null Beeld

Jennifer (34): “Pas als ik gék word van de pijn, maak ik een afspraak”

Als kind had Jennifer Delano (34) een traumatische ervaring in het ziekenhuis. Daardoor heeft ze nog steeds een afkeer van alles wat met dokters te maken heeft. 

Eva Boer

“Ik was vier jaar oud toen ik mijn arm brak. Om de arm op zijn plaats te zetten, moest een team van dokters hem opnieuw breken. Vier volwassen mensen hingen aan mijn armpje, mijn moeder stond ergens in een hoekje. Dat geluid! Die pijn! Vreselijk. Ik heb er jaren nachtmerries van gehad. Toen ik vervolgens op zesjarige leeftijd ook nog eens bij de tandarts ben geboord zonder verdoving, was de maat vol. Vanaf dat moment ging ik zo min mogelijk naar de dokter, zelfs als kind al. Ik heb een huidallergie, maar als ik weer eens onder de uitslag zat, sloot ik mezelf gewoon een week lang op tot het vanzelf overging. Terwijl het met een pilletje en een zalfje veel sneller over is, weet ik nu.”

Speciale tandarts

“Zodra ik uit huis ging, stopte ik met controles bij de tandarts. Ik denk dat ik een jaar of tien niet geweest ben. Eén keer heb ik het nog geprobeerd. Er werd alleen een foto van mijn gebit gemaakt, maar ik raakte compleet in paniek. Terwijl de foto werd beoordeeld, ben ik huilend de praktijk uit gevlucht. Maar op een bepaald moment besefte ik dat ik toch weer moest gaan. Op tv had ik een vrouw gezien die nooit naar de tandarts ging en al haar tanden moesten er in één keer uit, mijn grootste nachtmerrie. Ik ben toen op zoek gegaan naar een praktijk waar ik me veilig zou voelen.

Zo ben ik bij een speciale kindertandarts terechtgekomen. Het is drie kwartier rijden, maar dat heb ik er graag voor over want deze tandarts is echt begripvol. Als ik binnenkom, ziet ze al dat ik het moeilijk heb. Ze zal nooit zeggen dat ze gaat kijken of ik gaatjes heb, maar ‘of mijn tandjes verkouden zijn’, haha. Vervolgens mag ik zelf het spiegeltje vasthouden. Ze doet me geen pijn, legt precies uit wat ze doet en ik krijg overal een verdoving voor. Ze is blij met mij als patiënt, want ik doe alles voor een goed gebit. Ik poets met tandpasta die ik niet lekker vind smaken, ik floss me een ongeluk en eet geen suiker – alles om maar niet te worden geboord.

Kaakchirurg

Toen mijn verstandskiezen eruit moesten, heb ik me daar een halfjaar mentaal op moeten voorbereiden. Ik had alles over de behandeling gelezen en de kaakchirurg gegoogeld, zodat ik wist hoe hij eruitzag. Ik zorgde dat ik tijdens het trekken naar klassieke muziek kon luisteren en had een lijstje van mensen die ik na afloop kon bellen om alles van me af te praten. Achteraf viel het mee. Maar toen de keer erop mijn andere verstandskies eruit moest en ik onverwacht een nieuwe kaakchirurg voor me had, barstte ik in huilen uit. Ik moet precies weten waar ik aan toe ben.”

Verboden woord

“De naarste ziekenhuiservaring in mijn volwassen leven was mijn bevalling, anderhalf jaar geleden. Ik wilde thuis bevallen, in bad. Ik had een doula, een bevallingscoach, ingeschakeld. Zolang het niet medisch zou worden, had ik er alle vertrouwen in. Ik was al een dag aan het bevallen toen bleek dat de baby in het vruchtwater had gepoept en ik alsnog naar het ziekenhuis moest vanwege het risico op complicaties. In mijn geboorteplan stond dat niemand het woord ‘pijn’ mocht noemen. Dat gebeurde in het ziekenhuis natuurlijk toch. Voor mijn gevoel was ik omringd door een stel klunzen. Gelukkig ging mijn doula mee, zonder haar had ik het niet gered.

Raar vlekje

Naar de huisarts ging ik tot de geboorte van mijn dochter nooit. Ik stond wel ingeschreven bij een praktijk, maar ik wist niet eens welke. Nog steeds wacht ik liever tot de avond of het weekend, zodat ik de huisartsenpost kan bellen. Dan hoef ik vaak geen dokter te zien en krijg ik toch mijn receptje. Sinds ik moeder ben, is dat enigszins veranderd. Als mijn dochter ziek is, ga ik wel met haar naar de dokter. En als ik daar eenmaal ben, vraag ik ook weleens iets voor mezelf: ik heb hier een rare vlek, wat is dat? Op dit moment heb ik een verwijzing voor de kaakchirurg in mijn tas zitten. Er moet iets gebeuren aan de wortels, geloof ik. Maar ik wacht eerst of het vanzelf overgaat. Pas als ik gék word van de pijn, maak ik een afspraak.”

Elke dag de beste berichten van Libelle in je mailbox? Dat kan!

Tekst Krista Izelaar. Fotografie: Robert Alexander, Petronellanita

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden