null Beeld

Hugo: “Vroeger was 62 jaar oud. Nu zijn dat rijke jaren, vol levenslust”

Hugo Borst en Iris Koppe zijn beiden schrijvers, maar daar houdt de gelijkenis wel op. Toch zijn ze vrienden én gaan ze geen onderwerp uit de weg. Over oud worden, politiek, sex, corona en meer: Hugo en Iris stellen brutale vragen en geven openhartig antwoord.

Hugo Borst (57) heeft een volwassen zoon en woont met zijn vrouw in Rotterdam. Iris Koppe (35) woont met haar vriend en baby in Amsterdam.

I: Ik zag je bij Fidan en Renze Klamer zitten. Je ontweek zijn vraag over de dood.

H: Omdat ik in verschillende media al vaak heb verteld over mijn voornemen om er, voordat ik het verpleeghuis in moet, tussenuit te piepen. Maar ik wilde bij De Vooravond vooral de focus verplaatsen naar de hoofdpersonen van het tv-programma waarvoor Adelheid Roosen en ik daar zaten.

I: Ah, vandaar. Jij doet er nooit zo moeilijk over: praten over euthanasie.

H: Nee. Jij?

I: Vorige maand maakte ik het op afstand mee, bij een goeie vriendin van onze familie.

H: Hoe oud was ze? Waaraan leed ze?

I: Liesbeth is 62 geworden. Ze kreeg in juni te horen dat ze opnieuw longkanker had gekregen. Andere long, ander soort kanker. Het soort dat hard groeit en waartegen het nieuwe wondermiddel immuuntherapie niets uitricht. Uitzaaiingen in de lymfeklieren tussen en rond de longen. Een zeer onverwachte dreun. Want ze voelde zich gewoon prima.

H: Gecondoleerd, Iris. Raar woord eigenlijk. Meestal zeg ik: sterkte met het verlies. Maar eigenlijk dekt dat ook de lading niet. In deze tijd kun je iemand na zo’n klap ook niet even omhelzen, hè. Waardeloos. Ik wil ook graag altijd fysiek troosten. Maar jeetje. 62 jaar. Vroeger was dat oud. Nu zijn dat rijke jaren, vol levenslust. Als je geluk hebt tenminste. Was Liesbeth uitbehandeld?

I: Ze heeft nog gedubd. Ze had de keus. Niets doen of een zware chemo en bestraling. Maar eigenlijk was ze er al uit. Zou ze niets doen, dan was ze over een paar maanden dood. Zou ze kiezen voor de behandelingen dan zou ze voor tachtig procent zeker over twee jaar ook dood zijn. En intussen zou ze zich dan beroerd voelen en alleen nog maar een patiëntenbestaan leiden.

H: Ik snap het zo goed.

I: Rationeel snapte ik haar beslissing ook heel goed. Maar emotioneel was ik het niet met haar eens. Waarom zou ze het niet toch een kans geven, hoe klein die ook was? Ik wilde haar gewoon niet missen, het deed me te veel pijn. Maar dat is natuurlijk alleen vanuit mezelf gedacht.

H: Logisch hoor, Iris. Je schrikt je rot. Het idee dat ze er niet meer is.

I: Op 19 augustus was het klaar. Het is gegaan zoals zij wilde. Met broer en vriend aan haar zijde. Op 16 augustus hebben we elkaar via de app gesproken en hebben we afscheid genomen. Daar ben ik blij mee. Verder valt het me zwaar. Vooral de snelheid waarmee alles is gegaan.

H: Het is een zegen dat dit kan, Iris. Er zijn landen genoeg…

I: Vertel mij wat. Ik heb een jaar in Polen gewoond. Daar is het bij wet verboden.

H: Dat bedoel ik. Conservatieve krachten, plus de katholieke kerk. Die is daar nog machtig.

I: Ook palliatieve sedatie, waarbij stervende patiënten in slaap worden gebracht, mag daar niet. In Nederland hebben we het voordeel dat we in grote mate over onszelf kunnen blijven beslissen, ook naar het einde toe.

H: Ik breng een toost uit op het leven. Ik loop nu naar de kast met sterke drank. Ik doe een whisky. En jij?

I: Ik heb nog een Chardonnay open staan. Nou, proost!

H: Blijf gezond, Koppe!

Fotografie: Marte Visser, Klaas Koppe

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden