null Beeld

Inge (34): “Daar, naast haar bed, zijn we dichter bij elkaar gekomen”

Het gezin van Inge was nooit zo hecht. Tot de dag dat haar moeder ziek werd had ze weinig binding met haar broers en was er een nauwelijks interesse in elkaar.

Online redactie Libelle

Inge (43): “Ons gezin hing als los zand aan elkaar. Mijn broers en ik hadden vroeger weinig binding met elkaar. We hadden ook nauwelijks ruzie, maar iedereen ging gewoon z'n eigen gang. Toen we het huis uit waren, kwamen we als gezin alleen nog op verjaardagen bij elkaar en met Kerst. De echte verwijdering ontstond toen we alle drie een partner kregen. Van begin af aan was er een volstrekte desinteresse in elkaar. Als we met Kerstmis bij mijn ouders aan tafel zaten, was het best gezellig, maar ook heel oppervlakkig. Het ging nooit ergens over, ik wist zelfs amper wat mijn schoonzussen in het dagelijks leven deden. Tot mijn moeder ziek werd. Ze had steeds meer hulp nodig en daar was mijn vader niet toe in staat. Wat ik nooit had verwacht, gebeurde. Mijn schoonzussen boden hun hulp aan. Niet zomaar voor een keertje, maar structureel, volgens een schema – waar mijn broers trouwens ook deel van uitmaakten. Ineens waren er, inclusief mijn man, zes mensen beschikbaar om mijn moeder te helpen. Dat betekende dat niemand van ons er alleen voorstond. Dat kwam goed uit, want we hadden allemaal jonge kinderen. In de loop van het jaar werd mijn moeder steeds slechter en uiteindelijk kwam ze in een hospice terecht. De laatste dagen van haar leven wilden wij dat er dag en nacht iemand bij haar zou zijn, dus ook daar maakten we een schema voor. Maar in werkelijkheid zaten we vaak met z’n tweeën of drieën bij haar bed. In die kleine kamer, in dat stille huis, naast het bed waarin moeder met haar ogen dicht zwaar lag te ademen, zijn we dichter bij elkaar gekomen. We vertelden elkaar dingen over ons leven, onze dromen, onze angsten, onze hoop voor de toekomst. We vertrouwden elkaar dingen toe die we eerder nooit met elkaar deelden. Toen mijn moeder overleed, spraken we af dat we elkaar niet meer uit het oog zouden verliezen. Zo innig en intiem als die laatste dagen bij mijn moeder is het niet meer geworden, maar we zijn inmiddels wel een hechte familie. Wij hóren bij elkaar.”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Interview: Tineke Beishuizen. Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden