null Beeld

“Ik reis nog steeds zoveel ik kan”

Door een ernstige hersenbeschadiging zit Margreet Bos (44) al meer dan twintig jaar in een rolstoel. Maar met haar grote passie, verre reizen maken, ging ze gewoon door. “De wereld is zo prachtig! Zodra ik genoeg geld heb, ga ik weer.”

Libelle samen met De Zonnebloem

Op wereldreis

“Ik prijs mezelf gelukkig dat ik Nederlandse ben. Er zijn hier zo veel organisaties die reizen organiseren voor mensen met een beperking. Daardoor kan ik blijven doen wat ik het liefste doe: zoveel mogelijk van de wereld zien. De liefde voor reizen ontstond toen ik acht jaar was. Met mijn ouders ging ik op vakantie naar Scandinavië en die reis maakte veel indruk op me. Het zag er daar zo anders uit dan in Nederland - de bergen, de fjorden, ik vond het allemaal even boeiend. Toen ik op mijn zeventiende naar Amerika ging om te studeren en daar veel buitenlandse vrienden kreeg, werd de drang om te reizen groter. Na mijn studie besloot ik in m’n eentje een wereldreis te maken. In Amerika had ik een heel fijne relatie, maar toch liet ik na een paar maanden mijn vriend daar achter om de wereld te zien, backpacken. Ik reisde naar onder andere Frankrijk, Italië, Griekenland, Syrië, Jordanië, Israël, Egypte en Ethiopië. Helaas ging het in dat laatste land mis.”

Overval

“Tijdens mijn reis door Ethiopië ontmoette ik een Amerikaanse backpacker en we besloten samen verder te trekken. Op een dag probeerden we een lift te krijgen. De pick-up truck van een Ierse ontwikkelingsorganisatie stopte en nam ons mee. Tijdens die rit werden we plotseling overvallen door struikrovers die een handgranaat in de auto gooiden. De granaat ontplofte. Van die overval herinner ik me helemaal niets. Alles wat ik weet, heb ik achteraf gehoord. Ik raakte gewond en de backpacker met wie ik samen reisde, overleefde de aanval niet. In het ziekenhuis hadden ze niet de middelen om me te helpen, dus vlogen ze me zo snel mogelijk naar Nederland. Aanvankelijk leek het goed te gaan: ik liep redelijk, praatte redelijk. Tot ik op een nacht een hersenbloeding kreeg door de granaatscherven in mijn hoofd met als gevolg dat de linkerkant van mijn lichaam verlamd raakte. Ik heb twee weken in coma gelegen. Het moment dat ik bijkwam uit de coma kan ik me nog herinneren. Het voelde alsof ik in een nachtmerrie zat. Ik riep tegen iedereen: maak me wakker, maak me wakker. Toen alles tot me doordrong, kwam ook het besef hoeveel geluk ik heb gehad.

Gemis

“Tegen een saai leven kan ik niet en ik doe er alles aan om de verveling tegen te gaan. Thuiszitten is niets voor mij. Mijn dagen vul ik met zwemmen, klaverjassen, ik zit in verschillende vrijwilligersorganisaties en commissies en geef voorlichting op scholen over hoe het is om te leven met een handicap. Dertien jaar geleden heb ik een boek geschreven: I love to live. In eerste instantie puur voor mezelf. Ik heb een hersenbeschadiging en voor de zekerheid wilde ik de herinneringen uit mijn tijd in Amerika opschrijven, voor als ik het zou vergeten. Ondanks het feit dat ik gelukkig ben, is er veel van voor het ongeluk waar ik naar terug verlang. Ik mis het backpacken.

Vreemde bestemmingen

“Tien jaar geleden heb ik besloten dat ik niet gehandicapt ben. Ik heb een beperking en die accepteer ik, maar ik laat me niet beperken. Ik doe waar ik zin in heb en dat is zo veel mogelijk van de wereld te zien. De eerste keer dat ik weer naar het buitenland ging na het ongeluk herinner ik me nog goed. Mijn beste vrienden namen me mee voor een weekend naar Londen. Een fantastisch en onvergetelijk weekend. Wat ik altijd het mooiste vond aan reizen is de complete vrijheid die je hebt. Dat ligt nu anders omdat ik afhankelijk ben van de zorg van anderen. Maar nog steeds is reizen mijn grote passie en ga ik gemiddeld vijf tot zes keer per jaar op reis. De wereld is zo prachtig en vreemde bestemmingen zie ik als vrienden die ik niet eerder ontmoet hebt. Zodra ik genoeg geld heb, ga ik weer.

De Zonnebloem

Margreet gaat vaak op reis met Nationale Vereniging de Zonnebloem. Bij de Zonnebloem draait het om mensen en is het uitgangspunt: er kan zo veel meer dan je denkt. Daarom zoekt de Zonnebloem oplossingen zodat ook mensen met een lichamelijke beperking volop van het leven kunnen genieten. Zo organiseert de Zonnebloem vakanties in binnen- en buitenland, dagjes-uit naar leuke events of festivals en komen de vrijwilligers bij mensen thuis voor een luisterend oor of een kop koffie.

null Beeld
Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden