Zwanger Beeld Getty Images
ZwangerBeeld Getty Images

Judith viel 17 kilo af tijdens haar zwangerschap: “Ik bleef denken: ik moet eten, er groeit een kind in me”

Tijdens haar eerste zwangerschap viel Judith (41) zeventien kilo af. Best gek, als je buik groeit. “Alleen yoghurt en een hap brood hield ik binnen. Het voelde alsof ik m’n kind toen al in de steek liet.”

hyperemesis

Hanneke MijnsterGetty Images

“Na twee jaar roulette zonder pil was ik nog steeds niet zwanger. Niet dat ik haast had. Mijn baan was leuk, we waren net verhuisd naar een toffe stad en ik maakte juist allemaal nieuwe vrienden. Toch zat ergens in mijn hoofd de diepe overtuiging dat ik niet te laat aan kinderen moest beginnen, omdat het dan misschien niet meer zou lukken, net als bij mijn oom en tante. Dus toen er na een jaar of twee nog geen zere borst of trek in augurken te bekennen was, klopten we toch eens aan bij de huisarts. ‘Ga maar temperaturen’ was het advies, ‘dan weet je precies wanneer je vruchtbaar bent.’ Twee maanden daarna stond ik te dansen bij een concert van mijn jeugdhelden en knalde mijn boezem zowat mijn beha uit. Toen wist ik het.

Iedere avond boven de wc

Mijn vriend was dolblij, ik vooral overweldigd. En dat mijn ouders direct na het grote nieuws samen in de keuken gingen afwassen, terwijl ze een vaatwasser hebben, hielp niet. Het was nogal wennen, voor iedereen. Met een week of zeven hing ik iedere avond boven de wc. Pasta, nasi, tomatensoep: niks smaakte me nog. ‘Leg een cracker naast je bed’, tipte mijn moeder en dat probeerde ik. Op kantoor plukte ik wat aan mijn broodje, maar eten werd een opgave. ‘Neem een hap vanillevla na je maaltijd’, adviseerde een collega. Probeerde ik ook. Op kantoor stonden overal lelies en van alleen al de geur liep ik weer naar het witte porselein.

Aan het infuus

Rond week negen spuugde ik zoveel dat ik licht werd in mijn hoofd. Met flinke tegenzin vroeg ik de huisarts of er niet toch een pilletje of iets was. Ik wilde echt niet flauw doen, wist heus wel dat misselijkheid erbij hoorde, maar ik was zo moe. Ik was al negen kilo afgevallen, dat was nog wel een voordeel tijdens het paraderen op kantoor, grapte ik. ‘Jij gaat helemaal nergens heen’, zei de huisarts streng. Ik werd opgenomen en kreeg een infuus. Al die tijd had ik geprobeerd om fruit te eten, andijviestamppot misschien, groentesoep op z’n minst, maar een half uur later hing ik steevast boven de wc of uit het portier van de auto. Al dat spugen had me uitgedroogd en dankzij het infuus kon ik mijn maag even rust geven. Een verademing. Met twaalf weken zou het waarschijnlijk wel over zijn. Dan was de piek van het hcg-hormoon geweest en bij de meeste vrouwen zakte de misselijkheid dan vanzelf.

Astronautenvoer dan maar

Maar nee. Met zestien weken was ik misselijker dan ooit en al veertien kilo lichter. Ik kon alleen nog yoghurt en een hapje brood verdragen, verdeeld over de dag. Werken ging niet meer. Lopen ook niet, want ik ging na vijf meter van mijn stokje. En dus keek ik de hele dag dvd’s, deed ik lange dutjes en las ik op het VIVA-forum hoe andere aanstaande moeders hun zwangerschap beleefden. Magazines las ik niet, uitzet kocht ik niet. Ik voelde me afschuwelijk en zag er ook zo uit. Zwarte kringen om mijn ogen, die diep in hun kassen lagen, uitgroei tot mijn oorlel en kapotte lippen van de uitdroging. Na nog twee ziekenhuisopnames kreeg ik uiteindelijk astronautenvoer. Een soort yoghurt met alle voedingsstoffen erin en capsules met gedroogd fruit. Dat ging net. De zoon in mijn buik beleefde ondertussen het walhalla. Zijn moeder rustte veel en er was via die navelstreng wel eten in overvloed, dus hij groeide als kool. Zeventien kilo minder droeg ik een achtponder, oh de ironie.

Zal wel psychisch zijn

Na een week of twintig kón het niet meer door de hormonen komen, zeiden de artsen. Het was vast psychisch. Ik vond het pijnlijk om te horen. Alsof ik niet blij was met mijn zwangerschap, alsof ik mijn klachten zelf in stand hield. Uiteindelijk werd mijn jongen met 38 weken met een keizersnede gehaald. Mijn lijf was te zwak om te persen. Inmiddels zwaait hij bijna af op de basisschool en heeft hij nog een broertje.

Tweede zwangerschap

Ik pakte meteen maar door, ja. Liever nog een keer ziek en thuiszitten bij een baan die me niet zoveel interesseerde en er dan vanaf zijn, dan tegen zo’n tweede dramaperiode aanhikken. De tweede keer was behapbaar. Weer werd ik misselijk rond week zeven, maar omdat ik wist dat rust het beste medicijn was, gaf ik me sneller aan die hormonen over en startte ik meteen met medicijnen die de ergste misselijkheid wat konden dempen. Nog steeds ga ik over mijn nek als ik lelies ruik of als ik macaroni eet.

Goed gelukte zoons

Toch denk ik dat de artsen misschien wel in de goede hoek zaten. Ik was niet ongelukkig met mijn zwangerschap, maar achteraf gezien was ik er ook nog helemaal niet klaar voor. Ik was mijn leven aan het opbouwen en genoot ervan. Dat er ineens echt een baby kwam, was ook gewoon eng. Vaak dacht ik tijdens die periode: misschien gaat het wel mis. Alsof dat een oplossing was, in plaats van een angst. Gelukkig is het bij twee jongens gebleven en zijn ze allebei verdomd goed gelukt.”

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden