null Beeld

Jeanne en Bart verloren hun dochter bij de ramp met MH17: “Wij zullen nooit opa en oma zijn”

Jeanne en Bart Hornikx verloren hun enige kind, dochter Astrid (31) en hun schoonzoon Bart (40) bij de MH17 ramp. Er zijn dagen dat het verdriet ze overvalt. Toch hebben ze heel bewust de knop omgezet en gekozen voor het leven.

Jeanne (68): “Onze zolder ligt vol kinderspeelgoed. Het poppenbedje, dat er net zo uitzag als het ledikant van Astrid. Het lakentje is vergeeld en de haren van de pop zitten in de knoop, maar het is me zo dierbaar. Of haar barbies, ze speelde er eindeloos mee. Ik had al die spullen bewaard voor onze toekomstige kleinkinderen. Astrid had nog geen kinderen, maar ik wist dat zij ze graag wilde. Als juf in het speciaal onderwijs was ze dol op haar klas. Ik verheugde me op trippelende voetjes door ons huis, dat Astrids kinderen plezier zouden hebben met het speelgoed van hun moeder. Maar wij zullen nooit opa en oma zijn. Het speelgoed ligt er nog, maar onze toekomst is weg.

Een paar dagen voor hun reis naar Sulawesi zijn Astrid en Bart nog bij ons geweest. Pas om 2 uur ’s nachts namen we afscheid, het was zo’n gezellige avond. We hadden het over het concert van Bløf waar we samen naartoe zouden gaan, over hun plannen om te gaan samenwonen, hun zoektocht naar een huis, maar eerst vakantie. Toen we op 17 juli 2014 hoorden dat het toestel met vluchtnummer MH17 was neergestort, was er geen enkele twijfel. Ze zaten erin. Astrid had me ’s morgens nog gebeld dat de vlucht overboekt was en dat sommigen op een andere vlucht moesten wachten, maar zij konden gelukkig mee...

Als je me vooraf had verteld dat ik mijn kind zou verliezen, had ik niet gedacht dat ik daarmee zou kunnen leven. Toch blijk ik over een kracht te beschikken waardoor het wél lukt. Ik denk dat Astrid me aanstuurt vanuit haar plekje in de hemel. Alleen de beelden van het brandende vliegtuig kreeg ik maar niet uit mijn hoofd, als ik eraan dacht, schoot ik al vol. EMDR heeft me geholpen om de emotie eraf te halen. Vorig jaar werd ik behoorlijk ziek door een ontsteking en dat was het punt waarop Bart en ik de knop hebben omgezet. We hebben besloten om er wat moois van maken in de tijd die we nog samen hebben. Zo mooi als mogelijk is, zonder onze dochter.”

"Rusland wil de ramp in de doofpot stoppen, maar dat mag nooit gebeuren"

Bart (72): “Na de moord op de 298 mensen van vlucht MH17 heb ik me aangesloten bij de Werkgroep Waarheidsvinding. Wij volgen het onderzoek naar de vliegramp heel nauwkeurig. Ik wilde dat graag, móest dat doen, voor Astrid. Het is het laatste wat ik voor haar kan doen. Rusland wil de ramp in de doofpot stoppen, maar dat mag niet gebeuren. Het gaat niet alleen om de waarheid, ook om een spijtbetuiging én om een veroordeling, maar ik verwacht weinig van het proces. Er is een advocaat opgestaan die de verdachten vertegenwoordigt, hij zal beginnen met uitstel vragen, vermoed ik. Dit gaat jaren duren. Ik hoor van veel nabestaanden dat ze een uitspraak nodig hebben om verder te kunnen met hun leven. Natuurlijk wachten wij daar ook op, maar Jeanne en ik hebben ondertussen ons leven weer opgepakt. Als ik iets heb geleerd, is het dat wachten op later geen zin heeft. Leven in het nu is belangrijk.

Wij hebben een vaste staanplaats op een camping in Zeeland, Astrid reisde graag de hele wereld over. Haar eerste verre reis was naar New York. Afgelopen najaar hebben wij de plekken uit haar fotoboek bezocht en toen begon ik te begrijpen waarom zij die reiskriebels had. Het is leuk om op vreemde plekken en in andere culturen te komen. Ook bracht het ons een beetje dichter bij haar.

Er zijn dagen waarop het verdriet me overvalt en ik het liefst op de bank blijf zitten. Jeanne heeft die dagen ook, we laten elkaar dan maar. Hetzelfde verdriet delen heeft ons sterker met elkaar verbonden, maar is soms ook moeilijk. We doorlopen allebei ons eigen proces en dat gaat niet altijd gelijk op. Ik ben blij dat we elkaar hebben weten vast te houden. Soms geven we elkaar een schop onder de kont, want als je blijft zitten, verbitter en vereenzaam je. Dat had Astrid nooit goed gevonden.”

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden