null Beeld

Ingrids dochter heeft een relatie met een getrouwde man: “Ik weet zeker dat ze het geluk niet gaat vinden bij deze bedrieger”

Ingrid wil niks liever dan een gelukkige dochter. Maar dat Sophie straalverliefd is op een getrouwde man vindt ze moeilijk te verkroppen: “Ik ben bang dat hij haar heel veel verdriet gaat doen.”

Ingrid (56): “Ik kon er mijn vinger niet op leggen, maar ik merkte een paar maanden geleden dat er iets met Sophie aan de hand was. Mijn 28-jarige dochter was ineens zo vrolijk, zo extravert. Normaal gesproken is ze vrij stil als ze bij ons op bezoek komt, ze heeft altijd iets melancholisch over zich. Daar maak ik me geen zorgen over, zo is ze gewoon. Zo was ze als kind al. Maar nu liep ze zowaar te fluiten terwijl ze me hielp bij de voorbereidingen voor de barbecue. Mijn zoon kwam die zondag ook eten. ‘Ben jij verliefd of zo?’, vroeg hij. Ze ontkende en zei dat ze gewoon blij werd van het mooie weer. Ook de maanden erna bleef ze vrolijk, ook toen de bladeren inmiddels van de bomen vielen en het vaker regende dan dat de zon scheen. Ze was een kilo of vijf afgevallen en stráálde. Ik was natuurlijk blij voor haar en schreef haar opgewektheid toe aan haar nieuwe baan. Als administratief medewerker op een scholenorganisatie was ze behoorlijk ongelukkig geweest, maar nu ze als leerkracht voor groep vijf stond, had ze het uitstekend naar haar zin. Wel vroeg ik me af wanneer ze nou eindelijk eens met een vriendje thuis zou komen, want ze had er nog nooit een gehad. Sophie is een mooie meid, dus aan aandacht van mannen geen gebrek. Ze worstelde al vanaf haar zestiende met haar gewicht. Dan viel ze tien kilo af en kwam er weer vijftien aan. Er ging veel energie zitten in dat eten en niet-eten, dus ik had het idee dat ze daarom jongens op afstand hield.”

Vader van drie kinderen

“Op een dag stond ik bij haar met een mand schoon wasgoed voor de deur. Dat doe ik wel vaker voor de kinderen; zij hebben een hekel aan strijken en ik vind het fijn als ik iets voor ze kan betekenen. Normaal gesproken ga ik niet onaangekondigd langs, maar nu was ik toch in de buurt. Ik drukte op de bel, er werd niet opengedaan. Ik viste haar huissleutel uit mijn tas om de wasmand even op haar keukentafel te zetten. Toen ik de deur van de woonkamer openzwaaide, keek ik in de verschrikte ogen van mijn dochter, die overeind veerde. Op de bank zat een man, die snel een hand door zijn haar haalde. De spanning hing voelbaar in de lucht. ‘Mam!’, zei ze ongemakkelijk. En na een korte stilte: ‘Dit is Bram.’ Bram kwam overeind en schudde me zelfverzekerd de hand. Deze man was de veertig al ruimschoots gepasseerd, zag ik aan de grijze haren tussen zijn donkere krullen. ‘Sorry’, bracht ik uit, ‘ik wist niet dat je bezoek had, Sophie, ik wilde alleen maar…’ Bram reageerde direct met: ‘Nee, nee, geen probleem, ik moest er toch vandoor.’ Voor ik het wist, was hij vertrokken. Ik keek naar Sophie en toen kwam het verhaal eruit. Waarom ze niet eerder over Bram had verteld. Hij bleek een getrouwde vader van drie kinderen, ze hadden elkaar een jaar geleden leren kennen op de pabo toen hij gastdocent was. Ze waren met een clubje in de kroeg beland en nou ja, de rest moest ik zelf maar invullen. Ze wist natuurlijk dat hun relatie niet in de haak was, ‘maar hij maakt me zo gelukkig, mam’. Ik was totaal overdonderd door dit nieuws. Sophie vroeg me om niemand over haar geheime relatie te vertellen, ‘en al helemaal niet aan papa’.”

Deze bedrieger

“Sinds die keer is er geen dag dat ik niet aan Sophie denk, ik maak me zorgen om haar. Ik gun mijn dochter alle geluk van de wereld en ik weet zeker dat ze dat op lange termijn niet bij deze bedrieger gaat vinden. Ik ken uiteraard zijn vrouw niet, maar weet wel dat zijn kinderen zeven, vier en twee jaar oud zijn. Waarom is hij niet elk vrij uurtje bij zijn gezin? Niet alleen zijn vrouw doet hij pijn, ik ben bang dat hij mijn dochter op een bepaald moment ook heel veel verdriet gaat doen. Reken maar dat hij als puntje bij paaltje komt bij zijn vrouw blijft en mijn dochter keihard laat vallen. En stél nou – die kans acht ik minimaal – dat hij wél zijn gezin verlaat en voor Sophie kiest, dan heeft zij er in één klap drie bonuskinderen en een boze ex-vrouw bij. Dat wil ik niet voor haar! Ik wil dat mijn dochter gewoon een leuke vent van haar eigen leeftijd ontmoet, zonder een enorme rugzak, en dat ze samen rustig kunnen gaan settelen. Eerst daten, dan samenwonen en uiteindelijk misschien kinderen, want dat is ook een zorg van mij: zolang ze aan Bram blijft plakken, staat ze niet open voor een andere man en zullen kinderen nog lang op zich laten wachten. Ze wordt er natuurlijk ook niet jonger op; wat als het straks te laat is? Ze is prachtig, jong en gezond, ik vind het doodzonde dat ze haar beste jaren verspilt aan een bezette man. Die haar optilt tot grote hoogten, maar intussen elke nacht, elke vakantie, elke kerst doorbrengt zonder haar en zich ongetwijfeld in allerlei bochten moet wringen om het web van leugens thuis in stand te houden. Die mijn dochter dagen- of wekenlang laat wachten tot het hem weer eens behaagt haar te zien. Al deze dingen heb ik ook tegen Sophie gezegd, voorzichtig, want voor je het weet vertelt ze me helemáál nooit meer iets. Ze begrijpt het allemaal best wel, maar haar gevoel zegt anders: ze is tot over haar oren verliefd op Bram en kan hem onmogelijk laten gaan. En ik kan niet anders dan haar keuze accepteren.”

Gebrek aan zelfliefde

“Het leek me inderdaad geen goed idee om het aan mijn man te vertellen. Hij zou waarschijnlijk heel boos op Sophie worden of zelfs Bram iets willen aandoen. Na een paar weken met dit geheim te hebben rondgelopen, besloot ik toch een goede vriendin in vertrouwen te nemen. Ik móest mijn verhaal kwijt en bovendien is Annet psycholoog, ze heeft me al vaker geholpen met verhelderende inzichten. Annet vertelde dat er vrouwen zijn die een relatie aangaan met een getrouwde man omdat ze bewust of onbewust helemaal geen beschikbare man wíllen. Ze voelen zich veiliger bij het idee dat een man niet helemaal voor hen kan gaan. Door een gebrek aan zelfliefde kiezen ze voor een bezette man, met het idee: ik verdien geen man die écht voor mij gaat. Die uitleg stemde me verdrietig. Zou Sophie zo weinig liefde voor zichzelf voelen dat ze in deze situatie is beland? En zou dat gebrek aan zelfliefde komen door onze opvoeding? Door haar jeugd? Door míj? Zou ik haar niet genoeg het gevoel hebben gegeven dat ze er mag zijn? Het schuldgevoel vreet aan me. Had ik vroeger misschien minder bezig moeten zijn met diëten? Ik worstel zelf namelijk ook vaak genoeg met overtollige kilo’s. Heb ik Sophie daardoor het gevoel gegeven dat ze niet oké is zoals ze is? Ik weet het niet, het is psychologie van de koude grond. Annet zegt dat ik het moet loslaten, dat het uiteindelijk aan Sophie zelf is om erachter te komen dat deze relatie haar niet gelukkig gaat maken. Het is haar leven, haar reis, het enige wat ik kan doen, is Sophie duidelijk maken dat ik altijd voor haar klaarsta. En niet oordelen, maar dat vind ik ontzettend moeilijk.”

Bang voor mijn oordeel

“Ik merk dat Sophie de laatste tijd minder vaak bij ons langskomt. Ze neemt afstand, omdat ze waarschijnlijk toch bang is voor mijn oordeel. Dat wil ik voorkomen, dus ik heb me nu voorgenomen om niet meer over Bram te beginnen, al moet ik soms mijn tong afbijten. Ik hoop dat ze zelf naar mij toekomt als ze iets wil delen of als hij haar laat vallen, want ik ben ervan overtuigd dat dit vroeg of laat gaat gebeuren. Als dat moment komt, wil ik er voor haar zijn.”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Interview: Krista Izelaar. Beeld: iStock.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden