Getty Beeld Getty Images
GettyBeeld Getty Images

José (45) durft aan niemand te vertellen dat ze flinke schulden heeft: “Ik wil niet dat ze me zielig vinden”

Door haar scheiding en ziekte kwam José (45) in de schulden. Ze durfde er met niemand over te praten. Pas toen ze uit haar huis dreigde te worden gezet, vroeg ze haar ouders om hulp. Nog steeds weten haar vrienden van niets. “Hoe dieper ik in de schulden kwam, hoe moeilijker het werd om hulp te vragen.”

levensverhaal

“Een salontafel, een wasmachine en wat servies. Dat was het enige wat ik nog had toen mijn man en ik zeven jaar geleden uit elkaar gingen. Een dikke spaarrekening had ik niet, wel een inkomen dat net onder modaal lag. Ik kon het in m’n eentje net redden, maar dan moesten er geen gekke dingen gebeuren. En die gebeurden helaas wel. Er was altijd wel wat; de auto die ik nodig had voor mijn werk ging stuk: 800 euro. Mijn kat had een operatie nodig van 500 euro. Waar moest ik het geld vandaan halen? Ik had al een lening lopen bij mijn ouders, om mijn huis in te richten. Die wilde ik zo snel mogelijk aflossen. Meer van ze lenen was geen optie. Mijn ouders hebben me geleerd dat je jezelf moet redden. Als dat niet lukt, is dat toch wel een beetje een mislukking. Ik vond ook dat ik het zelf moest oplossen.

Koppie onder

Ik was continu gaten aan het dichten, bijvoorbeeld met het geld dat eigenlijk naar de woningstichting moest. Ik betaalde geregeld een maand geen huur. Of twee maanden. Of drie. Als ik vakantiegeld kreeg, kon ik het weer aflossen. Zo ging het allemaal nét. Door zuinig te leven, hield ik mijn hoofd boven water. Totdat ik chronisch ziek werd en volledig werd afgekeurd. Mijn inkomen kelderde naar zeventig procent, mijn zorgkosten stegen. Van een zorgmijder die wist te voorkomen dat ze haar eigen risico van 385 euro hoefde te betalen, liep ik de dokters plat en moest ik die 385 euro toch aftikken. Daarnaast waren er aanpassingen in huis nodig, plus huishoudelijke hulp, waarvoor een eigen bijdrage werd gevraagd. Ik voelde dat ik koppie onder ging, maar kon niets doen. Ik probeerde het op een akkoordje te gooien met schuldeisers, vroeg of ze de boetes wegens het te laat betalen wilden intrekken. Dat lukte niet. Ontzettend jammer, want daardoor liep mijn schuld nog harder op, uiteindelijk naar twintigduizend euro.

In paniek

Ik stond stijf van de stress. Bang dat iemand geld van me wilde, nam ik geen onbekende nummers op. Als de bel ging, deed ik met bonzend hart de voordeur open en was opgelucht als het geen deurwaarder was. Ik dwong mezelf post open te maken, maar liever deed ik het niet. Al die rode cijfers, heel confronterend. Dit was geen leven, maar toch schakelde ik geen hulp in. Er ligt een enorm taboe op schulden. Het is iets waar je gewoon niet over praat. Ik vond het heel moeilijk om toe te geven dat ik in een onmogelijke situatie was beland. Ik ben het type sterke vrouw, iemand die het altijd wel redt. Zo sta ik ook bekend bij anderen. Toegeven dat het niet ging, viel me heel, heel zwaar. Het paste zó niet bij mij. Ik schaamde me ook dat ik het zover had laten komen. Hoe dieper ik in de schulden kwam, hoe moeilijker het werd om hulp te vragen. Totdat er een brief arriveerde van de woningbouw dat ik binnen twee weken uit huis zou worden gezet, tenzij ik nog snel even de huurachterstand betaalde. Het was zover, het onheil dat ik al jaren voelde aankomen, viel niet meer af te wenden. Straks kwam ik nog op straat te staan! Totaal in paniek belde ik de gemeente. Daar werd ik goed geholpen. Ik ging onder vrijwillig bewind, wat betekent dat een bewindvoerder van de gemeente overeenkomsten met je schuldeisers sluit. Mijn inkomen ging naar de bewindvoerder. Hij betaalde mijn rekeningen en schulden af en ik kreeg een weekbudget van 45 euro. Ik was enorm opgelucht. Ik heb weinig nodig, met die 45 euro kwam ik wel rond. Het ging alleen wel ten koste van sociale dingen. Daar baalde ik ontzettend van. Na mijn scheiding had ik nieuwe vrienden gemaakt, een avondje naar de kroeg was mijn uitje. Dat bleef ik doen. Dan maar een boterham, in plaats van een warme maaltijd. Als mijn vrienden het hadden geweten, dan hadden ze me vast willen trakteren. Dat wilde ik niet en daarom hield ik me stil. Door mijn ziekte hadden mensen het al met me te doen, ik wilde niet nóg meer medelijden. Ik wilde ook nog gewoon José zijn, niet dat sneue vogeltje.

Zeven jaar gezwegen

Ik dacht dat het allemaal goed geregeld was, totdat er een deurwaarder aan de deur kwam. Kennelijk had de woningbouw zich bedacht over de afspraken die met mijn bewindvoerder waren gemaakt. Dat kon blijkbaar zomaar. Ik moest 2500 euro betalen, binnen drie dagen. Zo niet, dan werd ik mijn huis uitgezet. Huilend liet ik de deurwaarder uit. Niet wéér die stress en paniek. De bewindvoerder kon niets doen. Ik stond er ongelooflijk alleen voor. Er zat maar één ding op: mijn ouders bellen. Langs gaan was natuurlijk beter geweest, maar ze waren op vakantie. Wachten totdat ze terug waren was geen optie, dan sliep ik allang op straat. Mijn ouders reageerden goed. Natuurlijk gingen ze me helpen. Ze maakten meteen het geld over. Ze waren ook boos omdat ik diep in de schulden zat, dat hadden ze me toch niet geleerd? Dat ik niets had gezegd, zat ze het meest dwars. Zeven jaar had ik gezwegen. We hebben een hechte band, waarom had ik nooit iets gezegd? Ik snapte wel dat ze zich belazerd voelden. Ik legde uit waarom die schulden waren gegroeid. Waarom ik niets had gezegd. Ik vertelde ze over de schaamte, het enorme gevoel van falen en de angst om ze teleur te stellen.

Het is goed gekomen, maar dat heeft wel een paar maanden geduurd. Dit is meteen de reden dat mijn vriendinnen van niets weten. Ook zij zullen zich gekwetst voelen dat ik het niet deelde. Nog een paar honderd euro en dan is het klaar. Dan zijn de bijna vier jaar onder bewind afgelopen. Dan ben ik zonder schulden. Eindelijk weer vrij.”

Interview: Deborah Ligtenberg

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden