null Beeld

Jolanda (54): ‘DNA liegt niet. Hij ís de man die mijn dochter vermoordde’

De dochter van Jolanda van der Weijden (54) werd in 1995 verkracht en vermoord. Wat de politie ook deed, de dader werd niet gevonden. Totdat er negentien jaar later opeens een DNA-match was.

Online redactie Libelle

Kapotte levens

“In mijn dromen is Nicole bij me. Ik stel me voor hoe we haar verjaardag vieren, deze zomer zou ze 39 worden. Ik fantaseer dat haar kinderen aan mijn been hangen, op schoot kruipen en vragen of ze mogen blijven logeren. De droom is zo mooi, maar de werkelijkheid is vreselijk hard. Nicole was een meisje van vijftien toen de dader haar greep. Hij nam niet alleen haar leven en haar toekomst, maar ook die van mij en mijn andere kinderen. Mijn zoon heeft lang niet kunnen werken door de stress. Mijn dochter is na de rechtszittingen afgelopen jaar ingeklapt. Een jaar na Nicoles dood zijn mijn man en ik uit elkaar gegaan. Onze relatie was niet tegen die grote pijn bestand. We gingen er op een andere manier mee om en vonden elkaar daar niet in. Nadat de dader vijf jaar geleden dankzij een DNA-match eindelijk werd gevonden en duidelijk werd wat hij met Nicole heeft gedaan, brak mijn hart. Letterlijk en figuurlijk, want sindsdien heb ik vijf hartinfarcten gehad.

Het telefoontje

Vroeg in ochtend, januari 2014, ging mijn telefoon. Ik schrok van het nummer in het scherm. Het was van de familierechercheur in de moordzaak van Nicole. Twee jaar eerder hadden we afscheid genomen met de afspraak dat we alleen nog contact zouden hebben als de dader werd gepakt. De politie heeft álles gedaan om hem te vinden, Nicoles lichaam is in 2011 zelfs opgegraven om naar nieuwe DNA-sporen te zoeken. Dat was verschrikkelijk, maar het moest. Het ging om mijn kind. De man die haar dit had aangedaan, mocht niet ongestraft blijven. Ik zag hoe moeilijk de rechercheur het ermee had dat haar zaak in 2011 een ‘ijskastdossier’ werd. Er waren geen aanknopingspunten meer. Ik voelde berusting. Je kunt jezelf niet blijven kwellen met de vraag wat er is gebeurd, je moet door. Eindelijk lukte het om mijn leven weer op te pakken. Ik liep drie keer per week tien kilometer hard, het ging redelijk goed met me, tot dat telefoontje. Er was een match. Uit de woorden van de familierechercheur bleek dat ze aanvoelde wat dit betekende: ‘De ellende gaat beginnen’.

Andere tijd

Na Nicoles dood is ons nooit verteld wat er precies met haar is gebeurd. Dat was daderkennis die de politie niet wilde delen. Het was 1995, een andere tijd dan nu. Ik geloof dat nabestaanden nu eerder op de hoogte worden gebracht. In mijn hoofd had ik de minst erge versie van iets verschrikkelijks gemaakt. Dat een of ander afgewezen vriendje haar had geduwd, waarna ze verkeerd terechtkwam en overleed. Een stom ongeluk is beter te verdragen dan een brute moord. In de rechtszaal hoorden we hoe het echt is gegaan. Dat ze is verkracht, mishandeld en doodgestoken. Allemaal verschrikkelijk om te horen.

Na de moord was het DNA-onderzoek nog niet zo ver als nu, maar de politie heeft DNA van de dader veilig kunnen stellen. Toen konden ze daar nog niet veel mee, maar inmiddels is de techniek verder. Daardoor werd zijn DNA na een andere verkrachting aan de zaak van Nicole gelinkt.

Ontkenning

Opgelost, klaar, zou je zeggen, maar de dader bleef ontkennen. Nog steeds, net als die man in de zaak van Nicky Verstappen. Ik denk vaak aan Nicky’s ouders. Het bewijs ligt er, maar als iemand blijft ontkennen, moet je van goeden huize komen om hem veroordeeld te krijgen.

De zaak tegen de moordenaar van Nicole heeft vijf jaar geduurd, waarin het steeds om dat DNA draaide. Het spoor was vervuild, daardoor stond niet onomstotelijk vast dat hij het was. Gelukkig ontwikkelde het DNA-onderzoek zich steeds verder, waardoor het uiteindelijk aantoonde dat hij de dader was. Hij is in oktober in hoger beroep tot twaalf jaar cel veroordeeld wegens verkrachting en doodslag, al blijft hij zeggen dat hij het niet heeft gedaan. DNA liegt niet, deze man heeft mijn dochter vermoord. Ik heb er vertrouwen in dat hij ook in cassatie (beroep bij het hoogste rechtscollege, red.) wordt veroordeeld, maar ik wil zo graag dat het rustig wordt. Dat mijn kinderen en ik verder kunnen met ons leven, met Nicole voor altijd in ons hart.”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Interview: Deborah Ligtenberg, Jetske van der Schaar. Fotografie: Petronellanitta

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden