null Beeld

PREMIUM

Hugo Borst: “Heel veel mensen in verpleeghuizen zijn zo eenzaam geweest”

Hugo Borst (57) en Iris Koppe (35) zijn beiden schrijvers, maar daar houdt de gelijkenis wel op. Toch zijn ze vrienden en gaan ze geen onderwerp uit de weg. Over oud worden, sex, politiek, corona en meer: Hugo en Iris stellen brutale vragen én geven openhartig antwoord.

H: "Hoe zit het met jouw doden?"

I: "Je stelt me soms niet de vrolijkste vragen, Hugo."

H: "Het leven is fantastisch, maar soms zit het flink tegen. Ik ben altijd benieuwd hoe iemand anders omgaat met tegenslag. Vandaar."

I: "Gelukkig heb ik niet heel veel ervaringen met mensen die doodgingen. Al heb ik wel een paar vreemde en moeilijke begrafenissen meegemaakt. Mensen die jong stierven. Een studiegenoot kwam om bij de ramp met de MH17. Tonio, de zoon van schrijver Adri van der Heijden, bij een verkeersongeval. En in 2013 overleed Thomas Blondeau, een jonge collega-auteur van 35. Het was heel plotseling, aan een aortaruptuur."

H: "Jeetje, dat is iets anders dan mijn oom Ab die 101 mocht worden."

I: "Het zijn tragedies. Vooral vreselijk voor de ouders. Je kind moeten verliezen, op die manier ook, dat is niet te bevatten. Bij allemaal voelde ik verdriet en een enorme schok. Je leeft vooral mee met de directe familie. Ik was – van alle 3 – een vriendin, maar niet heel close."

H: "Je ouders leven nog."

I: "Gelukkig wel. Ik herinner me de dood van m’n opa en 2 oma’s. Ik was ergens in de 20. Ik kan hen nog steeds erg missen. En dan heb ik ook heimwee naar een tijd en een plaats in het verleden. Ik bedoel: kwam ik als kind elke week in Dordrecht, nu kom ik er nooit meer. Bepaalde geuren die je niet meer ruikt, straten waar je niet meer komt. Het gekke is dat ik laatst wel over m’n ene oma droomde. Dat ze bij mij thuis op kraamvisite kwam en m’n pasgeboren dochter vasthield."

H: "Een wensdroom denk ik."

I: "Ja, zeker. Leefden die oudjes nog maar! Al ben ik wel blij dat die hele coronacrisis aan hen voorbij is gegaan. Gelukkig zijn ze niet verpieterd in een verpleeghuis."

H: "Dan had jij vast een spandoek gemaakt met ‘houd vol’ en dat in de berm voor het gebouw opgehangen."

I: "Haha, dat denk ik inderdaad. En ik had tassen vol boodschappen bij ze voor de deur gezet. Met lekkere puddingtoetjes erin, daar hielden ze van."

H: "Ik vind het zo fijn dat bewoners van verpleeghuizen nu weer gewoon bezoek kunnen ontvangen. Heel veel mensen zijn zo eenzaam geweest, Iris. Onrustig, bang. Alles wordt weer wat normaler."

I: "Ja, zeg dat wel. Jij bent al op vakantie geweest hè? Respect hoor, zeker in deze tijd. Had ik niet verwacht van de grootste angsthaas op het gebied van reizen die ik ken."

H: "Maar eh…"

I: "Terwijl we nog met een half been in alle virus-ellende staan, had meneer z’n koffers al gepakt. Jij bent opeens een avonturier geworden."

H: "Nou, dat zou ik niet willen beweren. Ik vierde vakantie in ’s Gravenzande, 29 kilometer van Rotterdam."

I: "Maakt niet uit. Hoe was het?"

Fotografie: Marte Visser, Klaas Koppe

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden