null Beeld

Jenny heeft maat 52: “Dikke mensen zijn geen dunne mensen die gefaald hebben”

Ze zouden lui, dom en/of ruggengraatloos zijn: de vollere mens heeft het in onze maatschappij sowieso zwaarder te verduren, vindt Jenny Klijnsmit (47). Zeker in deze corona-tijd. "Die arts legde een causaal verband tussen gewicht en corona dat op dat moment nog helemaal niet bewezen was."

"In de puberteit begon ik voor het eerst met lijnen. Op mijn zestiende had ik maat 36, maar ik vond mijn billen en buik te groot. Van grote billen kon je nog houden, maar een dikke buik? Nee, dat vond echt helemaal niemand mooi. Vanaf dat moment begon ik met het overslaan van maaltijden. Ik werd een jojo. Steeds viel ik een beetje af, om vervolgens weer meer aan te komen."

Alle diëten geprobeerd

"Het lijnen liep enorm uit de hand. Ik heb werkelijk álle diëten geprobeerd en werd alleen maar zwaarder. Op een gegeven moment dacht ik dat ik verslaafd was aan eten, omdat ik altijd honger had. Ik heb toen hulp gezocht bij een verslavingskliniek. Daar ontdekte ik dat er van een verslaving geen sprake was, maar dat ik met slechts 1200 calorieën per dag te weinig binnenkreeg."

"Geen wonder dat je je dan op een gegeven moment niet meer in kunt houden en alles eet wat los en vast zit! Een diëtiste uit de Verenigde Staten bracht me weer in contact met mijn lichaam. Ze leerde me om in plaats van mijn lijf te haten, er goed voor te zorgen. Weinig stress, goed slapen én gewoon eten als je trek hebt."

Obesitas

"Ik verdiepte me in wetenschappelijke studies over obesitas en besefte dat ik dik geworden was dánkzij alle diëten. Wat ik ook doe, dun zal ik nooit worden. Tien jaar geleden ontdekte ik de size acceptance-beweging die in de Verenigde Staten al bestaat sinds de jaren zestig. Toen ik erover las dacht ik: 'Waarom zou ik dit dikke lijf willen accepteren?' Ik vond mijn lichaam lelijk, wilde dat alles onder mijn hoofd er gewoon niet was."

"Maar langzaam maar zeker besefte ik dat we in een maatschappij leven waarin dikke mensen een negatief bestempeld worden. Bij artikelen over overgewicht, worden anonieme foto’s geplaatst. Alsof dikke mensen geen gezicht mogen hebben! Vooral van vrouwen wordt verwacht dat ze slank zijn, terwijl ieder lichaam anders functioneert. Ik ben niet 'schuldig' aan mijn lichaam. Dik is een lichaamsmaat, net als lang en kort. Het is een staat van zijn."

Maat 52

"Ik heb maat 52, dit is wat het is en ik ben dankbaar voor wat mijn lijf voor me doet. Toch denkt een groot deel van de maatschappij daar anders over. Neem de medische wereld: uit onderzoek is gebleken dat een groot deel van de zorgverleners het niet fijn vindt om een dikke patiënt te hebben. 'Val eerst maar eens af', krijgen dikke mensen vaak te horen als ze bij de dokter komen."

"Artsen hebben vooroordelen waardoor ze signalen missen. Oók als de patiënt klachten heeft die niets met hun gewicht te maken hebben. Ik zat eens bij een chirurg die me niet verder wilde helpen. Nu ben ik niet op mijn mondje gevallen en kwam die MRI er tóch, maar veel dikke mensen worden gewoon naar huis gestuurd. Met alle gevolgen van dien."

Risicofactor bij corona

"Toen een arts in maart 2020 op tv vertelde dat overgewicht een risicofactor is bij corona, schrok ik eerst enorm. Daarna besefte ik: 'Er liggen veel dikke mensen op de ic omdat ruim de helft in Nederland nu eenmaal dik is'. Het is een afspiegeling van de samenleving. Die arts legde een causaal verband tussen gewicht en corona dat op dat moment nog helemaal niet bewezen was."

"Ik vind dat je dan je boekje te buiten gaat. Bovendien: een hoog gewicht heeft veel verschillende oorzaken. Dikke mensen zijn geen dunne mensen die gefaald hebben. Dikke mensen die hun gewicht onderdrukken, hebben een ander gestel en stofwisseling dan mensen die natuurlijk slank blijven."

Eigen schuld

"Ik merkte al snel dat er een verschil is in hoe corona-patiënten worden bejegend. Bij ouderen en dunne mensen is het een ziekte die hen 'overkomt', bij dikke mensen is het 'hun eigen schuld': 'Dan had je maar minder moeten eten'.

Volkskrant-columnist Bert Wagendorp schreef dat hij het prima vindt als mensen 'roken, drinken en schransen', tot een van zijn geliefden dringend een ic-bed nodig heeft en 'die allemaal bezet zijn door zwaarlijvige corona-patiënten'."

Een dikke buik

"Jaap Seidell, hoogleraar Voeding en Gezondheid die nota bene adviseur is bij Care for Obesity, plaatste op sociale media een afbeelding van een dikke buik met de tekst: flatten the curve. En deze man moet dikke mensen gaan helpen? Wie zijn zij om een mening te hebben over de waarde van mijn lichaam?"

"Een van de grootste vooroordelen over dikke mensen is dat wij zelf niet zouden weten wat goed voor ons is. Dat we geen idee hebben wat gezonde voeding is en geen wilskracht hebben. Dat het onze eigen schuld is. Ik wil van dat woord 'schuld' af. Waar ben ik schuldig aan? Dat is helemaal niet aan de orde als je ziek bent of een hoger risico loopt op een aandoening."

Gelijke behandeling

"Niet als je gezond eet en gezonde dingen doet en óók niet als je wel de hele dag op de bank ligt en ongezonde dingen eet. We zijn allemaal mensen en verdienen een gelijke behandeling. Praat niet óver, maar mét ons."

Jenny Klijnsmit blogt over acceptatie en gewichtsdiscriminatie. Lees haar blogs en alles over haar projecten op jennyklijnsmit.nl.

Tekst: Elselien van Dieren. Beeld: Petronellanitta.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden