null Beeld

PREMIUM

“Ik durf niet tegen hem te zeggen dat ik aan beginnende dementie denk”

Iedereen heeft een verhaal. Groots en meeslepend of juist klein en ontroerend.

Corine (54): “Al tien jaar ben ik volmaakt gelukkig met de man met wie ik na mijn scheiding getrouwd ben. Ik weet dat volmaakt geluk niet bestaat, maar wat wij samen hebben komt in elk geval wel heel dicht in de buurt. De man die bij mij wegging omdat hij, zoals hij zei ‘het wel een beetje gehad had met onze relatie’, was een ruziemaker.

Er hoefde maar iets te gebeuren of hij begon harder en harder te praten, in een volume dat alles wat ik zei overstemde. Dus deed ik wat ik kon om hem vooral niet kwaad te maken. Dat het op een scheiding uitliep was behalve verdrietig, ook een opluchting.

De man die ik een paar jaar later ontmoette, is in alles het tegendeel van mijn ex. Vriendelijk, rustig, een man die goed kan luisteren en begrijpt wat ik bedoel. En ik kan het oneens met hem zijn zonder dat er ruzie van komt. We hebben heerlijke vakanties op de Waddeneilanden en we houden van dezelfde films. Het kan gewoon niet op.

De verandering in zijn gedrag is zo langzaam ontstaan dat het een hele tijd heeft geduurd voor het me opviel. Hij werd vergeetachtig. Dan ging hij het huis uit voor een paar boodschappen maar vergat steeds vaker wat hij zou kopen. Hij deed in die tijd nog veel vrijwilligerswerk bij de voetbalclub en soms stapelde dat zich op, waardoor ik het niet zo vreemd vond dat hij wel eens wat vergat. Maar het wordt steeds erger. Als ik bijvoorbeeld vraag of hij iets mee naar boven wil nemen dan zegt hij ‘natuurlijk’ en loopt vervolgens met lege handen de trap op. Als we afspreken wat we ’s avonds zullen eten, vraagt hij een uur later: ‘Wat zullen we vanavond eten?’ Dan zeg ik: ‘Lieverd, daar hebben we het net over gehad.’ En dan zegt hij: ‘Nee toch?’ Als ik met een vriendin op stap ben geweest en hem uitgebreid heb verteld hoe leuk het was, vraagt hij een paar uur later hoe het was.

Ik durf niet tegen hem te zeggen dat ik me steeds ongeruster maak en aan beginnende dementie denk. Ik heb een keer heel voorzichtig gevraagd of hij zelf ook niet vindt dat hij wel erg vergeetachtig wordt, en dan zegt hij: ‘Welnee, iedereen vergeet wel eens wat.’ Ik merk aan alles dat hij zich geen zorgen maakt, wat hem betreft is er niets aan de hand. Maar ik voel me steeds eenzamer, met het angstige gevoel dat alles wat ik in hem liefheb, langzaam zal verdwijnen."

Tekst: Tineke Beishuizen. Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden