null Beeld

Hugo Borst: “Het vuurtje voor een betere ouderenzorg brandt nog in mij”

Hugo Borst en Iris Koppe zijn beiden schrijvers, maar daar houdt de gelijkenis wel op. Toch zijn ze vrienden én gaan ze geen onderwerp uit de weg. Over oud worden, politiek, sex, corona en meer: Hugo en Iris stellen brutale vragen en geven openhartig antwoord.

Hugo Borst (57) heeft een volwassen zoon en woont met zijn vrouw in Rotterdam. Iris Koppe (35) woont met haar vriend en baby in Amsterdam.

I: "Ben jij nog met ouderenzorg bezig, nu je moeder niet meer leeft? Of is dat overgegaan?"

H: "Ik geloof niet dat dat overgaat."

I: "Nou, ik kan me zo voorstellen dat je je na haar dood op ander leed of onrecht focust."

H: "Het vuurtje voor een betere ouderenzorg brandt nog hoor; ook voor de herwaardering voor het ambacht van helpende/verzorgende/verpleegkundige. Heb net meegewerkt aan een nieuw tv-programma rond die thematiek. Over ouderen die nog thuis wonen."

I: "Een opvolger van In de Leeuwenhoek, dat je met Adelheid Roosen maakte?"

H: "Ja."

I: "Waarom blijf je je zo bezighouden met ouderen? Komt dat door alle misstanden die je in het verpleeghuis van je moeder hebt gezien?"

H: "Ik denk het, ja. Ik vind het een morele plicht. Als het je relatief goed gaat in het leven mag je best iets terugdoen. Een grote groep ouderen in Nederland heeft zelf geen stem (meer). Mijn goede vriendin Carin Gaemers en ik komen voor hen op. Er is een hoop ongemak! Kwetsbare mensen verdienen meer aandacht."

I: "Heb je een voorbeeld?"

H: "We hebben voor dat programma onder anderen Jan gevolgd. Man alleen, cognitieve problemen, een oude zeebonk van in de zeventig, die een obsessieve verzamelaar blijkt. Heel zijn huis ligt vol zooi. Dat huis moet leeg, want het pand wordt gesloopt. Hij krijgt een nieuwe woning en moet beslissen wat weg moet en wat niet. Dat lukt hem niet in zijn eentje. Wij hebben Jan een beetje geholpen. Van dit soort mensen zijn er veel. Ze wonen nog zelfstandig, vaak alleen, willen daar blijven, maar soms kan het niet meer."

I: "Klinkt triest."

H: "Dat is het soms ook. Niet bij zeebonk Jan, trouwens. Hij is een tevreden man die goed begeleid wordt door ouderenwerker Hamid. Maar niet iedereen wordt opgemerkt. In de wijk waar we draaiden, is vorig jaar iemand gevonden die al een halfjaar dood was."

I: "Wat een tragedie."

H: "Het grijpt mij af en toe ook naar de strot. In de serie bezoeken we meneer Dorst. Hij was directeur van een prima bedrijf, maar na enkele herseninfarcten is hij behoorlijk beperkt in zijn doen en laten. Zijn vrouw is weggelopen. Hij is eenzaam. Gelukkig heeft hij zijn hond."

I: "Maakt die hond hem enigszins gelukkig?"

H: "Huisdieren zijn belangrijk, maar soms kunnen mensen er niet goed meer voor zorgen."

I: "Kwamen jullie veel coronaleed tegen?"

H: "Onze serie was voor tachtig procent klaar toen door corona de opnames stil kwamen te liggen. In de laatste aflevering zie je de impact van de pandemie bij Ger en Anja, een geweldig stel. Ger dementeert, maar Anja laat haar grote liefde niet los. Dat trekt een zware wissel op haar. Door corona vervalt de dagbesteding voor Ger en thuiszorg mag niet meer langskomen, Anja moet alles zelf doen. Ze is zo’n typische mantelzorger die er bijna aan onderdoor gaat. Anja staat symbool voor veel mantelzorgers in Nederland. Hoe gaan jouw ouders in coronatijden?"

I: "Ze hebben het niet makkelijk. Maar dat vertel ik je volgende week wel."

Fotografie: Marte Visser, Marlena Waldthausen

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden