null Beeld

PREMIUM

Iris tegen Hugo: “Bij elke speech van Rutte rolden de tranen over m’n wangen”

Hugo Borst en Iris Koppe zijn beiden schrijvers maar daar houdt de gelijkenis wel op. Toch zijn ze vrienden én gaan ze geen onderwerp uit de weg. Over oud worden, politiek, sex, corona en meer: Hugo en Iris stellen brutale vragen en geven openhartig antwoord.

I: "Ik zeg het niet graag, maar je had gelijk."

H: "Waarin nu weer?"

I: "Die tent op het dakterras was een aanfluiting."

H: "Hahaha."

I: "Kijk, hij paste prima. Qua wind en regen viel het ook wel mee. We hadden hem met scheerlijnen goed vastgezet. Van beneden hadden we onze ergonomische matrassen naar het dak gebracht. Joanie lag in een geïmproviseerd wiegje aan ons hoofdeinde. De percolator stond in

de voortent klaar voor de koffie de volgende ochtend en er bungelde een zak met verse witte kadetjes aan een knijper."

H: "Klinkt tot nu toe gezellig."

I: "Je wilt dus vergeten dat je gewoon in Amsterdam-Oost bent, maar dat lukt dan niet."

H: "Dat snap ik. Vakantie in Amsterdam. Vreselijk."

I: "Allereerst de buren. Die zaten aan beide kanten al lacherig toe te kijken toen we de tent aan het opzetten waren. Vervolgens bleven de linkerburen tot laat zitten borrelen. Joanie sliep er wel doorheen, maar wij deden geen oog dicht. Ik wist op een gegeven moment alles over het werk van m’n buurman, die blijkbaar midden in een reorganisatie zit."

H: "Tja. Je kunt die mensen moeilijk naar binnen sturen omdat jij wilt slapen."

I: "Maar het ergste: de glasbak. 3 verdiepingen lager, op het pleintje naast ons huis, gooien mensen hun glas en oud papier weg. Als kind leerde ik dat je glas nooit vóór 9 uur ’s ochtends en nooit ná 9 uur ’s avonds weggooit. Blijkbaar geldt dat tegenwoordig niet meer. Toen ik tegen twaalven eindelijk wegdommelde, schoot ik ineens omhoog van het gerinkel van brekende wijnflessen."

H: "Asociaal. Dat doen mensen in Rotterdam niet."

I: "Rond 6 uur ’s ochtends hetzelfde verhaal. Blijkbaar dacht er iemand: handig om nog even die 17 flesjes weg te gooien voor ik naar m’n werk ga."

H: "Jullie werden gebroken wakker en dachten: niet nog een nacht."

I: "Nou, ik wilde nog wel een nachtje proberen, maar m’n vriend was er klaar mee. Je wilt natuurlijk wel tot rust komen tijdens je vakantie."

H: "Waarom gaan jullie niet alsnog gewoon op een camping staan?"

I: "Misschien moeten we dat toch maar doen. Weet je Huug, ik vind het nog steeds spannend om tijdens het kamperen het sanitair met andere mensen te delen. Ik denk dat de coronaregels van dit voorjaar nog erg in m’n systeem zitten. Misschien wel meer dan bij anderen."

H: "Je was ook pas 3 maanden bevallen toen we in lockdown gingen."

I: "Ja, ik ben behoorlijk angstig geweest. En huilen, joh. Bij elke speech van Rutte rolden de tranen over m’n wangen, vreselijk vond ik het allemaal. Pas toen ik van een vriendin hoorde dat zij helemaal niet hoefde te huilen bij die persconferenties, dacht ik: hmm, misschien zijn het nog gewoon hormonen."

H: "Ja, die schijnen nog lang in je lijf te zitten."

I: "Klopt. Jij huilt toch ook weleens Hugo?"

H: "Ja. Ik ben net een mens."

I: "Wanneer voor het laatst?"

H: "Vertel ik je volgende week. Goed?"

Fotografie: Brunopress

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden