null Beeld

Jan, Jaap en Robin van 3JS: “Genieten van het moment is noodzaak geworden”

De afgelopen maanden lag zo’n beetje alles stil, maar niet bij 3JS. Midden in coronatijd bracht de Volendamse band een gloednieuw album uit. Opgenomen met een kersvers derde bandlid, Robin – uiteraard ook een Volendammer – wiens tweede naam gelukkig wél met een J begint.

Een voor een melden de leden van 3JS zich bij het kantoor van hun management, boven een kapsalon in een Volendamse winkelstraat, het dorp waar de drie heren wonen. Hier hebben we afgesproken voor het interview waarna we naar Marken gaan voor de fotoshoot. Aan de muren hangen gouden en platina platen van een keur aan lokale artiesten, waaronder ook die van 3JS zelf. 12 uur eerder is De aard van het beest, het nieuwe album van 3JS, online gezet. Er ging een optreden van twee uur aan vooraf dat via een livestream te bekijken was. Onder meer Nick en Simon en Kees Tol deden aan de uitzending mee.

Jaap Kwakman (43) arriveert als eerste, opgewekt. De 28-jarige Robin, sinds april vorig jaar het nieuwste lid van 3JS, komt een paar minuten later binnen. Hij vertelt dat hij geen oog dicht heeft gedaan. Jan Dulles (45), met zonnebril op en iets aan de late kant, heeft prima geslapen. Met voorbereiding en repeteren erbij was het een afmattende dag, aldus de mannen. “Maar volmaakt”, zegt een enthousiaste Jaap terwijl een dame van de platenmaatschappij de kijkcijfers en recensies voorleest. “We zijn al een poosje met livestreams bezig en in alle bescheidenheid: we zijn er handig in geworden. Dat is wel het mooie van deze tijd. Er komen nul inkomsten binnen dus we moeten alles zelf doen, daar word je creatief van. Het leven spoort je aan om nieuwe dingen te proberen en eigenlijk is dat heel leuk.”

Toch hadden jullie je de albumrelease heel anders voorgesteld?

Jan: “Eigenlijk wilden we in januari al uitkomen, dat is verplaatst naar mei. Nog langer wachten wilden we niet omdat het een zomers album is. We hebben er 1,5 jaar aan gewerkt, we hebben al optredens gedaan met liedjes van de plaat. De fans zitten erop te wachten, het is gewoon nu de tijd.”

Een optimistisch album wilden jullie maken. Heeft corona daar iets mee te maken?

Jan: “Eigenlijk helemaal niet. De teksten van de muziek waren al klaar voordat corona begon. Maar het is leuk als luisteraars het zo ervaren. In elke tekst zit wel iets wat er betrekking op lijkt te hebben.” Robin, met een kwinkslag, citeert een regel uit 1 van de nummers: “Je weet niet wat je mist als je het nooit hebt gehad.” Jan en Jaap begonnen aan het album toen in 2019 Jan de Witte – de derde ‘J’ – de band net had verlaten. Hij wilde zelfstandig een nieuwe muzikale weg inslaan, meer in de richting van rock en metal. Jan: “Jaap en ik bleven met z’n twee achter en voelden ons een beetje onzeker. Robin hadden we nog niet gevonden, maar we moesten wel aan een nieuw album beginnen. We besloten ons vier dagen af te zonderen op Texel en elke dag een nummer te schrijven waar we zelf blij van werden. Drie daarvan zijn op de plaat beland. Waaronder Dans totdat het over is, nog zo’n track die ineens betrekking lijkt te hebben op de coronacrisis.”

Was het onzeker of jullie verder zouden gaan met 3JS?

Jaap: “We hebben nu eenmaal te maken met die ongelooflijk domme naam. Jaap, Jan en Jaap beginnen een band dus de platenmaatschappij bedacht destijds: 3JS, hup, lekker makkelijk. Het betekent wel dat je dus eigenlijk niet met zijn twee verder kunt. In 2013, toen Jaap de Witte moest stoppen, kon zijn zoon Jan het overnemen. Maar toen hij ook wegging, dacht ik: daar gaan we weer...” Jan: “Nico Dijkshoorn, die ons verder overigens goed gezind is, stelde ooit dat 3JS beter een naam voor een trapeze-act had kunnen zijn.” Jaap: “We zijn dus heel blij dat we Robin er nu bij hebben.”

Jan: “En toen we hadden besloten dat Robin erbij kwam, bleek zijn tweede naam Johannes te zijn. Close enough.”

Jaap: “Belangrijker dan zijn naam was dat hij ook in Volendam woont. We zijn die korte lijntjes gewend: als we willen repeteren of iets bespreken, zitten we zo bij elkaar in de achtertuin met een biertje.”

Heb jij je draai inmiddels gevonden, Robin?

“Dat ging vrij snel. Ik ben flink voor de leeuwen gegooid. Bij het eerste optreden moest ik zonder repeteren drie nummers meespelen, 1200 man publiek. In mijn hele leven ben ik niet zo zenuwachtig geweest. De week erna deed ik een volle show mee voor 10.000 man. Maar tijdens de repetitie die daaraan voorafging, waren mijn zenuwen eigenlijk al weg.”

Ik las ergens dat jij gewend bent op te treden terwijl mensen met de rug naar je toe stonden…

Jan: “Dat is in Volendam de normaalste zaak van de wereld.”

Robin: “Volendammers zitten met een glas bier, praten heel hard en luisteren totaal niet. En na een optreden komen ze naar je toe: ‘Dit was niet normaal goed’.”

Klinkt er weleens applaus?

Jan: “Zelden.”

Robin: “Op sommige avonden betalen mensen 30 euro voor een kaart en dan moet het volume op maximaal om boven het geouwehoer uit te komen. Mij maakt het niet uit. Ik dacht steeds: ik mag muziek maken en ik word ervoor betaald. Ik heb plezier.”

Jan: “Volendam is wat dat betreft een goede leerschool, je krijgt er karakter van.” Schaterlach: “Als je zo’n zaal dan toch op zijn kop krijgt, kun je het hele land aan.”

Tot voor kort werkte je als bierbrouwer, nu mag je elke dag muziek maken. Was dat een droom van je?

Robin: “Ja, ik kocht als jochie een gitaar en ik wist meteen: dit wil ik. Nadat ik de eerste keer optrad, werd dat gevoel alleen maar sterker.”

Wat was dat voor optreden?

Robin: “De verjaardag van mijn moeder. Mijn oom is ook artiest in Volendam, hij wist dat ik een gitaar had en vroeg of ik een nummer mee wilde doen. Ik vroeg of ik zelf ook een lied mocht zingen. Dat durfde ik eigenlijk niet. Mijn zus kan heel goed zingen.” Lachend: “Als ik dan een keer zong, ging het van: Hé, houd je even stil. Dus ik was heel zenuwachtig tijdens dat optreden, maar mensen vonden het gaaf. Ik dacht: misschien moet ik hier toch mee doorgaan.”

Is jullie sound veranderd met de komst van Robin?

Jaap: “Zonder Robins voorganger tekort te willen doen: de stemmen van Jan en Robin matchen bijzonder goed. In die zin zijn we vocaal sterker geworden. En verder is Robin simpelweg een andere persoon dan Jan, met zijn eigen inbreng. De bijdrage van Jan zat meer aan de kant van rock en metal, heel pittig en dat kon te gek zijn. Robin zit meer op het spoor van indiepop en akoestische country.”

Zijn er nummers op dit album die er voor jullie persoonlijk uitspringen?

Jan: “De fans zijn helemaal weg van het nummer De brug. Het idee kwam van Jaap de Witte en is een nummer geworden in de oude stijl van 3JS. Het gaat over een jong stelletje. Op de brug springt zij bij hem achter op de fiets en verlaat hem nooit meer. Nu ze allebei oud zijn, denkt hij nog een keer terug aan dat eerste moment op die brug en bedankt hij haar dat ze er al die jaren voor hem was.”

Robin: “Ik vind Waarom zou je gaan heel erg mooi. Ik zing in dat nummer de tweede stem in het laatste refrein.” Schaterlach: “En die vind ik gewoon prachtig.”

Jan, jij bent 1,5 jaar geleden vader geworden van James, en een tweede is onderweg.

Jan: “In de tweede week van september gaat dat gebeuren. Ik ben een ander mens geworden, heel cliché. Sinds James geboren is, geniet ik van elke dag. En met deze coronacrisis nog meer: ik geniet ervan dat we even helemaal niks kunnen en mogen. Nu ik elke dag thuis ben met dat ventje zie ik hoe enorm snel hij zich ontwikkelt. Dat krijg ik nu allemaal mee.”

Ben je een zacht ei geworden?

Jan: “Dat was ik al, maar het is nog erger geworden. Voordat ik zelf een kind had, ergerde ik me aan types die de hele dag posts plaatsen over hun kinderen. Ik heb weleens mensen verwijderd van Facebook om die reden en ik kan me inmiddels voorstellen dat er mensen zijn die mij daarom verwijderd hebben. Ik probeer me in te houden.”

Jaap, jouw kinderen zijn 6 en 9...

Jaap: “Ik zat tijdens deze crisis schoolwerkjes te doen. Niet heel erg rock and roll, nee, al waren we dus een plaat aan het maken.”

Robin: “De kinderen lachen papa uit als hij thuis zijn tweede stemmetjes oefent.”

Jaap: “Dat was van de week ja, toen we bij mij thuis de stream zaten voor te bereiden.”

Beseffen de kinderen dat papa een bekende Nederlander is?

Jaap: “Mijn zoontje is nu 6, hij begint net mee te krijgen dat zijn vader gitarist is in een band. Dat vindt-ie wel cool. Over een jaar natuurlijk helemaal niet meer. Thuis zijn we er totaal niet mee bezig. Als we een gouden album krijgen uitgereikt, hang ik die op in mijn werkkamer. Ik draai thuis geen eigen muziek en ik kijk normaal gesproken geen tv-optredens terug, dat vind ik niet boeiend.”

Wil je niet even zien hoe je het er vanaf hebt gebracht?

Jaap: “Nee. En dat vind ik een negatief punt van mezelf. Bij mij duurt het lang voordat ik uit de analytische modus stap. Dat ik de stream van gisteravond heb teruggekeken, is voor mij heel wat. Het ging zo goed dat ik er helemaal blij van werd. Normaal gesproken kijk ik niets terug, want ik blijf analyseren en word boos als ik iets hoor wat niet goed is. Ik ben perfectionistisch, ja. Een roteigenschap waardoor ik niet kan genieten. De anderen zijn daar beter in.”

Robin: “3JS staat bij mij standaard bovenaan in mijn lijst met meest geluisterde nummers. Omdat ik mezelf het repertoire nog eigen moet maken, maar ook omdat ik echt kan genieten van ons nieuwe album. Ik vind het een prachtige cd.”

Jaap: “Vorige week gingen we langs bij een vriend die de ziekte ALS heeft. Een track op het nieuwe album, Denk dan aan mij, gaat over hem. We communiceren met hem via Messenger, hij kan eigenlijk alleen nog met zijn ogen knipperen maar hij is altijd positief. Een prachtig mens met een prachtig gezin. We hadden toch niks te doen, dus we dachten: we brengen het cd’tje persoonlijk even bij hem langs. In de auto kon ik voor de eerste keer op afstand naar het album luisteren. Ik betrapte mezelf erop: hé, eigenlijk best goed. Maar bij track zeven was ik toch weer aan het analyseren: dat geluidje aan de linkerkant is te hard.”

Durven jullie al een blik te werpen op de nabije toekomst?

Jan: “Genieten van het moment is noodzaak geworden, de meest nabije toekomst kennen we niet. Het verandert per week. We hopen tegen het einde van het jaar weer optredens te kunnen geven, waarschijnlijk met zijn drieën op een theaterpodium. Voor honderd man spelen mag weer. Binnenkort hopelijk 200 en dan steeds een beetje meer. Dan kunnen we weer beginnen.”

Robin: “Als we maar kunnen spelen. Dat is het mooiste wat er is, en dat willen wij.”

Tekst: Caspar Pisters. Fotografie: Petronelllanitta.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden