het niet echt lekker liep tussen Rebecca en Marcel, maar ik had geen weet van het huiselijk geweld. De blauwe plekken op haar armen en benen - zo hoorde ik achteraf - verstopte ze onder lange mouwen en rokken. Ik hoorde pas van zijn agressieve buien toen ze me belde om te vertellen dat ze samen met Mik naar de politie was gevlucht. Daar had ze doodsbang melding gemaakt van mishandeling. Marcel bleek haar al meerdere malen te hebben geslagen en geschopt. De politie had hem voor een soort verhoor naar het bureau gehaald en haar met Mik naar een noodopvanglocatie gebracht. Ze bleek een gekneusde rib, overal blauwe plekken en een tand door haar lip te hebben. Na een weekend kon ze tijdelijk met Mik bij mij in huis komen. De politie zorgde voor een straatverbod voor Marcel. Een hele maand lang mocht hij helemaal niet in haar of mijn buurt komen.”

Fijne tijd

“Een enge, maar gek genoeg ook fijne tijd samen. Ik nam vrij van mijn werk. We kookten samen, verzorgden de kleine en werden close. Rebecca biechtte me al zijn eerdere klappen op en vertelde over zijn kwade dronk: als hij te veel bier op had, werd hij boos om niks en ging zich op haar afreageren. Ik sprak op haar in: ‘wees blij dat je van hem af bent, straks slaat hij Mik nog, je verdient beter’. Rebecca beaamde dat allemaal. Ze leek ook serieus van plan alleen verder te gaan en voorgoed te breken met Marcel.”

Tweede kans

“Na die maand bij mij, keerde ze terug met Mik naar huis. Ze was nu sterk genoeg, zei ze. Bovendien had ze extra hulp: maatschappelijk werk en Jeugdzorg waren ingeschakeld en begeleidden haar. Maar de allereerste dag thuis stond Marcel alweer op de stoep. Met een grote bos rozen en vol berouw. Hij had zo’n spijt, miste zijn gezin en hield zo veel van haar: gunde ze hem een tweede kans? Rebecca ging overstag. Ze wilde het ‘voorzichtig’ proberen. En dat betekende in haar geval: direct seks. Zonder voorbehoedsmiddel. Met als gevolg dat ze nog geen maand na alle ellende giechelend voor mijn deur stond. ‘Mam, ik ben weer zwanger’.”

Ongeloof, afschuw en paniek

“Wat er dan door je heen gaat? Nou: ongeloof, afschuw, paniek! Ik had kippenvel tot op mijn bot. Maar wat ik ook zei, hoe ik haar ook waarschuwde, ik drong niet tot Rebecca door. Het kindje laten weghalen wilde ze per se niet. Dit was uit liefde gemaakt. Ik drong niet tot haar door dat deze man haar ondergang zou worden. Ze bleef volhouden dat Marcel was veranderd. ‘Echt mama, hij is nu zoveel liever’, hield ze me voor. Blijkbaar had hij psychische hulp gezocht om jeugdtrauma’s - alcoholistische vader, labiele moeder - te verwerken.

Rebecca was er heilig van overtuigd dat hij haar niet meer zou aanraken en zijn leven zou beteren. Ik geloofde er niks van. Mijn ex, zijn vrouw en onze zoon ook niet. Zij waren er klaar mee: het was of Marcel eruit, of zij trokken hun handen van haar af. Maar wat moest ik anders dan haar steunen in deze zwangerschap en in haar relatie? De enige manier om nog iets van controle te hebben, was om een rol te blijven spelen in het gezin.”

Blauwe muisjes

“Inmiddels zijn we zeven maanden verder. De zwangerschap van Rebecca gaat goed. Ze krijgt weer een zoon, dus ik ben druk bezig aan een blauwe luiertaart. Echt blij kan ik niet zijn. ‘s Nachts slaap ik niet van de zorgen en stress en ik heb me ziek gemeld op mijn werk. Natúúrlijk is deze vos niet veranderd, al beweert mijn dochter van wel. Soms heeft ze een blauw oog en zie ik dat ze geprobeerd heeft die weg te schminken met foundation. Of ze verzint een vaag verhaal over een deur of bedrand waar ze tegenaan gelopen zou zijn. Ik zeg er niks over, omdat ik haar niet wil afvallen, maar ben er wel heel verdrietig om.”

Kleine Mik

“Mijn grootste zorg is echter mijn kleinzoon. Gelukkig is Mik spraakzaam voor een driejarige. Ik hoor hem af en toe op een speelse manier uit, maar heb niks kunnen ontdekken wat lijkt op mishandeling door zijn papa. Ik bied ook altijd aan hem te verschonen, maar tot nu toe zie ik geen gekke plekjes op zijn lijfje. Zodra ik daar iets van merk, zit ik acuut op het politiebureau. Mijn dochter kan ik helaas niet redden, maar ik zal ervoor waken dat mijn kleinzoon ooit iets overkomt.”

Interview: Joan Makenbach

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden