null Beeld

PREMIUM

Imanuelle Grives (35): “Nog voor de kaartcontrole bij het festival werd ik gearresteerd”

Actrice Imanuelle Grives (35) werd veroordeeld voor drugshandel en belandde twee maanden in de gevangenis. Deze maand verschijnt haar boek over die periode. “Ik ben de schaamte voorbij, ik heb mezelf vergeven.”

Voor haar ligt een papiertje met aantekeningen. Als Imanuelle haar verhaal vertelt, wil ze het wel goed doen. Niet alleen stilstaan bij wat haar arrestatie wegens drugsbezit en drugshandel (vorig jaar op het Belgische festival Tomorrowland) haar heeft gekost, maar vooral ook bij wat het haar heeft gebracht. “In 2019 ben ik in opspraak geraakt omdat er een grote hoeveelheid drugs in mijn weekendtas was gevonden in de Belgische Airbnb waar ik met twee vriendinnen verbleef”, vertelt ze gedecideerd. “Ik had ook nog het een en ander op zak. De verhuurder vermoedde iets, ging door mijn spullen, vond de drugs en belde de politie. Nog voor de kaartcontrole bij de ingang van het festival werd ik gearresteerd. Ik belandde twee maanden in de Belgische gevangenis. Het was een grote handrem op een periode van chaos. Een periode waarin ik mezelf helemaal was kwijtgeraakt in vluchten: vluchten in mijn werk, vluchten in feesten, vluchten in drugsgebruik. Ik deed gewoon alles wat me weghield van mezelf.”

Waarvoor was je aan het vluchten?

“Echte, hevige emoties laat ik eigenlijk mijn hele leven al niet toe. Ik ben strenggelovig opgevoed, vooral mijn vader is zwaar religieus. Dat heeft ervoor gezorgd dat ik altijd een oordeel voelde, dat wat ik deed nooit goed genoeg was, waardoor ik heel erg op mijn tenen ben gaan lopen. Ik voelde voortdurend een verplichting naar mijn ouders, de kerk en de Surinaamse gemeenschap, waarvoor ik dacht een voorbeeldfunctie te moeten zijn. Ik ontwikkelde een enorme bewijsdrang. Ik wilde actrice worden, een groot actrice, laten zien wat ik kon. Wie ik was en wat mijn emoties waren, toonde ik niet.

Ik had al een tijd last van depressieve gevoelens, twijfelde constant aan mezelf. Er was een grote discrepantie tussen de realiteit en mijn perceptie: ik zat op de top van mijn carrière, had het drukker dan ooit als actrice, maar had zelf het idee dat het elk moment over kon zijn. Mensen vonden dat ik een fantastisch leven leidde, maar ik voelde mezelf steeds vaker waardeloos. Veel mensen zijn verbaasd als ze dat van me horen. ‘Maar jij bent altijd zo positief’, zeggen ze. Ja, Robin Williams was ook altijd vrolijk, maar hij was wel zo depressief dat hij zelfmoord pleegde.

Mijn moeder is een ontzettende powervrouw. Mijn ouders scheidden toen ik zeven was, zij heeft daarna zes kinderen alleen opgevoed. Als je dat moet doen, schiet je in je powervrouwmodus, dat is het voorbeeld dat ik heb overgenomen. Ik ging altijd maar door, door, door, door. Totdat ik met een rotsnelheid tegen een muur vloog en ineens in de gevangenis belandde, omdat ik te veel drugs bij me had in een land waar ze daar heel streng op zijn.”

Hoe reageerde je moeder?

“Ik wilde haar eigenlijk niet spreken. Ik wilde niemand spreken, ik wilde gewoon met rust gelaten worden in de gevangenis. Ik vond het zo confronterend om met mijn moeder te moeten praten, omdat ik echt wel wist dat ik haar had teleurgesteld. Zo heeft ze mij niet opgevoed. Haar moederinstinct voelde meteen dat er meer aan de hand was dan wat er werd gezegd in de media. Eerder al had ik tegen haar gezegd: ‘Mam, het gaat niet goed met me, ik heb het gevoel dat ik mezelf aan het kwijtraken ben.’ Zij heeft dat goed onthouden, dus toen ze me eindelijk aan de telefoon kreeg, zei ze: ‘Mijn kind, luister, ik hou van jou. Ik ben er voor je. Jij gaat niet doordraaien daar in de gevangenis. Je hebt iets gedaan, dat heeft gevolgen, maar je gaat jezelf bij elkaar

rapen en hier goed doorheen komen. En ik hou van jóu, hoor je me goed? Ik hou van jóu. En ik laat je niet in de steek.”

Wauw, moest je toen niet heel hard huilen?

“Als ik het nu zo zeg, moet ik al…” Ze begint te huilen. Ze pakt een zakdoekje en veegt haar tranen weg, zo goed en zo kwaad als het gaat. Als ze zich weer een beetje heeft herpakt, vervolgt ze: “Kijk, de drugs zijn de meest besproken laag, maar er zitten vele lagen onder. Ik was onbewust, denk ik, op zoek naar de spreekwoordelijke muur. Het had ook iets anders kunnen zijn waarmee ik gedwongen werd om tot stilstand te komen. Een ernstig auto-ongeluk of zo…”

Ze schiet weer vol.

“Sorry hoor. Dat realiseerde ik me ook toen ik werd opgepakt: het had ook een overdosis kunnen zijn of iets anders ergs, maar gelúkkig was het dit. Natuurlijk is het heel heftig als je ineens in de gevangenis zit en daarmee wereldnieuws wordt. Bij drugshandel denken mensen meteen dat je een crimineel bent. Die handel hield bij mij in dat ik op de eerste avond van het festival acht xtc-pillen heb verkocht aan een jongen. De dag erna appte hij me of ik er nog meer voor hem had, maar daar heb ik nee op gezegd, dat wilde ik niet. Het was hoe dan ook illegaal, ik heb er twee maanden voor vastgezeten. Ook vanwege de grote hoeveelheid drugs die ik bij me had. Als je de partyscene niet kent, is dat lastig te begrijpen. In mijn boek Imanuelle, mijn vechtershart probeer ik dat uit te leggen. Niet omdat ik het wil bagatelliseren, integendeel, maar om uit te leggen hoe je steeds gemakzuchtiger over drugs gaat denken als je lang in die scene zit.”

Wat deed je in de gevangenis?

“De eerste week heb ik alleen maar geslapen. De dames bij wie ik in de cel kwam, spraken onderling Frans, dus ik kon niet echt meedoen met hun gesprekken. Je hebt wel een tv op de kamer, maar je moet toch met z’n allen beslissen wat er wordt gekeken en als het dan twee tegen één is, zit je de hele dag televisie te kijken waarvan je de helft niet verstaat. Ik heb een pen en papier besteld en ben al mijn gedachten gaan opschrijven. Verder ben ik veel gaan sporten en deed ik aan alle activiteiten mee, zoals Franse les en knutselen. Ook mochten we elke dag luchten. Ik heb heel veel schrijnende verhalen van andere vrouwen gehoord. Zelf werd ik vooral uitgelachen: 'Sorry, zit je daarvoor vast? Met die paar grammen van je?’.

Natuurlijk heb daar ook hard gehuild. Ik dacht: o mijn God, waarom heb ik mezelf kapotgemaakt? Hoe komt het ooit nog goed met mij? Zal ik ooit nog werk aangeboden krijgen? Gaat mijn familie nog van mij houden? Willen ze nog wel met mij omgaan? Het was echt heel heftig. Er waren gek genoeg ook momenten waarop ik opgelucht was: yes, ik hoef niet meer die powervrouw te zijn. Als de mogelijkheid om te vluchten voor jezelf opeens van je wordt afpakt en je écht op jezelf wordt teruggeworpen, dan is dat heel confronterend. Tegelijkertijd was het het beste wat mij kon overkomen. Je hebt heel veel tijd om na te denken in de gevangenis. En het is een heel veilige plek. Er heerst rust, orde en regelmaat. Je hoeft niet aan allerlei moeilijke, hoge eisen te voldoen. Ironisch misschien, maar het is een plek waar je echt tot jezelf komt. En dat had ik heel erg nodig. Ik ben mijn hele leven bezig geweest om als een doorzetter en een harde werker te worden gezien, nu hoefde ik die vrouw niet meer te zijn. Ineens had ik rust.”

Je had ook een paar keer een relatie met een getrouwde man. Heeft dat die minderwaardige gevoelens versterkt?

“Het waren niet altijd getrouwde mannen hoor, maar wel emotioneel niet beschikbare mannen, net als mijn vader. Ik denk dat het ook door mijn vader kwam dat ik een bepaald beeld van mannen had. Doordat ik dat type steeds aantrok, dacht ik dat er iets mis was met mij. Ik vond mezelf gewoon niet meer leuk. Je trekt aan wat je bent, dacht ik. Ik was blijkbaar niet de moeite waard om voor te gaan. In het begin denk je nog: ik heb ook niemand nodig! Totdat je op een gegeven naar jezelf kijkt en denkt: is dit het nou? Ik ben nu in mijn dertiger jaren, ik heb geen fatsoenlijke relatie, terwijl ik dolgraag mijn leven met iemand zou delen en het leuk zou vinden om een kindje te krijgen. Maar als je jezelf steeds op allerlei manieren saboteert, ga je niet krijgen wat je echt wil. Nu snap ik dat je krijgt wat je toelaat. Dat was de rollercoaster waarin ik toen zat.”

Je zegt dat het beeld dat je van mannen hebt door je vader is gevormd. Wat bedoel je daarmee?

“Mijn vader is extreem gelovig, maar dat is niet altijd terug te zien in zijn handelen. Als iemand steeds het ene predikt, maar het andere doet, word je als kind eigenlijk constant geconfronteerd met onbetrouwbaarheid.”

Kun je een voorbeeld noemen?

Lange stilte.

“…Grappig hè? Terwijl ik naar voorbeelden zoek, merk ik nu toch dat het kleine kind in mij haar ouders nog steeds wil beschermen…” Geëmotioneerd: “Ik blijf het zo moeilijk vinden om mijn vader te kwetsen.”

Ze veegt haar tranen weg. Dan: “Geld was een groot thema bij mijn vader. Zodra het over geld ging, werd hij paranoïde. Mensen waren in zijn ogen altijd bezig om zijn fortuin af te pakken. Als ik hem om mijn zakgeld vroeg, ging hij Bijbelteksten declameren als: ‘Goud en zilver heb ik niet, maar wat ik heb, geef ik u.’ Vervolgens ging hij voor me bidden dat God een wonder voor me zou verrichten, en kreeg ik mijn zakgeld niet. Mijn ouders hadden ook veel ruzie over geld, ook na de scheiding. Dan belde ik op zaterdagochtend aan om de beloofde veertig gulden boodschappengeld op te halen en deed hij niet open. Dan zag ik het gordijn bewegen, hij was er wel. Die hypocrisie van enerzijds ‘God is groot en we moeten goed leven’ en anderzijds je gezin na de scheiding totaal verwaarlozen. Dat was als kind heel verwarrend. Daardoor ontstond er bij mij een grote drang om te bewijzen dat ik hem niet nodig had. Start dan maar eens een relatie. Diep vanbinnen wil je natuurlijk die connectie maken, maar hoe doe je dat als je dat nooit hebt geleerd? Als je jezelf niet hebt geaccepteerd?”

Had je ook contact met je vader toen je in de gevangenis zat?

“Nee. Ik wilde mijn vader niet spreken. Sinds een aantal weken is er contact op een heel laag pitje. Hij is nu gewoon niet goed voor mijn welzijn. Hij kan heel nare dingen zeggen. Zo wilde hij dat ik meedeed aan een of ander ritueel waarbij ik mijn duivelse broek ging verbranden. Dat helpt mij niet bij de reis die ik nu met mezelf ben aangegaan. Sinds ik uit de gevangenis ben, heb ik veel therapie gehad. Daardoor is mijn fundament veel sterker geworden. Dat bestaat nu uit rots in plaats van uit zand. Tegelijkertijd ben ik in mijn leven nog nooit zo kwetsbaar geweest als nu.

Kijk, de bewijsdrang die ik aan mijn jeugd heb overgehouden, kan lekker zijn als katalysator. Wacht maar, pa, ik ga je wat laten zien. Wacht maar ex, ik ga jou wat bewijzen. Wacht maar, dit meisje uit de achterstandswijk Katendrecht gaat het maken. Wacht maar, jullie zeiden dat ik niet goed genoeg was in de kerk, maar dat ben ik wél! Die weg wil ik niet meer gaan. Ik wil nu dingen doen die ik leuk vind, waarmee ik anderen kan helpen. Omdat dat mij een spark geeft, omdat dat een écht gevoel van verbondenheid geeft. En dan zonder partydrugs. Op feestjes waar iedereen drugs gebruikt, is iedereen gelijk. Artsen, advocaten, bouwvakkers, kapsters, acteurs, iedereen voelt zich met elkaar verbonden, dat is echt een mooi gevoel. Je hebt zo’n behoefte aan die verbondenheid, omdat je je niet alleen wilt voelen. Je wilt samen zijn, je wilt voelen dat je goed bent zoals je bent. Dat het niet uitmaakt wat je doet, waar je vandaan komt of waar je naartoe gaat. Maar het is een illusie, want het is chemisch. Dát gevoel van verbondenheid is niet blijvend.”

In de gevangenis vroeg je je af of het ooit nog goed zou komen met je. Hoe kijk je daar nu tegenaan?

“Het afgelopen jaar heb ik geleerd om mezelf te accepteren. Om te accepteren dat ik niet perfect ben. Dat is zo’n bevrijding. Ja, ik heb het verziekt, maar in elk geval kan ik nu opnieuw iets opbouwen wat ík wil. Niet iets wat ik doe voor de kerk, mijn ouders, de Surinaamse gemeenschap of de samenleving, die een mening over mij heeft omdat ik uit een bepaalde wijk kom of een bepaalde afkomst heb. Die reis is heftig, maar ik heb nu al af en toe tussenstations die fantastisch zijn. Ik ben de schaamte voorbij, ik heb mezelf vergeven. Ik kan echt oprecht zeggen dat ik gelukkiger ben dan ooit. Soms moet je jezelf eerst helemaal kwijtraken om jezelf weer te kunnen terugvinden.”

Over Imanuelle Grives

Imanuelle Grives werd op 1 april 1985 geboren in Rotterdam. Ze studeerde Maatschappelijk Werk en Dienstverlening. In 2009 speelde ze haar eerste filmrol in Carmen van het noorden. In 2012 brak ze door als Rowanda in de verfilming van het boek Alleen maar nette mensen van Robert Vuijsje. Verder had ze rollen in onder meer Flikken, Celblok H, Vechtershart, It Takes 2, Weg van jou en Papadag.

Interview: Nathalie Huigsloot. Fotografie: Brenda van Leeuwen.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden