null Beeld

José heeft geen zin in het vliegtuig, en niet vanwege corona of de mondkapjes

Bladenmaker en journalist José Rozenbroek (59) is een nieuwsjunk. Sinds het uitbreken van de coronacrisis volgt ze alle ontwikkelingen op de voet. 

Online redactie Libelle

Dit weekend zou ik eigenlijk, zoals elk jaar in juni, voor een paar weken verkassen naar mijn vertrouwde stek op een Toscaanse berg. Van Rutte mag het inmiddels, zij het niet van harte, van zijn Italiaanse ambtgenoot mag het ook. De lieve mensen van de agriturismo waar ik altijd een appartement huur boven een oude paardenstal met een weids uitzicht over de heuvels, zouden me meer dan welkom heten, dat hebben ze me al verzekerd per mail. Maar ik doe het toch maar liever niet.

Waarom ga ik eigenlijk niet - de grenzen gaan toch half juni weer wagenwijd open in de meeste landen? Ik zou natuurlijk met de auto kunnen gaan, maar dat is ruim 1400 kilometer rijden, en dat vind ik toch wat ver in mijn Fiat 500. Of ik kan, zoals ik altijd deed, in het vliegtuig stappen naar Pisa of Florence en daar een auto huren. De vliegtuigmaatschappijen staan in de startblokken en verzekeren ons om het hardst dat de lucht in de cabine ‘net zo schoon is als in een operatiekamer’ omdat-ie elke 3 minuten wordt ververst. Onze regering heeft voor de zekerheid maar geen advies gevraagd aan het Outbreak Management Team - stel je voor dat het negatief uitpakt. Er wordt hooguit iets vaags gemompeld over verantwoordelijkheid die bij de vliegtuigmaatschappijen ligt, en slapjes gemompeld: "Ga liever niet vliegen als het niet hoeft."

Retourtje

Hee, gek: waarom mogen we wel met z’n honderden in een vliegtuig, maar niet naar Carré, Pathé of naar Lowlands? Frappant dat de bedrijven die het best kunnen lobbyen - zeg maar: die het meest goed gebekt zijn - voor elkaar krijgen wat niemand lukt: de 1,5-metersamenleving aan hun laars lappen en daar nog toestemming voor krijgen ook. De culturele sector, niet gewend om vooraan te staan en heel hard te schreeuwen, komt er heel wat bekaaider af; daar mogen hooguit 30 mensen in een zaal - zelfs alle buitenactiviteiten met meer dan 30 man zijn afgelast.

Toch eens kijken wat een retourtje kost van, pakweg, 15 juni tot 29 juni. Mijn mond valt open: de prijs voor een lijnvlucht naar Florence kost minstens 1000 euro. Voor een retourtje met Transavia naar Pisa betaal je bijna 700 euro. Wow, dat is 4 tot 5 keer zo duur als vorig jaar! De reden voor die obsceen hoge prijzen is ongetwijfeld dat het aantal vluchten nog schaars is, terwijl de vraag met de dag groeit - de mensen staan te trappelen om met vakantie te gaan.

Maar, zo vraag ik me af, zijn die prijzen eigenlijk wel zo obsceen? Is 1000 euro eigenlijk niet een realistisch bedrag voor een retour Florence? Stel dat dat ticket niet gesubsidieerd zou worden middels allerlei belastingvoordelen en de prijsvechters elkaar niet het luchtruim uit zouden vechten?

Schaamteloos

Tamelijk cynisch vind ik het: al decennia lang is vliegen veel te goedkoop, met verwoestend massatoerisme, kolossale CO2-uitstoot en krankzinnig makend vliegtuiglawaai als gevolg. Niks of niemand kon dat aan banden leggen. Er is kennelijk een coronacrisis nodig om vliegen te laten kosten wat het zou moeten kosten - voor zolang als het duurt natuurlijk; nog even en er wordt weer net zo veel gevlogen als voor corona en de tickets zijn weer lachwekkend goedkoop.

Nee, ik heb geen zin in het vliegtuig, niet eens vanwege het kleine gevaar om besmet te raken, of die krankzinnig hoge prijzen, als wel om de schaamteloos opportunistische praktijken in deze branche.

Misschien is dit wel voor mij het turning point en ga ik mijn vlieggedrag aan banden leggen. Geen Italië dus deze zomer, wel Schiermonnikoog. Eerst met de auto naar Lauwersoog, dan met de boot naar het eiland. Vervolgens met de bus naar het dorp - niet vergeten een mondkapje mee te nemen! - en dan moeten we nog een stukje lopen naar ons huurhuis in een door konijnen kaalgevreten duin. De dochters, van wie de oudste daar heeft leren lopen, gaan mee. In onze tassen zitten spelletjes, boeken, bikini’s, wandelschoenen en regenjassen. We verheugen ons wild op onze exotische vakantiebestemming.

Lees hier José's eerdere column.

Tekst: José Rozenbroek. Beeld: Tamar Ottink

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden