null Beeld

Judith (41) werd dronken op de kerstborrel: ‘Ik moet je wat vertellen Hans’

Judith (41) had zich verheugd op een gezellig kerstborrel, maar het liep allemaal behoorlijk uit de hand. "Mijn baas kuste me in mijn nek waar alle collega's bij waren."

In Libelle's rubriek De dag nadat vertelt ze haar verhaal.

Judith: “In mijn halfslaap hoor ik: 'Mama, mama!’ Gevolgd door het gewicht van mijn 6-jarige dochter op mijn buik. Oef! Ik open mijn ogen en voel een stekende pijn in mijn hoofd. Mara zit boven op me met haar nieuwe Barbie, gekregen van Sinterklaas. ‘Ga nog maar even tv-kijken, schat’, zeg ik met schorre stem. Ze klimt teleurgesteld van het bed. Als ze de kamer uit is, ga ik rechtop zitten en grijp naar mijn hoofd. Ik was bijna vergeten hoe het voelt om een echte kater te hebben. Ik zou de hele dag in bed willen liggen met een kussen op mijn hoofd. In plaats daarvan sleep ik mezelf naar de badkamer, druk 2 paracetamols uit de strip en kijk in de spiegel. Er zit vlekkerige mascara rond mijn ogen en hier en daar een glitter op mijn wang. Uit mijn haar vis ik een stukje goudkleurige confetti. ‘Sukkel!’, spreek ik mezelf toe. ‘Stomme, stomme sukkel.’ Mijn man steekt zijn hoofd om de hoek van de badkamerdeur. ‘Hé, je bent wakker!’, roept hij opgewekt. ‘Was het leuk? Ga maar gauw douchen, dan gaan we zo naar het tuincentrum. Mara heeft er zin in!’"

Een feest

"Terwijl het warme water over mijn lichaam stroomt, denk ik aan gisteravond, de kerstborrel op het werk. De borrel die ik nota bene zelf heb georganiseerd. Was het leuk? Ja. Nee. Ik weet het niet. Een feest was het zeker. Na een paar uur van beleefde praatjes en obligate speeches, ging het dak eraf. De gehuurde karaoke-set was een succes, de dj – in een knalblauw kerstmannenpak – kreeg zelfs de meest houterige collega’s aan het dansen. Ze kwamen lallend naar me toe om te zeggen dat dit de gezelligste borrel was sinds jaren. Ook Boudewijn, mijn baas, kwam me een complimentje maken. Hij had geroken naar whisky en dure aftershave, denk ik terwijl ik me afdroog. Onweerstaanbaar."

Een enorme flirt

"In de auto op weg naar het tuincentrum speel ik met mijn haar. ‘Vertel eens over gisteravond’, zegt Hans, mijn man. ‘Je bent zo stil.’ Ik forceer een glimlach. ‘Het was leuk. Gewoon een beetje te veel gedronken’, antwoord ik ontwijkend. Uit de speakers van de autoradio schalt Last Christmas. Dat nummer hebben we gisteren ook keihard meegeblèrd, denk ik. Sukkel! Van de geur die van de oliebollenkraam komt, ga ik bijna over mijn nek. Binnen in het tuincentrum staan mechanisch bewegende kerstmannen en ijsberen. Mara vindt het prachtig. We lopen langs de bakken met kerstballen in alle kleuren van de regenboog. Gedachteloos pak ik een grote rode bal met nepsneeuw en laat hem ronddraaien in mijn hand. Ik denk opnieuw aan Boudewijn. Hij had me ten dans gevraagd, me opgetild, me in mijn nek gekust, waar alle collega’s bij waren. En ik had het toegelaten. Toen ik een halfjaar geleden bij het bedrijf kwam werken, hadden de vrouwelijke collega’s me al voor hem gewaarschuwd. Boudewijn stond bekend als een enorme flirt. Ik had mijn schouders opgehaald, ik ben totaal niet gevoelig voor machogedrag. En het was me inderdaad al die tijd goed gelukt om professioneel te blijven, omdat Boudewijn met zijn gladde praatjes me echt niets deed."

Glühwein

"‘Mama, deze wil ik!’ Mara houdt een kerstbal in de vorm van een cupcake omhoog. ‘Is goed lieverd, die nemen we mee’, zeg ik terwijl ik haar op haar zachte blonde krullen zoen. Als Hans in de rij voor de kassa staat, zeg ik dat ik buiten op hen wacht. Ik heb even frisse lucht nodig. ‘Wat schattig,’ zegt hij, ‘je hebt écht een kater.’ Buiten bij het tuincentrum vecht ik tegen mijn tranen. Boudewijn stond er gisteren op me naar huis te brengen. Onvast was ik naar zijn Porsche gelopen en had me in de lage sportauto laten vallen. Het kon me op dat moment weinig schelen of hij me bij het afscheid zou zoenen of niet. Maar toen hij hard optrok, was ik zo misselijk geworden dat mijn hele maaginhoud naar buiten kwam, de glühwein spoot over het dashboard. Met heel veel sorry’s en papieren zakdoekjes probeerde ik de schade ongedaan te maken. Ik zei dat ik de schoonmaakkosten zou vergoeden, dat ik normaal nooit drink en dat ik me verschrikkelijk voelde. Maar Boudewijn had niets meer gezegd, alleen heel chagrijnig gekeken. Zwijgend had hij me thuis voor de deur afgezet. Die avond, als Mara in bed ligt, haal ik diep adem. ‘Ik moet je wat vertellen Hans’, zeg ik met trillende stem. Als ik hem vertel dat ik de auto van mijn baas heb ondergespuugd, is hij eerst verbijsterd. Maar daarna moet hij zo hard lachen, zo ongeremd en bevrijdend, dat er een enorme last van mijn schouders valt.”

Benieuwd hoe het voor Judith was om haar baas en collega's na de vakantie weer onder ogen te komen? Je leest 't hier.

Elke dag de beste berichten van Libelle in je mailbox? Meld je aan voor onze nieuwsbrief!

Interview: Krista Izelaar. Beeld: iStock

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden