null Beeld

Janny: “Die fantastische buurvrouw zag wat ik nodig had”

Vrouwen vertellen over die ene oplettende persoon aan wie ze hun geluk of zelfs hun leven te danken hebben. “Ze kwam precies op het juiste moment.”

Online redactie Libelle

Geïsoleerd

Janny (72): “Na het overlijden van mijn man, bijna tien jaar geleden, kwam ik in mijn huidige straat te wonen. Ik zei altijd tegen iedereen die me passeerde gedag, maar verder dan ‘Hallo’ en ‘Mooi weer, hè!’ gingen de praatjes met mijn buren niet. Ik ben slechtziend en heb moeite met het herkennen van gezichten. Als ik niet weet wie ik voor me heb, voel ik me te ongemakkelijk om een gesprek aan te knopen. Ik zat wel om een praatje verlegen, hoor. Door die progressieve oogziekte is mijn wereld kleiner geworden. Ik ben minder mobiel, rijd geen auto meer en kan daardoor minder makkelijk mijn kinderen en vriendinnen bezoeken. Twee vriendinnen zie ik wekelijks bij ons boekenclubje – lang leve het luisterboek – maar verder leef ik best geïsoleerd.

Koken

Op een dag struikelde ik voor mijn huis over een losliggende stoeptegel en ik had behoorlijk veel pijn. Een buurvrouw zag het gebeuren en bracht me met haar auto naar het ziekenhuis. Mijn rechterpols bleek gebroken en ik had drie ribben gekneusd. ‘Hoe moet je nu koken?’, vroeg de buurvrouw op de terugweg. Ik zei dat ik alleen woonde en dat mijn man was overleden. Ook verontschuldigde ik me bij voorbaat voor het feit dat ik haar een volgende keer misschien voorbij zou lopen zonder iets te zeggen, vanwege mijn slechte ogen.

Kennen en herkennen

’s Avonds stond ze met een pan heerlijke soep op de stoep en meldde ze dat ze in een burenappgroep had verteld over mijn pols en dat mensen het leuk vonden om beurtelings voor me te koken tot ik mijn pols weer kon gebruiken. In eerste instantie protesteerde ik. Het was superlief, maar ik wilde niet zielig gevonden worden. Het leek alsof ze gedachten kon lezen en zei: ‘Dat doen we hier in de straat voor iedereen die ziek, zwak of misselijk is, dus ook voor jou.’ Zes weken lang werd er aangebeld en kreeg ik een bord eten overhandigd. Hartverwarmend en zo leerde ik mijn straatbewoners kennen en herkennen. Er is een ontzettend leuke band met hen ontstaan. Nu word ik aangesproken en als ik niet weet wie ik voor me heb, durf ik dat gewoon te vragen. Iedereen weet inmiddels wel dat ik hen niet uit arrogantie voorbijloop.

Ik voel me veel gelukkiger sinds die fantastische buurvrouw me van de stoep raapte. Ze zag wat ik nodig had. Niet alleen een bordje eten, maar ook aanspraak. Ik kan niet goed zien, maar ik word gezien. Dat doet me ongelooflijk goed.”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Tekst: Astrid Theunissen. Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden