null Beeld

James Worthy: “In feite is menselijkheid het enige waar ik naar op zoek ben”

James Worthy (40) is schrijver, journalist en columnist. Hij is getrouwd met Artie en vader van James (7). Voor Libelle schrijft James columns waarin liefde centraal staat: voor zijn ouders, zijn gezin en het leven. Geestig, soms hartverscheurend, maar bovenal eerlijk en ontroerend. 

In het stemhokje ruikt het naar desinfecterende handgel en verse potloden. Ik ben dol op de geur van verse potloden. Het doet me aan de basisschool denken. Juf Paula, broodtrommels, schoolmelk en een knikkerzak die vol zit met de kinderlijkste dromen.

Leugens

Verse potloden staan voor een nieuw begin. Ook vandaag, hoop ik. De punt van mijn stempotlood is zo scherp dat ik er alle leugens mee zou kunnen doorprikken. Dat is wat ik vandaag wil gaan doen. Ik wil zoveel mogelijk leugens doorprikken, zodat de waarheid weer wat meer ademruimte krijgt. Ja, ik wil de waarheid weer een stem geven.

Ik ben al mijn hele leven een zwevende kiezer. Een wolk die zich bij geen enkele partij thuis voelt. Een zwerfwolk. Heel soms kom ik naar beneden, omdat ik in iemand geloof, maar zo gauw ik in iemand geloof, begint de teleurstelling. Beloftes worden gebroken en het enige wat ik dan nog kan doen, is een breuk beloven.

Toeslagenaffaire

Ik ruik aan het potloodje en ga terug naar de basisschool. Vandaag krijg ik mijn veterstrikdiploma. Ik wil op iemand stemmen die de veters strikt van de mensen die om wat voor reden dan ook hun veters niet kunnen strikken. Wat de toeslagenaffaire ons heeft geleerd, is dat veel partijen dit niet doen. Ze beloven je veters te strikken, maar ze knopen ze veel liever aan elkaar. En als je valt, helpen ze je niet overeind, nee, de hand die je zou moeten helpen, steekt je met een stempotlood in de rug.

Ik wil op iemand stemmen die zorgt voor de mensen die zorg nodig hebben. Niet op iemand die zorgt voor de mensen die geen zorgen hebben. Ik wil stemmen op iemand die zorgt voor de mensen die geestelijk of lichamelijk in de lappenmand zitten. Iemand die een fluwelen bouwhelm opzet en van elke lappenmand een paleis maakt. Ik wil op iemand stemmen die zonder afgunst en wantrouwen naar een oorlogsvluchteling kan kijken. Hoe bizar klinkt dat?

Je hebt in Nederland een Eerste en een Tweede kamer. Niet veel mensen weten dit, maar die Tweede kamer hebben ze gebouwd toen er in de Eerste kamer geen wantrouwen meer bij kon. Ik wil absoluut geen wantrouwen meer. En ook geen haat. Ik haat haat. Haat is als je te lui bent om ergens interesse in te tonen. Ik wil stemmen op iemand die de achternaam van mijn vrouw leest en begrijpt dat de achternaam van mijn vrouw net zo Nederlands is als Hoekstra.

Vluchtelingen

Ik ruik aan het potloodje en ga terug naar de basisschool. Ik ben verliefd op Ylva. In mijn broodtrommeltje zitten twee witte boterhammen met kokosbrood erop. Ik hou niet van kokosbrood, maar Ylva is er dol op. Ik hoef niets te eten, mijn buik zit nog vol van de vlinders. Ik wil stemmen op iemand die verliefd is op alle Nederlanders. Ik wil kalverliefde in koeienletters. Ik wil leven in een land waar vluchtelingen belangrijker zijn dan vrachtvluchten. Ik wil leven in een land waar twee vrouwen met elkaar kunnen zoenen zonder dat de mannen beginnen te joelen en om trio’s gaan vragen. Ik wil dat iemand met een defect hart niet meer oordeelt over het werkende hart van een ander.

Ik wil stemmen op iemand die iedereen veilig kan laten voelen. Iemand die de helm uit het Wilhelmus pakt en deze bij iedereen die aan het struikelen is, opzet. Een helm, een lappenmand, een uitgestoken hand en een werkend hart. In feite is menselijkheid het enige waar ik naar op zoek ben. Gewoon een man of vrouw voor wie je net iets beter je best wilt doen. Nee, geen man. Steeds als ik op een man stem, verandert zijn stropdas binnen een dag in een sidderaal.

“Op wie heb je gestemd?” vraagt mijn zoon buiten.

“Op iemand met een werkend hart. Ze heet Renske.”

“Hoe bedoel je? Kan je ook op dode mensen stemmen?”

“Nee, je kunt niet op dode mensen stemmen.”

“Anders had je op opa gestemd.”

“Ongetwijfeld. Maar ik heb een cadeautje voor je.”

Ik haal het stempotloodje uit mijn jaszak en geef het aan hem. Hij drukt met een wijsvinger op de scherpe punt en doet alsof het geen pijn doet.

“Dit is een cool potlood. Zal ik thuis iets voor mama gaan tekenen? Jij mag zeggen wat ik moet tekenen.”

“Teken maar een mooier Nederland, lieve jongen.”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Tekst: James Worthy. Foto: Ilja Keizer.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden