Jacqueline, Madelon en hele gezin Beeld Privébeeld
Jacqueline, Madelon en hele gezinBeeld Privébeeld

PREMIUM

Jacquelines pleegdochter vond eindelijk de draai in haar leven, maar overleed toen door een ongeluk

Op de mbo-school waar Jacqueline (60) lesgeeft, is één meisje dat op een bijzondere manier een appèl doet op haar. “Ik zag bij haar zo’n emotionele eenzaamheid, dat grenzen vervaagden en ik besloot haar pleegmoeder te worden.”

Hanneke MijnsterPrivébeeld

“Ik had Madelon al snel in het vizier op school. Ik was docent en psychisch sociaal begeleider, en Madelon raakte iets in mij. Collega’s hadden moeite met haar gedrag in de klas. Ze kwam vaak te laat, hield zich niet aan afspraken en werd regelmatig de les uitgestuurd. Ze woonde in een probleemgezin en wantrouwde hulpverlening door negatieve ervaringen. Ik zag een meisje in de weerstand dat langzaam ontdooide. Bij alle leerlingen houd ik een zekere afstand, maar bij Madelon ging ik discreet een grens over. Ik had het gevoel dat ze niet alles vertelde wat er speelde en besloot af en toe buiten school koffie met haar te drinken. Net zo lang tot ze zich veilig voelde. We bouwden een band op en Madelon kwam zelfs bij me thuis. Soms bleef ze eten, soms kwam ze even kletsen met mijn dochter Lotte. Ondertussen wilde het met pleeggezinnen en opvanglocaties maar niet vlotten. Ze liet zich niet snel zien aan mensen. Ruzies, afwijzing, zwerven op straat hadden haar verhard. Ik zag, en voelde, hoe uitgeput ze was. Ik zag bij haar zo’n emotionele eenzaamheid, dat grenzen vervaagden en ik uiteindelijk besloot haar pleegmoeder te worden.

Traumatische jeugd

Op haar 18e kwam ze bij ons. Het was mijn dochter die als eerste opperde: ‘Kan Madelon niet bij ons wonen?’ Mijn man Maarten had wel even zijn bedenkingen. We hadden immers al een vol leven en mijn gezondheid was ook niet optimaal. Maar hij zag ook aan mij dat het menens was en stond er gelukkig achter. Je kunt het leven wel plannen en kaders stellen, maar soms is iets sterker dan jezelf. Er was zoveel liefde bij ons thuis, en zo’n sterke band. Precies wat Madelon zo hard nodig had. Dus ze kwam. Achteraf zie ik: iedereen heeft haar boven water gehouden, maar Madelon zocht een plek om in te storten. Dat gebeurde bij ons. In de jaren die volgden had ze regelmatig herbelevingen van haar traumatische jeugd. Ze was achttien, maar door de dissociaties die ze soms had, was ze voor even haar vijf- of achtjarige zelf. Dan probeerde ze in de convectorput te kruipen, omdat ze vroeger werd opgesloten in een kist. Of ze vertelde over de stroomstoten die ze kreeg en herbeleefde dat weer. Vreselijk angstig was ze dan en ik kon niks anders dan naast haar zitten en zorgen dat ze niet alleen was. Dus dat deed ik. Steeds weer schakelen en meebewegen was zwaar. Ik heb ook regelmatig gedacht: waar ben ik aan begonnen? Toch hebben we nooit getwijfeld. Ook niet wanneer ze wegliep en ons testte tot het uiterste. We zochten altijd naar een manier om het lijntje te houden met haar.

Herboren

Madelon vond rust bij ons, leek bijna herboren zelfs. Zelfs de meest basale dingen, zoals twee keer per dag tandenpoetsen en een passende beha vinden, moest ze leren. De GGZ ontdekte dat ze een post traumatische stress stoornis (PTSS) had door haar verleden, en met die diagnose kon ze eindelijk gerichte behandelingen volgen. Ze leerde hoe ze die herbelevingen voor zichzelf kon herschrijven. Waar ze naar anderen afwerend was, liet ze bij ons langzaam genegenheid toe. Als ik uit mijn werk kwam, en zag dat ze verdrietig was, legde ik zachtjes mijn wang tegen haar wang. Ze schrok er niet meer van, maar werd juist rustig. Stapsgewijs vroeg ze: hoor ik erbij? Die veiligheid had ze zo nodig. En ze hoorde erbij. Honderd procent.

Het leven lachte haar eindelijk toe

Ik volgde mijn intuïtie en hield mijn hoofd erbij. Zonder familie en hulpverlening had ik het niet gered. Bij hen kon ik mijn verhaal kwijt, maar vaak waren het juist mijn man en dochters die riepen ‘We maken dit nu af ook’ als ik het even niet meer zag zitten. Dat was fijn en gaf me soms weer even de afstand en relativering die nodig was. De buien van Madelon konden heel intens zijn. Uiteindelijk heeft Madelon een jaar of drie bij ons gewoond, toen ging ze op kamers. Ze volgde een hbo-opleiding en deed zelfs mee aan het programma Utopia. Ze vond een heel fijne vrouw en woonde samen. We spraken elkaar nog vaak en ze kwam bijna wekelijks even langs. Of het nu ging over werk, de liefde of wat voor keuze dan ook, Madelon hechtte nog altijd aan mijn mening. Het leven lachte haar eindelijk tegemoet toen ze drie jaar geleden op de eerste dag van haar nieuwe werk werd aangereden door een bejaarde man, samen met een collega.

Jacqueline & Madelon Beeld Privébeeld
Jacqueline & MadelonBeeld Privébeeld

Doodskist

Ze werd maar 28. Het moment dat de agenten voor de deur stonden, en Maarten met verschrikte ogen weer de kamer instapte, vergeet ik nooit meer. We waren verbijsterd en hielden elkaar als drenkelingen vast. Toen het verwoestende bericht tot me doordrong, verloor ik even contact met alles om me heen. Haar vriendin Hilde nam de regie voor haar uitvaart en ik hielp waar ik kon. We bladerden samen door de brochure met doodskisten en voelden allebei: Madelon mag niet in een kist. Na alles wat een kist voor haar betekende, en ze zou er dan alsnog in moeten, dat was onverteerbaar. We kozen er uiteindelijk een die nog het meest leek op een meubelstuk. De duurste, maar dat hindert niet.

Madelon

Madelon was zo levenslustig en heeft zo ontzettend hard geleefd. Het is onverteerbaar dat ze, juist toen de wereld eindelijk aan haar voeten lag, zo uit het leven gerukt is. Tegelijkertijd ben ik dankbaar voor iedere minuut die we met haar gedeeld hebben. Ze heeft ons laten zien waar het echt om gaat in het leven. Om verbinding en vertrouwen. Met ruimte en grenzen heeft ze geleerd zich te hechten, en lief te hebben. Dat is wat mij betreft waar het allemaal om draait. Voor ons allemaal was die band en de positieve ontwikkeling van Madelon de zin van het leven.”

Het hele verhaal van Madelon is door Ludo Hekman beschreven in het boek Madelon, verschenen bij uitgeverij Thomas Rap.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden