null Beeld

José heeft te doen met Hugo de Jonge: ‘Chef corona zijn én lijsttrekker: dat houdt geen mens vol’

Bladenmaker en journalist José Rozenbroek is een nieuwsjunk. Elke week schrijft ze voor Libelle een column over wat haar opvalt en waarover ze zich opwindt. Deze keer is dat Hugo de Jonge.

Online redactie Libelle

"Ooit waren zijn schoenen het meest opvallend aan hem, maar dat is inmiddels honderd jaar geleden. De laatste tijd vielen vooral zijn wallen op, dat hij er steeds hologiger uit ging zien, dat hij grauw zag ondanks zijn zonnebankkleurtje.

Op een kille grijze middag in december komt Hugo de Jonge (43) eerder thuis dan gewoonlijk. Zijn vrouw Mireille kijkt verbaasd op. Haar man smijt zijn loodgieterstassen in een hoek van de keuken, legt hij zijn hoofd op de tafel en zegt: ‘ik wil niet meer.’ Daarna moet hij een potje janken. Hij snottert dat het gemeen is. Roept dat iedereen hém moet hebben. Brult dat hij toch zo verschrikkelijk zijn best doet. Snikt dat het niet eerlijk is. Zoon Ismael (15) en dochter Sarah (13) die op hun kamertjes zitten te chillen komen op het lawaai af en blijven halverwege de trap verschrikt staan. Zo hebben ze papa nog nooit horen huilen. Mireille aait hem over zijn bezwete kuif en natte wangen. ‘Stil nou maar schatje’, zegt ze. ‘Twee banen is ook wel veel. En chef corona zijn én lijsttrekker: dat houdt geen mens vol.’ De volgende dag vertrekt Hugo naar het Binnenhof en ligt zijn taak als lijstrekker van het CDA neer.

Zou het zo zijn gegaan? Zal hij opgelucht zijn of toch een kater hebben? We weten het niet, bovenstaande scene is aan mijn keukentafel verzonnen, maar het lijkt me voorstelbaar. Ik heb ook wel eens dat moment gekend, dat je je voelt als een uitgerekt elastiekje dat op knappen staat.

Hugo de Jonge

Naar Hugo de Jonge, minister van Volksgezondheid, Welzijn en Sport en vicepremier, werd al langer bezorgd gekeken. Vriend en vijand zagen dat het niet zo goed ging met die toch altijd zo opgewekte man met zijn ijdele kuif. Ooit waren zijn schoenen het meest opvallend aan hem, maar dat is inmiddels honderd jaar geleden. De laatste tijd vielen vooral zijn wallen op, dat hij er steeds hologiger uit ging zien, dat hij grauw zag ondanks zijn zonnebankkleurtje. (Overigens vind ik dat heel raar: een minister van Volksgezondheid die naar de kankerverwekkende zonnebank gaat). PVV-leider Wilders riep al in augustus vergenoegd: ‘Hij ziet er lijkwit, slecht en gestresst uit.’ Nu heef de minister het niet makkelijk want hij krijgt bakken met kritiek over hem heen. Over zijn coronabeleid. Over beloftes die hij doet, maar die hij niet kan waarmaken. Over zijn machogedrag: ‘Ik ben nooit voor een plan B. Ik ben altijd voor een plan A.’ Dat roept weerstand op. En dat de politiek en het publiek geen medelijden kennen, weet Hugo heel goed, daarvoor loopt hij al te lang mee. Het woog blijkbaar op tegen zijn tomeloze ambities. En hij leek het aan te kunnen met zijn schijnbaar altijd blije en energieke natuur.

Maar de laatste maanden was Hugo niet meer zo blij en energiek. In een interview met NRC vertelde hij dat hij tegenwoordig muntthee drinkt in plaats van koffie, zodat hij ’s nachts een beetje kan slapen. Twee keer per week loopt hij hard om fit te blijven. En hij komt steeds vaker niet meer lopend maar met de dienstauto naar het Binnenhof om boze burgers te ontwijken die hem bedreigen en uitschelden voor ‘landverrader en ‘kinderverkrachter’.

Nu ben ik niet de grootste fan van deze minister, maar dat laatste maakt me razend: wat bezielt toch die steeds groter wordende groep mensen die van alles aan elkaar knopen, die een diep wantrouwen hebben tegen de gewone media en de gevestigde orde, die denken dat alles te maken heeft met pedonetwerken en Joodse infiltratie en die ervan overtuigd zijn dat de overheid ons wil vergiftigen met het coronavaccin? Realiseren zij zich dat we in onze handjes mogen knijpen, dat we in een van de fijnste landen van de wereld wonen, waar de democratie werkt en waar de regering weliswaar fouten maakt, maar toch vooral zijn stinkende best doet om ons door deze crisis te slepen? Hoe halen ze het in hun botte hoofd om keihard werkende ministers uit te schelden voor verrader en pedofiel?

Ooit was Hugo een gezellige meester op de basisschool. Zijn broer vertelde dat hij op zijn eerste schooldag het lokaal instapte en riep: ‘Hallo allemaal kinderen!” Zal er nog een splintertje over zijn van die onbevangenheid?

Ga maar gauw een paar nieuwe schoenen kopen, Hugo, als troostcadeau. Werkt bij mij ook altijd goed."

Hugo de Jonge kreeg hierdoor de titel ‘coronaminister’. Maar wat weten we eigenlijk over hem? Wij vroegen hem wanneer hij voor het laatst iets liefs heeft gedaan, waar hij wakker van heeft gelegen en wanneer hij ergens aan twijfelde.

Tekst: José Rozenbroek. Beeld: Tamar Ottink.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden