Dagboek van Willeke #25 Beeld
Dagboek van Willeke #25

Ik begrijp nu wat ik voel: ik ben jaloers

Willeke is de kleindochter van Anne-Wil en de puberdochter van Manon. Iedere week houdt ze een dagboek bij voor Libelle.

Dagboek #25

Donderdag 27 mei

De zon schijnt, de lente hangt in de lucht en Robbert zit te brallen op een tuinstoel. Ik klem mijn kaken op elkaar om hem niet iets geërgerds toe te snauwen. Ik weet dan ook niet precies wat ik voel.

Floris pakt mijn hand. Ik kijk naar zijn knappe gezicht. Ik ben gek op hem. Maar uit angst om ruzie te krijgen zijn we allebei niet meer begonnen over het drama van vorige week, bij zijn vader thuis. Zit het wel echt goed tussen ons? Of spelen we mooi weer? Floris komt tegenwoordig zonder morren naar mijn huis. Zou zijn vader hebben gezegd dat ik daar niet meer mag komen?

Even wat context. Rob heeft vandaag zijn laatste eindexamen gehad en weet bijna zeker dat hij geslaagd is. Hij is dronken thuisgekomen en niemand zei er wat van, het is zijn dag, natuurlijk. Mama snelde meteen naar de keuken om de lievelingshapjes van haar lievelingszoon te maken. Nu zit hij daar, tegenover me, koortsachtig opgewonden, en het lukt me maar niet om blij voor hem te zijn. Mama zit naar hem te glunderen terwijl hij over zijn toekomst praat, over de kunstwereld, over de interessante mensen die hij gaat ontmoeten, over het prachtige werk dat hij gaat maken.

Ik begrijp nu wat ik voel: ik ben jaloers. Ik ben jaloers dat zijn leven nu echt kan beginnen. Ik ben jaloers dat hij van school af mag, dat hij een toekomstplan heeft, dat hij naar de stad gaat verhuizen, en dat hij mag ontsnappen aan dit huis. Ik kijk even naar Titia, die in de schaduw in haar wagen ligt te slapen. Dit huis voelt niet meer alsof het van mij is, en ik moet er nog jaren doorbrengen. Robberts leven begint vandaag. Het mijne voelt alsof het piepend en knarsend tot stilstand is gekomen. Maar ik zeg niks.

Zondag 30 mei

Ik heb me weer door papa naar het boerderijtje van Lotte’s moeder laten rijden. Papa staat zich te vergapen aan Bambi’s regenwaterfilter en Lotte en ik liggen languit in het gras. Eindelijk zon. Ik rek me uit als een kat. We waren grutto’s van stro aan het knutselen, maar de ene na de andere bleek compleet mismaakt, en de slappe lach heeft ons geveld.

“Lot”, zeg ik, “heb jij soms het idee dat er helemaal niks verandert?”

“In de wereld?” zegt ze.

“Nee, in je leven, bedoel ik. Dat je altijd maar gewoon dezelfde persoon blijft.”

“Hm, ik vind het niet zo erg, denk ik. Ik weet wie ik ben.”

Ik denk even na. “Wat denk je dat ze op school van ons vinden?”

Lotte moet lachen. “Krijgen we dit weer! Wat kan jou dat nou schelen? Jij moet altijd maar indruk maken op iedereen. Die meiden op school, de enge zus van Floris, wat kunnen ze jou nou schelen? Je hebt mij en Ferdy toch?”

“Ik zou gewoon graag... wat meer durven, of zo. Een avontuurlijk leven hebben.”

Lotte gaat rechtop zitten. “Dan doe je dat toch? Wil jij niet al jaren auditie doen voor de toneelvoorstelling?”

“Hou op zeg! Ik raak al in paniek als ik eraan denk.”

“Ik meen het! Doe nou, na de zomervakantie, dan meld ik me aan om het decor te maken. Vet leuk.”

Ik laat het bezinken. Het lijkt me inderdaad geweldig om het schooltoneel te doen, maar ik ben altijd te verlegen geweest. Ik gooi een hand stro naar Lotte. “Sinds wanneer ben jij zo slim?”

“Altijd al. En nou niet meer piepen dat we alleen met elkaar chillen. Volgend jaar maak je allemaal coole nieuwe toneelvrienden.”

Ik ga weer achterover liggen en voel me een stuk lichter. Er zijn altijd nieuwe dingen. Je moet ze alleen durven.

Het dagboek van Anne-Wil (oma Willeke) kun je op Libelle Premium lezen >

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden