null Beeld

Houd de dief!

Marijj

Ik ben aan het noodlot ontsnapt. Twee weken geleden kocht ik een nieuwe handtas. Super mooi. Camelkleurig. Met overal handige ritsjes. Het tasje ruikt heerlijk naar kwaliteitsleer. Wat was ik blij met mijn nieuwe tasje! Maar het aller-geweldigst aan mijn nieuwe tasje vond ik het aparte vakje voor mijn telefoon. Dat zat bovenop, aan de buitenkant. Puff… eindelijk was het gedaan met het hysterisch zoeken naar mijn telefoon, als hij ging. De hele inhoud van mijn tas op tafel, een rood hoofd, en dan toch weer nét te laat. De belangrijke klanten en spannende afspraken die ik daardoor gemist moet hebben! Nee, voortaan zou ik heel beheerst mijn telefoon uit het-handige-vakje-bovenop plukken. Zoals het een volwassen vrouw betaamt.

Met mijn verse tasje trots om mijn schouder nam ik een week geleden de sneltram naar Amstelveen. Mijn moeder moest beslist mijn nieuwe tasje ook zien! In de tram zat ik een beetje voor me uit te staren, met mijn gedachten in de wolken, en af en toe een beetje down-under ook. Plots werd ik wakker. De tram was half leeg. Waarom stond deze man dan zo dicht tegen mij aan? Toen zag ik het: deze man had het op mijn telefoon in het-handige-vakje-bovenop voorzien!

“Ik heb je in de gaten!”, siste ik. En wég was de griezel. Nog nahijgend bedacht ik dat het misschien tóch niet zo handig is; een handig-vakje-bovenop. Maar ik gaf het het voordeel van de twijfel, zózeer was ik gehecht aan mijn nieuwe tasje.

Maar nu ben ik gisteren opnieuw aan het noodlot ontsnapt. Toen ik de vieze harige hand van een enge man op weg naar mijn tasje-met-het-handige-vakje-betrapte. In een primaire reactie schreeuwde ik: “Sodemieter op, idioot!” Schielijk ging de man er vandoor in de drukke tram. Daarna zat ik nog een kwartier hyperventilerend te bedenken wat er allemaal had kunnen gebeuren. Messen? Wurging in een volle tram? Revolvers misschien? Wapenhandelaars en drugscriminelen die mij tot thuis zouden vervolgen?

Ik besloot: Dit was mijn tasje niet waard. Mijn leven voor een tasje? Nee.

Nu ligt mijn tasje bij het grof vuil. Maar ik overweeg naar beneden te gaan en het tasje voorgoed te vernietigen. Het ritueel te verbranden of zo. Voor het geval een Morgenster het tasje oppikt en het trots over zijn of haar schouder hangt. Want het is gewoon levensgevaarlijk, dit tasje. Zo zie je maar. Het noodlot kan in een klein tasje zitten.

« older posts

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden