null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

Ingrids vakantie eindigde in een nachtmerrie: “Alles in mijn lijf was gebroken, tot mijn oogkassen aan toe”

Ingrids vakantie eindigde in een nachtmerrie. Voor het einde van hun vakantie besluiten Ingrid en haar man nog één keer de motor te pakken. Ingrid komt bij in het ziekenhuis, ze heeft een complete dwarslaesie. En ze heeft haar kindje verloren. “Mijn man week niet van mijn zijde. Hij zou bij me blijven, door dik en dun.”

Getty Images/iStockphoto

“‘Heb je geen spijt?’ Dat vraagt iedereen me. Spijt dat ik op de motor ben gestapt. Spijt dat ik dat laatste ritje nog heb gemaakt. Ik antwoord altijd ‘nee’. Motorrijden maakte me gelukkig. Ik was verliefd op dat ding en reed er het liefst de hele dag op. Als ik terugdenk aan die vakantie, voel ik in eerste instantie het geluk daarvan. Daarna denk ik pas aan het ongeluk en de enorme consequenties.”

Net zwanger

“Al jaren gingen mijn man en ik met Hemelvaart een paar dagen weg met vrienden. Vorig jaar gingen voor het eerst onze motoren mee. We hadden allebei net ons rijbewijs gehaald en Luxemburg is echt een toerparadijs: overal mooie weggetjes en natuurlijk geweldige natuur. Ik was net zwanger van ons eerste kind. Een kindje waarnaar we lang hadden verlangd en dat via ivf was verwekt. Voor de vakantie hadden we er nog wel over gepraat of ik – gezien de zwangerschap – wel moest gaan rijden, maar ik zou gek zijn geworden als ik er negen maanden niet op uit mocht. Bovendien reed ik altijd beheerst. Toch bracht het een zeker risico met zich mee, dat wisten we. Maar ik geloof sterk in het lot. Dat gevoel is gegroeid toen mijn man en ik voor ons werk bij de landmacht op uitzending waren. Laat angst je leven niet beheersen, want als het je tijd is, is het je tijd. Ook als je met de auto gaat of altijd de veilige weg kiest. Zo dachten we en zo keken we naar het leven.”

Nog één rondje

“De vakantie was heerlijk, maar van rijden kwam niet veel. Toen mijn man aan het einde van de week de motoren achter op de aanhanger wilde zetten, haalde ik hem over nog één rondje te doen. In de laatste bocht, voor we weer terug waren op de camping, ging het mis. Ik schoot over de stoep, corrigeerde nog, maar in de bocht erna klapte ik tegen een bergwand. In het ziekenhuis bleek alles in mijn lijf gebroken, zelfs mijn oogkassen. Mijn longen waren geperforeerd en mijn kindje, negen weken oud, had het niet overleefd. Dat laatste voelde dubbel. Ik was intens verdrietig, maar ik voelde ook een soort opluchting. Hoe had ik voor een kindje moeten zorgen, ik kon me amper bewegen! Door een verbrijzelde ruggenwervel hield ik een complete dwarslaesie aan het ongeluk over. Maar toen die diagnose werd gesteld, was ik al door de arts in slaap gebracht. Twee weken lang hebben ze me slaappillen toegediend. In die periode is mijn man niet van mijn zijde geweken. Hij praatte tegen me, vertelde wat er was gebeurd en wat ik mankeerde. Ik denk dat ik dat heb opgepikt. Dat ik het onbewust al wist toen ik wakker werd.”

“Alles in mijn lijf was gebroken, tot mijn oogkassen aan toe”

Vechtlust tegen verdriet

“Het moment dat de arts me vertelde dat ik verlamd was, kan ik me niet meer herinneren. De diagnose drong pas echt tot me door toen ik de woorden ‘complete dwarslaesie’ zag staan op de papieren van de dokter. Van binnen huilde ik, maar mijn gevoelens kwamen amper naar buiten. Ik denk dat ik het wegstopte, om in stilte aan het idee te wennen. Toen ik me lichamelijk wat beter begon te voelen, nam de vechtlust de overhand: we zouden nog wel eens zien of die dwarslaesie echt compleet was. Ik had bij defensie gewerkt en was een stoere vrouw. Die strijdlust vormde mijn verdediging tegen het verdriet. Natuurlijk sloeg mijn gevoel soms ineens om en dacht ik: wie houd ik nou voor de gek? Ik kan mijn eigen T-shirt niet eens uittrekken. Als mijn man bij me zou blijven, mocht ik al blij zijn. Ik kon hem niet eens meer een liefdesleven bieden. Als ik die angst uitsprak, wilde hij daar overigens niets van horen. Wij zouden samen blijven, door dik en door dun. Door zijn steun voelde ik me dan weer sterk. Toch kwam daar na vijf maanden een einde aan. Toen ik thuiskwam uit het revalidatiecentrum. Ik zie hem nog de trap aflopen. Hij zei: ‘Ik kan met jou niet verder.’ Altijd had ik de moed gehouden, zelfs op het moment dat de artsen zeiden dat ik nooit meer zou kunnen lopen. Maar toen hij die woorden uitsprak, toen ook de liefde me ontnomen werd, kon je me opvegen. Dat was de enige keer dat ik dacht: het hoeft van mij allemaal niet meer. Als het leven nu stopt, ben ik er blij om. Gelukkig wist ik niet hoe het moest, opgeven. Maar als ik het had geweten, dan had ik het toen gedaan.”

Voorzichtige plannen

“Nu is dat anders. Ik heb mijn leven weer een beetje teruggekregen. Ik kan alles weer zelf, al kost het natuurlijk veel moeite. Mijn familie en de meeste vrienden zijn me godzijdank trouw gebleven. Ze hebben me er werkelijk doorheen gesleurd. Ik ben zo blij dat ze me nog steeds overal in betrekken. Laatst zijn we bijvoorbeeld met zijn allen gaan stappen. Toch leef ik nog per dag. Aan de toekomst denk ik niet vaak. Dat durf ik niet. Alles wat vast leek te staan, is weggevaagd. Al komen er langzamerhand wel weer voorzichtig wat plannen bovendrijven. Ik wil rechten gaan studeren en weer aan het werk. Het vinden van een nieuwe relatie zal niet makkelijk zijn. Mannen staan niet in de rij voor een vrouw in een rolstoel. Toch weet ik mezelf op sommige dagen te overtuigen van de voordelen van mijn situatie. Mensen gaan voor me opzij, ze zijn behulpzaam en ik kan gave trucjes doen met mijn rolstoel. Maar natuurlijk zijn er ook dagen waarop de moed me in de schoenen zinkt. Dan blijf ik de hele dag in pyjama in bed liggen om een potje te janken. Dat mag ook van mezelf. Er is in korte tijd zo veel gebeurd. Maar de dag erna word ik weer vrolijk wakker. Want wie zegt dat dat niet de mooiste dag van mijn leven wordt?”

Interview: Renée Lamboo.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden