null Beeld

José Rozenbroek: “Zij en wij: allemaal doodgewone mensen die zoeken en soms verloren raken”

Bladenmaker en journalist José Rozenbroek is een nieuwsjunk. Elke week schrijft ze voor Libelle een column over wat haar opvalt en waarover ze zich opwindt.

Deze week ontleedt José het succes van The Crown. "We herkennen ons in die koninginnen en prinsessen en prinsen. Zij en wij: doodgewone mensen die zoeken en soms verloren raken."

Vierde serie

Terwijl buiten het ene drama na het andere zich voltrekt – Maradona dood, chaos rond zijn doodskist, Thierry Baudet de weg kwijt, chaos rond zijn partij – lig ik binnen op de bank met een kopje thee en kijk naar The Crown. Ook de vierde serie is adembenemend en ik vlieg erdoorheen. Dat het over de nabije geschiedenis gaat die ik me nog als de dag van gisteren kan herinneren - Diana en ik schelen precies één jaar en één maand – maakt het extra interessant. Soms kijkt mijn jongste mee en dan vraagt ze om de haverklap: ‘Is dit echt gebeurd?’ Nee schat, niet alles is echt gebeurd, leg ik dan uit. De feiten, ja, de feiten zijn waar: Diana’s boulimia, Charles’ obsessieve liefde voor Camilla, de achterlijke nichten die doodverklaard werden, de blinde ambities van Margaret Thatcher. Maar wat er zich precies heeft afgespeeld binnen de muren van paleizen en kastelen, daar kunnen we slechts naar raden. De kille gesprekken, de gruwelijke ruzies, de koude oorlogen, het diepe verdriet, de grote eenzaamheid van al die mensen die om de kroon te beschermen van hun levens één grote leugen maakten.

Prins Philip

Een van de meest fascinerende figuren vind ik prins Philip, de echtgenoot van de koningin, en mijn lievelingsaflevering is Moondust, de zevende aflevering van de derde serie (terugkijken!). Het is juli 1969 en de eerste stappen worden op de maan gezet. Philip is totaal geobsedeerd door de drie moedige astronauten en hun grootse heldenreis. Hij is in een fase van zijn leven dat hij zich gefrustreerd, ontevreden en mateloos verveeld voelt: 48 is hij nu en wat heeft hij nou helemaal gedaan en bereikt? De drie astronauten komen op audiëntie in het koninklijk paleis en in een persoonlijk gesprek vraagt hij wat ze precies voelden tijdens hun reis door de ruimte. Wat denken ze: heeft de mens een bestemming die verder reikt dan de aarde? De drie maanreizigers Armstrong, Collins en Aldrin - tot Philips teleurstelling geen halve godenzonen maar doodgewone, snotverkouden mannen - weten zich geen raad met deze prins en zijn overduidelijke midlifecrisis. Ze antwoorden eerlijk dat ze het tijdens de vlucht te druk hadden met alle procedures aan boord - geen tijd voor spirituele inzichten en filosofische overpeinzingen.

Astronauten

Voor Philip is hun bezoek een teleurstelling, maar ook een openbaring en een scherp moment van inzicht. Hij beseft opeens dat geluk en zingeving niet gevonden worden in grootse heldendaden en een avontuurlijk leven. Geen fly tot the moon, niet reiken naar de sterren - maar wat dan wel? Als je, zoals de prins, niet meer in een god gelooft, hoe geef je dan richting aan je leven? Bij toeval komt hij terecht in een praatgroep van geestelijken die halverwege hun leven zijn vastgelopen. In eerste instantie voelt Philip alleen maar weerzin tegen dat stelletje stoffige mannen. Hij roept: “Stop met dat gezeur, ga de wereld in, kom in actie!” Maar na zijn ontmoeting met de astronauten, na de desillusie, zoekt hij ze weer op. Hij zit in de kring, vertelt over zijn moeizame zoektocht. En dan zegt de prins, en hij krijgt het nauwelijks over zijn lippen: “Help. Help me.”

Help! Dat is ook wat Diana tegen haar schoonmoeder roept in een van haar desperate buien. Maar de koningin helpt haar niet. Kán haar niet helpen, vastgeketend als ze is binnen het keurslijf van karakter en opvoeding, traditie en protocol.

Het is het drama van dolende zielen die zoeken naar de zin van het bestaan. En wij, gewone stervelingen, liggen op de bank, drinken een kopje thee, kijken ademloos toe. Voelen met ze mee en herkennen ons in die koninginnen en prinsessen en prinsen, hoe verschillend onze levens ook zijn en hoe het decor ook zal verschillen. Zij en wij: allemaal doodgewone mensen die zoeken en soms verloren raken. Daarin schuilt de kracht van The Crown.

Tekst: José Rozenbroek. Beeld: Tamar Ottink.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden