null Beeld

José’s zoon is drugsdealer: “Het is een duivel in z’n hoofd, sterker dan wat dan ook”

Het is de nachtmerrie van iedere ouder: je kind dat in de drugswereld verstrikt raakt.  De 30-jarige zoon van José Postema (57) is al de helft van zijn leven verslaafd aan drugs. Om aan geld te komen, ging hij dealen.

“Mijn zoon? Dealen en gebruiken? Waar hád die rector het over. Robby was nog maar vijftien, haalde hoge cijfers en was heel sportief. Een superleuke gozer met het hart op de goede plek. Dat ze hadden gezien dat hij op het schoolplein wiet rookte en joints aan anderen gaf, kon niet kloppen. Mijn kind deed zoiets niet.”

Alle hulp

“Op dat moment had er een alarmbel bij me af moeten gaan. Want de signalen waren er absoluut, maar ik had geen idee. Ik was zo groen als gras. Wiet mag je pas kopen vanaf je achttiende, redeneerde ik, dus hij kon het niet in zijn bezit hebben. Niet dat ik mijn schouders ophaalde. Als hij inderdaad een keer had geblowd – dat hij erin handelde, wilde er bij mij niet in – had hij hulp nodig. Ik regelde dat hij naar een psycholoog ging, zat er bovenop. Er werd geen stoornis bij hem gevonden, maar ik vond het belangrijk dat hij praatte over waarom hij had gedeald en gebruikt. Ik controleerde zijn zakken en zijn kamer en rook of hij had gebruikt. Ik heb tot zijn achttiende alle hulp van instanties gekregen en het ging best goed. Robby haalde zijn vwo-diploma. Hij wilde niet studeren, maar ging aan het werk. Ook prima, als hij maar aan de gang bleef. Toen hij eenmaal volwassen was, gingen ineens alle deuren dicht. Hij moest nu zelf om hulp vragen, maar zag daar het nut niet van in. Op zijn eenentwintigste ging hij samenwonen met een aan cocaïne verslaafde vriendin. Al snel raakte hij ook verslaafd aan crack, een rookbare variant van cocaïne. Dat is hij nu, op zijn dertigste, nog steeds.”

Slechte moeder

“Mijn man overleed 7 jaar geleden aan kanker, sindsdien sta ik er alleen voor. Soms denk ik dat ik heb gefaald. Dat ik geen goede moeder ben omdat ik mijn zoon niet tegen de drugs heb beschermd. Maar met mijn verstand weet ik beter. Robby heeft me eens verteld hoe het voelde, die eerste keren dat hij gebruikte: ‘Ik heb de hemel gezien, mama.’ Het stomme is dat een gebruiker steeds meer nodig heeft om die staat te bereiken, daar kun je als moeder niets tegen doen. Robby is een paar keer afgekickt maar in no time zat hij weer aan dat spul. Het is een duivel in zijn hoofd die sterker is dan wat dan ook. Sterker dan hij, en zeker sterker dan ik. Daardoor gaat hij na elke afkickpoging toch weer gebruiken. Dat kost veel geld, 250 tot 300 euro per dag. Om aan dat geld te komen, bleef hij werken en daarnaast ging hij ook dealen.”

Doodsbang

“Zes jaar geleden belde op een avond de Duitse politie. Robby was op een station gepakt met 3 kilo wiet. Drugshonden hadden hem eruit gepikt. Ik was erbij toen Robby tijdens de rechtszaak werd gevraagd om te gaan praten. Als hij zijn opdrachtgevers verlinkte, zou dat strafvermindering opleveren. Robby wees naar mij en zei tegen de rechter: ‘Ziet u die blonde mevrouw? Dat is mijn moeder. Als ik ga praten, komen zij en mijn zusje in gevaar. Daarom zeg ik niets.’ Ik moest huilen toen de rechter hem vervolgens veroordeelde tot 3 jaar cel.

Het goede nieuws was dat Robby in de Duitse cel los was van het criminele milieu thuis. Helaas mocht ik hem maar eens per maand een half uur bezoeken. Hij hield zich goed staande, werkte in de keuken en gaf judoles. Na anderhalf jaar mocht hij wegens goed gedrag naar huis. Helaas greep hij meteen weer naar de drugs en op dat moment realiseerde ik me dat hij reddeloos verloren was. Niemand kan hem helpen. Zelfs ik, zijn moeder, niet. Dat maakt me doodsbang om hem te verliezen aan een overdosis of door een afrekening in het criminele milieu. Hij woont tegenwoordig op Aruba, soms kan ik hem dagen of weken niet bereiken. Dat is verschrikkelijk. Mijn angst laat ik niet te veel toe, dan heb ik geen leven meer. Ik zet die liever om in actie. Mijn zoon kan ik niet redden, andere kinderen misschien wel. Daarom geef ik namens Moedige Moeders voorlichting op scholen, aan kinderen en ouders. Als ik maar één kind van de drugs kan redden, is mijn missie geslaagd.”

PS. Moedige Moeders is er voor familieleden van jongeren die verslaafd zijn, met als doel verslavingen in beeld te brengen en aan te pakken.Interview: Deborah Ligtenberg. Fotografie: Karlien van der Geest.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden