null Beeld

Joke (70) is kampioen CrossFit en Olympisch gewichtheffen: “7 jaar geleden kon ik nog geen fatsoenlijke squat doen”

Joke Dikhoff (70) begon op haar 63e met CrossFit omdat haar zoon ‘het wel wat voor haar vond’. Ze werd twee keer Europees kampioen, is daarnaast al drie jaar op rij Nederlands kampioen Olympisch gewichtheffen in haar leeftijdsgroep, werd twee keer Europees kampioen en won zilver op het WK gewichtheffen.

“Ik kon nog geen fatsoenlijke squat doen toen ik met CrossFit begon. En tijdens mijn eerste wedstrijd moest ik een snatch doen, maar ik had daar nog nooit van gehoord. Het bleek een beweging te zijn waarbij je een gewicht van de grond in één keer boven je hoofd brengt. Gelukkig had ik genoeg kracht en lukte het me. Ik denk dat ik zo fit ben doordat ik vroeger als verpleegkundige veel moest tillen. Sporten deed ik niet, daar had ik door mijn onregelmatige diensten ook geen tijd voor. Wel ging ik na mijn veertigste eens per week samen met mijn dochter naar aerobics. Er kwamen steeds meer lessen bij en rond mijn zestigste ging ik ook fitnessen. Mijn zoon Marc vond dat ik gerichter kon trainen en ging me begeleiden. Toen ik me moest leren optrekken aan een rek, riep ik verschrikt: ‘Wát, dat kan ik echt niet!’ Waarop hij antwoordde: ‘Dat kun je nóg niet.’ En inderdaad, op een gegeven moment lukte het.

Kracht én conditie

Mijn echte passie bleek CrossFit te zijn, dat is zó gevarieerd. Het is gymnastiek waarbij je én aan je kracht én aan je conditie werkt. Het is elke keer weer anders, je weet nooit wat voor training je krijgt. Dan moet je bijvoorbeeld drie keer vierhonderd meter rennen, twintig kettlebell-swings doen en jezelf twaalf keer optrekken. Het zijn een soort onderlinge wedstrijdjes, maar iedereen doet het op zijn eigen niveau. We hebben altijd de grootste lol met elkaar. Voor officiële wedstrijden ben ik letterlijk en figuurlijk ziek van de zenuwen. Je zou denken dat je je op je zeventigste niet meer gek laat maken, want wat heb ik nou te verliezen? Maar ik wil alles eruit halen. Je weet dat je spieren gaan verzuren en als je dan toch kunt doorgaan, geeft dat een geweldig gevoel. Toen ik voor een wedstrijd op mijn handen moest lopen terwijl ik dat nog nooit had gedaan, ging iedereen uit zijn dak toen het me lukte. Zó gaaf.

Braintraining

Voor de wedstrijden train ik vijf à zes keer per week ongeveer tweeënhalf uur. Dat is inclusief de les gewichtheffen, waarmee ik ben begonnen om oefeningen technisch goed uit te voeren. Mijn zoon Marc is mijn persoonlijke trainer en hij coacht mij tijdens wedstrijden. Mijn man vindt het allemaal geweldig en fotografeert bij de wedstrijden. Gelukkig maar, want ik vind het zó belangrijk om mijn passie te volgen en me erin uit te leven. Het geeft me veel plezier en energie. Ik ontmoet allerlei leuke, bijzondere mensen, het verrijkt mijn leven. Bovendien is krachttraining belangrijk als je ouder wordt: het is goed voor mijn botten, die blijven sterk. CrossFit is ooit bedacht als methode om fit te blijven in je dagelijks leven. Nou, ik kan nu meer dan toen ik jong was! Twee volle boodschappentassen de trap op sjouwen? Ik zit er niet mee. Toen ik tijdens de lockdown geblesseerd raakte en wekenlang niet kon trainen, realiseerde ik me ook hoe soepel CrossFit mijn lichaam normaal gesproken houdt. Ik kreeg meteen pijntjes in mijn knieën en schouders. Zelfs je hersens train je met CrossFit, want je moet met aandacht je trainingsschema’s lezen en onthouden. Het enige waar ik tegenaan loop met fanatiek sporten op mijn leeftijd is dat ik veel extra tijd nodig heb voor de warming up.

Verbaasd

De meeste mensen in mijn omgeving vinden het geweldig dat ik zo fanatiek ben, ze leven intens mee. Maar er zijn er ook die denken: moet dat nou op jouw leeftijd? Wildvreemden reageren soms verbaasd, zoals laatst toen ik buiten aan het trainen was met een soort slee die je kunt verzwaren met gewichten. Terwijl ik me inspande om hem voort te trekken, stopte een auto naast me. Het raampje ging omlaag, en ik werd met een verbijsterde blik aangekeken: ‘Mevrouw, wat bent ú nou aan het doen?’ Dan lach ik me rot.”

Interview: Marlies Jansen. Fotografie: Petronellanitta

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden