null Beeld Getty Images/iStockphoto
Beeld Getty Images/iStockphoto

PREMIUM

Kamperen zonder kleren: 10 lezeressen vertellen over hun ervaringen op de nudistencamping

Het is kamperen maar dan anders: de naturistencamping. 
De een vindt het een bevrijding, de ander een verschrikking. 10 lezeressen vertellen over hun ervaringen. 
“Naakt is iedereen gelijk – dik of dun, groot of klein.”

Getty Images/iStockphoto

Annette (47): “Op mijn veertiende ging ik met mijn beste vriendin en haar familie mee naar een bekende naaktcamping in Frankrijk. Wij weigerden om onze kleren uit te doen en trokken alleen onze bikini uit op het strand. Daar raakte ik al snel gewend aan het naakt zonnen en zwemmen, maar verder vond ik het allemaal heel raar. Ik zag oudere mensen met alleen een T-shirt aan boodschappen doen in de supermarkt, of tennissen met zwabberende borsten. Als puber vond ik al dat bloot een beetje vies, onbegrijpelijk en absurd tegelijkertijd.”

“Daar stond iemand die ik kende en al jaren niet had gezien. Ook bloot”

Marieke (50):“Omdat mijn vrienden vertelden hoe mooi het er was, gingen we een keer met ze mee naar een naturistencamping in Frankrijk. Om er te komen moest je de auto boven aan een rotsachtige weg parkeren. De bagage werd via een lift naar beneden gebracht, waarna we zelf naar beneden moesten klauteren. Toen ik de eerste keer bezweet en moe de rivier in wilde duiken, uiteraard bloot, hoorde ik naast mij: ‘Hallo Marieke’. En ja hoor, daar stond iemand die ik kende en al jaren niet had gezien! Heel even voelde dat vreemd, maar we moesten er vooral om lachen. Ik vond het nooit ongemakkelijk in mijn blootje. Bij de afwas deed ik wel een sarong om, maar verder was het vooral weinig gedoe, zo zonder natte badkleding.

De eerste keer dat we op de camping kwamen, was tien jaar geleden. Mijn zoon was een kleuter en vond in zijn blootje lopen geen enkel probleem. Toen de puberteit naderde, werd het natuurlijk wel lastiger. Vanaf zijn dertiende jaar wilde hij écht niet meer en dat heb ik gerespecteerd.

Wat ik zo leuk vond aan de naaktcamping, was dat er een grappige mix van mensen kwam. Mensen die heel trots waren op hun lichaam, met piercings en perfect getrimd schaamhaar, en ook mensen die alles gewoon lieten zoals het was. Oud en jong, mooi en lelijk, alles liep er door elkaar. Ik vond het er ontspannen, die sfeer heb ik nooit teruggevonden op andere campings.”

“Naakt zijn is gewoon heel normaal, jammer dat de samenleving 
zo preuts is”

Cristi (66): “Toen we eind jaren zestig begonnen met naakt zonnen en zwemmen, vonden mijn vrienden en ik dat heel normaal. We waren progressieve, vrije geesten én het was de tijdgeest. Ik ging naar naaktstranden en naturistencampings in Nederland, Griekenland, San Diego en Frankrijk. Voor mij voelt het altijd heel natuurlijk om bloot te zijn in een warme omgeving. Mijn ouders gaven ons van huis uit zelfliefde en zelfvertrouwen mee en leerden ons dat een sterk, mooi lichaam iets positiefs is. Ook in de puberteit had ik er geen moeite mee. We woonden aan de rand van een dorp en hadden een zwemvijver waar we allemaal naakt in zwommen. Niemand zag ons daar, op een enkele gluurder na die de stuipen op het lijf werd gejaagd door mijn vader. Mijn vier zussen en ik poseerden ook naakt voor fotoportretten, ik was zelf al vrij jong model voor kunstenaars.

Iedereen moet zelf weten hoe hij of zij zich het fijnste voelt, ik heb mijn eigen kinderen ook nooit gedwongen om naakt rond te lopen. Toch zwommen we op vakantie het liefste allemaal zonder zwemkleren, zodra we de kans kregen. Mijn kleinzoon van negen is een geboren naturist, die trekt altijd alles meteen uit als het warm is en mijn man vindt het ook vreselijk, zo’n natte zwembroek om zijn billen.

Naakt zijn is gewoon heel prettig en normaal, al verandert dat wel de laatste jaren. In 1993 hing er nog een poster in de stad voor een expositie van kunstenaar Aat Veldhoen, mijn toenmalige echtgenoot. Ik stond poedelnaakt naast de schilder met zijn palet, toen kon dat nog, anno 2019 wordt zo’n poster helaas beklad. De samenleving is nu veel preutser en minder vrij dan in de jaren zeventig, dat vind ik jammer.

Al veertig jaar kom ik met mijn familie en vrienden op een prachtige plek in Frankrijk, onderaan een berg. Eenmaal beneden trek ik altijd meteen mijn kleren uit en duik ik in de rivier. Ik geniet er van de vrijheid en de rust. Die vind ik ook op naturistencampings, daar is het vaak rustiger dan op ‘gewone’ campings en ze liggen op meer afgelegen, mooiere plekken. Mensen zouden zich moeten realiseren dat er niets lelijks is aan de naakte mens. Alle grote oorlogen worden gevoerd door mensen in pakken met uniformen en geweren, we worden overspoeld met beelden van geweld, maar naaktfoto’s worden verwijderd van Instagram en Facebook. Een tepel mag niet, maar een geweer wél. Dat vind ik echt onbegrijpelijk en vreselijk. Een naakt mens is juist mooi, kwetsbaar en ontroerend. We zijn allemaal naakt geboren.”

Laura (49): “We waren op bezoek bij vrienden op een naturistencamping. Ik was elf en ik had net borsten en schaamhaar en weigerde mijn broekje uit te doen, maar mijn ouders liepen wel rond in hun blote billen. Gênant, vond ik het. Daarna gingen we door naar ons eigen vakantieadres, waar we al jaren kwamen bij hetzelfde strandje aan de rivier. Het leek mijn vader een goed idee om daar ook opeens naakt te gaan lopen, hij gooide zijn zwembroek zelfs weg. Alleen droeg iedereen daar gewoon een zwembroek of bikini. Ik werd woest op hem en zei dat ik de rest van de vakantie niet meer met hem zou praten als hij niet metéén een zwembroek zou gaan kopen. Wat hij gelukkig deed.”

“Mijn 
dochters schaamden zich voor me”

Zillah (45): “Ik ben echt een kind van de jaren zeventig. Mijn hele jeugd droeg ik geen bovenstukje als we naar het strand gingen. Tot een jaar of zes ging er zelfs helemaal geen zwemkleding voor mij mee. Het was normaal dat jonge kinderen naakt liepen en de oudere alleen in een broekje. Mijn moeder was een geëmancipeerde hippie. Gelijkheid en blote borsten voor iedereen!

Op mijn tiende ging ik met mijn moeder naar een vrouwencamping, waar iedereen naakt liep, zwom en zonde. Ik vond het er heerlijk en schaamde me nergens voor. Zelfs mijn oma van 65 lag topless op het strand, het waren echt andere tijden. Ik werd moeder en bleef altijd topless zonnen, terwijl mijn tweelingdochters altijd een bovenstukje aan wilden. Toen ze in de puberteit kwamen, begonnen ze zich voor mij te schamen. Ze sisten dat ik wat aan moest trekken als er iemand aankwam die ze kenden. Inmiddels zon ik weer topless op het strand, maar zodra ik in beweging kom, trek ik een bovenstukje aan. Niet omdat ik minder strak in mijn vel zit, maar omdat het niet gewoon meer is. Mensen vinden het raar en staren mij aan. Ik vind het jammer, ik voel me minder vrij dan vroeger. Sinds een paar jaar ga ik daarom weleens naar een naaktstrand, maar helemaal prettig vind ik het daar niet. Vooral vanwege de mensen in badkleding die aapjes komen kijken.”

“Helaas wordt naakt zijn soms verward met sex”

Fleur (52): “Mijn eerste kennismaking met naturisme was op vakantie met mijn ex-schoonfamilie in Bretagne. Per ongeluk kwamen we op een gemengd strand, mijn schoonzus en ik trokken meteen alles uit. We waren nog jong en goed bevriend, daarom voelde het niet ongemakkelijk. Onze vriendjes bleven liever in hun zwembroek, die vonden het maar lastig als alles zo zwabberde. Toen ik mijn huidige vriend ontmoette, bleek dat we allebei graag naar het naaktstrand gaan, we gaan ook graag naar de sauna. Het is een heerlijk vrij gevoel om de wind en de zon op je hele lichaam te voelen en na het zwemmen of saunabezoek heb je geen last van natte kleding. Het voelt in alle opzichten lichter. Wat mij opvalt is dat je op het naaktstrand vooral oudere mensen ziet, van boven de veertig. De sauna is ook populair onder jongeren. Ik vind het jammer dat mensen naakt zijn soms verwarren met sex, maar dat is hun probleem, niet het mijne.”

Rosy (27): “Op mijn zestiende ging ik met een groep vriendinnen naar een grote ‘blote billen camping’ in Frankrijk aan de Atlantische Oceaan. Een nogal wonderlijke keuze voor een groep meiden van die leeftijd. We kwamen er terecht via een vriendin die er al haar hele jeugd naartoe ging, zij haalde ons over. We vonden het spannend, maar omdat we samen waren, durfden we het aan.

De eerste dagen moest ik er erg aan wennen, ik was ook nog eens ongesteld en had het heel druk met het verstoppen van het touwtje van mijn tampon. Het liefst knoopte ik een doek om mijn billen. Vol afgunst keek ik naar de naakte lichamen van mijn vriendinnen, de een was superslank, de ander had juist rondere billen. Ik vergeleek mezelf voortdurend met de rest en werd daar wel onzeker van. Na drie dagen was ik gewend aan de lichamen van de anderen, en aan het naakt zonnen zonder gedoe met bovenstukjes. Vooral het naakt zwemmen voelde heel bevrijdend.

Op het strand ontmoetten we een groep knappe Duitse jongens, er werd over en weer geflirt. Omdat we elkaar allemaal eerst naakt hadden gezien, was het heel spannend om elkaar voor de eerste keer met kleren aan te ontmoeten in de discotheek waar we iedere avond heengingen. Mét kleren aan vielen ze ons een tikje tegen, maar dat mocht de pret niet drukken: er ontstonden vurige vakantieliefdes. Voor de jongens moet het lastiger geweest zijn op het naaktstrand dan voor ons meisjes, met al die gierende hormonen. Ik denk dat ze bij te grote opwinding op hun buik bleven liggen, of een kuiltje in het zand groeven, haha. Wat ik minder prettig vond waren de hardcore naturisten die écht alles naakt deden: van boodschappen doen tot pingpongen. Als meiden van zestien moesten we er natuurlijk vooral heel hard om giechelen.

Ik moet zeggen: ik ben nog nooit zo mooi bruin geworden als tijdens die vakantie en daarna ging ik opeens een stuk vrijer om met mijn lichaam. Soms denk ik er aan hoe het nu zou zijn, nu ik me veel minder onzeker voel dan op mijn zestiende. Maar ik geloof niet dat ik mijn vriend zover krijg om daar een tent op te zetten.”

“Naakt is 
iedereen gelijk – dik of dun, 
mooi of niet”

Babette (62): “De eerste keer dat ik naakt ging zwemmen, voelde ik me als een vis in het water. Een paar jaar later bezocht ik voor het eerst een naturistencamping, en ook dat voelde als thuiskomen. De mensen zijn er heel relaxed en vriendelijk, de sfeer is altijd goed. Naakt is iedereen gelijk – dik of dun, mooi of niet. De mensen zijn over het algemeen natuurliefhebbers, ze houden van rust en respecteren elkaar. Naturistencampings en stranden liggen vaak ver van de bewoonde wereld, het is er stil. Zonnen en zwemmen, wandelen, jeu de boulen, maar ook op een terrasje zitten en naar het campingwinkeltje gaan: ik doe alles in mijn blootje. Ik trek alleen kleding aan als ik het koud heb of naar het restaurant ga.

Naturisme is voor mij vooral genieten. Vroeger werd nogal eens de link gelegd met een losbandige seksuele moraal, maar daar heb ik nooit iets van gemerkt, in al die jaren is er nooit iets vervelends gebeurd. De kinderen zijn van kleins af altijd mee gaan kamperen op de naturistencamping, zij ervaren het als heel natuurlijk. Nog steeds als ze op de camping komen, trekken ze gewoon hun kleren uit. Wat wij onze kinderen en kleinkinderen vooral wilden meegeven, is respect voor andere mensen, voor de natuur en voor dieren.”

“Hoe konden mijn ouders 
me dáár mee naartoe 
nemen?”

Maaike (38): “Wij gingen vroeger met het gezin naar de naaktcamping, De eerste keer zat ik in groep 6 en we kwamen er drie of vier jaar achter elkaar. Mijn ouders waardeerden de ruimte en mooie natuur, en vonden dat ze er meer zichzelf konden zijn. Ik kende niemand die ook naar zulke campings ging, schaamde me er enorm voor en durfde er met anderen niet over te praten. Mijn broertje was klein, die had er geen moeite mee, maar ik vond het er echt verschrikkelijk. Ik was negen jaar en kreeg net borsten. Ik voelde me voortdurend opgelaten. Van mijn ouders mocht ik wel een badpak aan, maar op die leeftijd wil je niet ‘anders’ zijn, dus liep ik ook maar naakt, terwijl ik dat eigenlijk écht niet wilde. Er liepen mannen en vrouwen rond met piercings op de meest rare plekken. Ik was écht in shock! Ik ben daar ook nog achtervolgd door een man, die zelfs naakt voor ons huisje kwam staan. Mijn vader heeft hem weggejaagd.

Ik heb het mijn ouders erg kwalijk genomen dat ze mij daar als tiener mee naartoe namen. Toen ik eenmaal volwassen was, heb ik daar met ze over gepraat. ‘Hoe konden jullie mij op negenjarige leeftijd in hemelsnaam meenemen naar een naaktcamping?’ Achteraf zien ze wel in hoe vervelend het voor mij was, maar in die tijd stonden ze daar niet bij stil. Ouders van nu zetten hun kind veel meer centraal, in de jaren negentig was het eerder andersom. Kinderen hadden het maar te doen met de keuzes van hun ouders.”

“Ik vind het storend als ik 
weer in de kleren moet”

Thea (60): “Drieëndertig jaar geleden gingen we voor de eerste keer naar de naturistencamping in Frankrijk, samen met onze kinderen, toen drie en twee jaar oud. We zochten een kleinschalige camping in de natuur en via vrienden kwamen we terecht op een naturistencamping. Het voelde meteen heel bevrijdend om naakt te kunnen zijn. Je hoeft niet meer na te denken over wat je aantrekt. Het gezegde ‘kleding maakt de mens’, is daar niet van toepassing; naakt is iedereen hetzelfde. Dat maakt het contact onderling makkelijker. We ontmoetten er mensen met een borstamputatie, dikke of dunne mensen, mensen met cellulitis, grote en kleine borsten of geslachtsdelen, daar werd allemaal helemaal niets van gevonden. Wel zo prettig. We kwamen altijd met veel plezier op de naturistencamping en ook de kinderen hadden het er heerlijk. Er is ook een ander soort camping, geen naturisten- maar naaktcamping. Daar zijn we per ongeluk ook eens geweest, maar dat was niks voor ons. Iedereen was er vooral bezig met het pronken met zijn lichaam. Op de naturistenterreinen waar wij komen, staat naakt recreëren juist voor gelijkheid en respect. We ervaren het eigenlijk altijd als storend als we weer in de kleren moeten.”

Interviews: Sara Luijters

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden