null Beeld

“Ik ben wees, ik vind het een rotwoord”

Katja Rengers verloor haar ouders en broertje bij de ramp met MH17. In NRC Next vertelt ze vandaag hoe zo'n persoonlijk verlies via media en social media opeens publiek wordt. 

Meike Bergwerff

Katja Renkers is nu 20, maar was 19 toen bleek dat haar ouders en broertje Tim in het MH17-toestel zaten. Ze woont nog in haar ouderlijk huis, waar ook de rest van het gezin woonde. Het huis staat nu vol met foto’s van haar vader, moeder en broertje.

WhatsApp

"'Veel plezier' en 'Ik hou van je' hebben we nog tegen elkaar gezegd in de familie-whatsappgroep. Tien minuten voor hun vertrek. Die whatsappgroep heb ik maar twee keer durven openen na 17 juli", vertelt ze aan NRC Next. "Een week na de ramp stond alles er nog in. Een paar maanden later de melding dat mijn moeder uit de groep was verwijderd en mijn broertje de groep had verlaten. Ik schrok. Nog steeds begrijp ik het niet. Het moet betekenen dat iemand anders hun nummer of telefoon gebruikt. Waarom zou je dat doen? En hoe kan het dat zo’n telefoonnummer gewoon nog werkt?"

"Kijk maar niet"

Die middag verscheen er een melding van NU.nl op haar telefoon: vliegtuig, neergestort, Oekraïne. "Ik lag op het strand in Zandvoort. 'Dat is hun vliegtuig', dacht ik meteen. Maar het was half vijf en ze waren om twaalf uur vertrokken, ik begon te twijfelen. Oekraïne, daar ben je toch wel binnen twee uur? Achter een geleende laptop in een strandtent zei mijn vriend: 'Kijk maar niet', en hij legde zijn handen voor mijn ogen. ‘Vermoedelijk is het toestel uit de lucht geschoten’ las hij."

Liegen

Katja belde met Schiphol om meer informatie te krijgen. "De dame aan de lijn dacht dat ik van de pers was en wilde mij niets vertellen. Een bizarre situatie, wie gaat er nu liegen dat zijn familie aan boord van een neergestort vliegtuig zou kunnen zitten?"

Nachtmerrie

Vervolgens wilde iedereen weten wat er gebeurd was. "Mensen belden mij op: 'Is het waar?', vroegen ze. Dat wilde ik niet, dus ik zette het op Facebook. ‘Wat een mooie reis had moeten worden is nu een ondenkbare nachtmerrie. Lieve papa en mama en Tim, ik zal elke dag aan jullie denken, jullie zijn voor altijd in mijn hart.’ Als ik het nu teruglees, heb ik het idee dat ik het wat te gemakkelijk heb gezegd. Liever had ik het anders gedaan, maar ik weet nog steeds niet hoe. Gelukkig heb ik er alleen maar lieve en mooie reacties op gekregen."

Afbeeldingen

"Toen ik de eerste dagen naar het nieuws keek, staarde ik verdoofd naar het scherm. Een paar maanden later ben ik zelf gaan zoeken op internet naar beelden van de ramp. In eerste instantie zocht ik hun spullen, ik wist dat ze een rode koffer mee hadden. ‘MH17’ typte ik in op Google Afbeeldingen. Dat had ik beter niet kunnen doen, ik had me geen moment gerealiseerd dat je dan niet alleen maar spullen te zien krijgt."

Nieuws

"Op mijn telefoon kwam allerlei informatie vanzelf binnen, ook al probeerde ik het nieuws te mijden. Toch vond ik het heel rot toen MH17 op een gegeven moment minder in het nieuws was. Mensen mochten het niet nu al vergeten. Soms schrik ik als het wel weer in het nieuws verschijnt. Ik ben bang om nieuwe dingen te horen en vraag me altijd af wat ze nu weer gaan zeggen. Ander nieuws kan me niet raken, mijn eigen nieuws is nog te vers."

Beschermen

"Heel Nederland weet ervan en dat is aan de ene kant heel fijn, ik hoef nooit iets uit te leggen. Als ik ‘MH17’ zeg, weet iedereen waar ik het over heb. Maar tegelijkertijd gaat het om zoiets groots dat het niet alleen meer van mij is. Ik wil mezelf beschermen. Het verdriet zit achter een deurtje en dat deurtje houd ik dicht. Heel soms gaat het open, maar niet te vaak. Ik voel me de hele dag verdrietig maar heb een trigger nodig voordat ik kan huilen. Die trigger kan iets heel stoms zijn: een reclame voor Moederdag, of een film waarin iemand gaat trouwen. Het is zo groot."

Onvoorwaardelijk

"Je ouders zijn de mensen die je maken tot wie je bent. De mensen die onvoorwaardelijk van je houden zijn er niet meer. Dat onvoorwaardelijke ga ik niet meer bij iemand anders vinden. Ik ben wees, ik vind het een rotwoord. Nooit meer zal ik iemand papa of mama noemen, ik zal niet samen met Tim volwassen worden. Dat vind ik nog steeds onvoorstelbaar.”

Bron: NRC Next Beeld: ANP

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden