null Beeld

José Rozenbroek: “Zou bij ons ooit het Binnenhof worden bestormd?”

Bladenmaker en journalist José Rozenbroek is een nieuwsjunk. Elke week schrijft ze voor Libelle een column over wat haar opvalt en waarover ze zich opwindt. Deze keer: de beelden uit Washington.

Online redactie Libelle

‘Was de wereld toen jij jong was minder grimmig, mam?’

Dochter en ik hebben zojuist pizza gegeten en liggen op de bank naar het achtuurjournaal te kijken. We zien een meute Trump-fanaten het Capitool in Washington bestormen. Ze slaan ruiten in, duwen dranghekken en agenten weg, klimmen joelend over muren en balustrades, rennen trappen op. Even later lopen de mannen en vrouwen met hun petjes en vlaggen op hun dooie gemak, alsof ze op excursie zijn, door de gangen van het statige gebouw waar de Amerikaanse regering zetelt. Een machteloze bewaker pakt haastig zijn gevallen wapenstok en loopt achterwaarts de trappen op. Een vrouw wordt in haar borst geschoten en valt op de marmeren vloer. Het volgende shot is van een halfnaakte getatoeëerde man met een bontmuts en horens die plaatsneemt in de zetel van de voorzitter van de Senaat.

‘Dit gebouw is van ons! Van het volk!’, schreeuwen de mannen en vrouwen (nou ja, vooral heel veel mannen. Witte mannen met baarden en een vervaarlijke blik in hun ogen.)

Wij, op onze bank, kijken samen met de rest van de wereld vol ongeloof en ontzetting toe.

Was de wereld minder grimmig toen ik jong was? Schoner, veiliger, rustiger, vrediger, rechtvaardiger?

Goeie vraag van mijn dochter.

Ik denk aan mijn allereerste jeugdherinnering. Drie ben ik, ik speel in de huiskamer met mijn broertje. Muisstil zijn we, want mijn stoere moeder huilt omdat ze op de radio heeft gehoord dat John F. Kennedy is neergeschoten. In 1968 zie ik mijn moeder ook huilen als ze ’s morgens pap staat te koken voor ons ontbijt. Martin Luther King blijkt de avond ervoor vermoord.

Ik denk aan de Vietnamoorlog, in mijn kindertijd zo’n beetje elke dag op de radio.

Ik denk aan een maaltijd in een restaurant in het zuiden van Duitsland, we zijn met het gezin op doorreis naar Italië. Een jaar of acht ben ik. Aan de tafel naast ons is een groepje mannen aan het lachen, schreeuwen en zingen. Ik zie mijn vader steeds verbetener kijken. Tot hij opstaat en terug schreeuwt. Wij kinderen kijken bang toe. De tafel naast ons valt verbluft stil. Later begrijp ik dat het neonazi’s waren.

Ik denk van de lessen aardrijkskunde van meneer van Beek op het Revius Lyceum in Doorn, die ons in de vierde klas films laat zien van door zure regen aangetaste bossen, van vervuilde rivieren en zeeën vol dode vissen en vuilwit schuim. Beelden waar ik letterlijk nachtmerries van krijg.

Ik denk aan de Rote Armee Fraktion, een Duitse terreurorganisatie die het kapitalisme bestreed met moorden, ontvoeringen en bomaanslagen. Als zestienjarige lijk ik met mijn lange hippieharen en mijn Afghaanse jas een beetje op de vrouwen van de RAF. In de trein door Duitsland word ik op weinig zachtzinnige wijze gefouilleerd.

Ik denk aan de burgeroorlog in Ierland die dertig jaar duurde, aan Bloody Sunday in 1972 toen 14 ongewapende Ierse mannen werden doodgeschoten door Britse soldaten. Ik denk aan de vele aanslagen van de ETA, de Baskische afscheidingsbeweging.

Aan de hongersnoden in Afrika en Bangladesh, aan kindjes met grote ogen en dunne armpjes en opgeblazen buikjes die op gezette tijden het journaal domineerden.

Allemaal nieuws dat het behang van mijn jeugd vormde en me niet het gevoel gaf dat de wereld een veilige, schone, rustige, rechtvaardige, vreedzame plek was.

Zou bij ons ooit het Binnenhof worden bestormd? Na de beelden uit Washington is ook dat niet langer ondenkbaar.

‘Nee, de wereld was vroeger niet minder grimmig’, zeg ik tegen mijn dochter.

En dan schenk ik ons nog maar een kopje thee in.

Tekst: Jose Rozenbroek. Beeld: Tamar Ottink

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden