null Beeld GettyImages
Beeld GettyImages

PREMIUM

Kelly (33): “Iets langer doorlopen met die knobbel in mijn borst had fataal kunnen zijn”

De huisarts vond de knobbel in Kelly’s borst niet zorgwekkend. Waarschijnlijk was het een hormonale cyste, dacht ze op basis van het onderzoek dat ze uitvoerde. Toch liet Kelly (33) het er niet bij zitten. Dat bleek haar redding. “Pas nu dringt het besef door wat er allemaal is gebeurd.”

Laura van der MeerGettyImages

“Het jaar 2020 zou fantastisch worden. Ik had mijn baan opgezegd, onze dochters Philou (3) en Pippa (5) klaargemaakt voor een wereldreis en daar gingen we. Vier weken later waren we weer terug uit Thailand vanwege de coronapandemie. Geen reis, geen zon, geen andere culturen, geen baan meer en onze dromen in duigen. We gingen ‘lekker’ naar huis en ik zou uiteindelijk wel aan een nieuwe baan beginnen. Maar ook dat ging niet door. Ik was 32 jaar en bleek borstkanker te hebben.

Twaalf weken wachten

‘De knobbel voelt mooi glad en rond en is beweeglijk. Het zal wel met je cyclus te maken hebben en weer wegtrekken’, zei mijn huisarts. Als het er over een paar weken nog zat, dan kon ik me laten doorverwijzen voor een mammografie.

Toen ik dat vertelde aan een vriendin die zelf het erfelijke borstkankergen heeft, hamerde ze erop dat ik me direct liet doorverwijzen. Dat heb ik gedaan. Vervolgens belde ik het ziekenhuis om een afspraak te maken voor een mammografie. Ik kreeg van de telefoniste te horen dat ik over 12 weken terecht kon. ‘Maar ik heb nú een knobbel’, zei ik nog. Dat maakte niet uit, een knobbel was niet iets acuuts. Zelf kreeg ik een naar gevoel in mijn buik van deze knobbel. Ik belde vervolgens werkelijk alle ziekenhuizen in Amsterdam omdat ik wilde dat er iemand naar keek. Uiteindelijk vond ik er één waar ik dezelfde dag terecht kon. Mijn onderbuikgevoel bleek juist. Als ik drie maanden had gewacht, dan had dat voor mij fataal kunnen zijn.

Niet goed

‘Het ziet er inderdaad uit als een cyste’, zei de echoscopist. Voor de zekerheid nam ze toch een biopt. Tijdens het uitslaggesprek zaten er twee mensen tegenover me, toen er een van hen het woord nam: ‘Ik val gelijk met de deur in huis: het is niet goed.’ Mijn oren suisden. ‘Oké, betekent het dat ik doodga?’, vroeg ik. ‘Je hebt een triple negatieve mammacarcinoom met verspreiding naar de oksel- en borstbeenlymfe’, kreeg ik te horen. Ik begreep er helemaal niks van. ‘Ga ik dan dood?’, vroeg ik weer. Daar kreeg ik nog steeds geen antwoord op, behalve dat ik twee weken later aan de chemo moest en er een borstamputatie zou volgen. De volgende dag werd ik door het ziekenhuis gebeld om te horen hoe het met me ging. ‘Hoe ernstig is het nou?’, vroeg ik. Het was ernstig, werd nogmaals rustig uitgelegd. Ik had een agressieve tumor die al op het punt stond via mijn lymfeklieren de rest van mijn lichaam in te gaan. Mijn overlevingskansen bleken slechts 40 procent.

Chemoknaller

Onze dochters vertelden we dat er een knobbel in mama’s borst zat die boos was. Het woord ‘kanker’ hebben we nooit genoemd en ook niet wat het gevaar was. Toch begrepen ze heel goed dat het ernstig was. Op de dagen dat ik ziek was van de behandelingen, probeerden ze me te ontzien. Ze hadden door dat ik niets kon tillen en de oudste bracht me stukjes fruit.

Zes weken lang lag ik in het ziekenhuis omdat ik ‘de knaller onder de chemokuren’ kreeg. Daardoor stegen mijn overlevingskansen naar 70 procent, maar de chemo maakte mijn weerstand zo laag, zo vatbaar en broos dat ik niet naar huis mocht. Vervolgens ging mijn borst eraf, kreeg ik bestralingen en chemopillen. Bij alle gevolgen sta je niet stil, je wil gewoon dat het helpt. Oké, dan maar geen haar. Dan maar geen derde kindje omdat ik in de overgang kom. Dan maar geen borst meer. Dan maar gewrichtspijnen en zenuwverlies...

Na veertien maanden was ik net een maand klaar met alle behandelingen. Pas toen drong het besef door wat er was gebeurd en dat het leven zoals ik het kende, er niet meer is en of ik er over een paar jaar nog wel ben. Veel sta ik bij dat laatste niet stil. Mijn kleintjes zorgen ervoor dat ik geen tijd heb om daarover na te denken. Zij moeten elke dag vroeg op, naar school of de opvang en naar zwemles. Ik moet gewoon door. De ene dag gaat dat goed; soms heb ik een slechte dag met zorgen en dat sta ik mezelf ook toe. Als het te lang duurt, zegt mijn vriend: ‘Nu is het weer klaar’. Zowel hij als ik zijn vrij nuchter en positief. We hebben er niks aan om met vrienden en familie om ons heen te gaan zitten huilen.

Toekomst met een kanttekening

Mijn haar groeit terug, ik krijg weer kleur op mijn gezicht, ik voel me eindelijk sterker worden. ‘Dit is achter de rug’, zeggen mensen dan. Maar zo ervaar ik het niet. De eerstkomende zeven jaar zijn kritisch. Even werd gedacht dat er uitzaaiingen te zien waren op mijn longen. Als dat echt zo was, dan gaven de artsen me nog geen jaar. Uit een biopt bleek gelukkig dat er niks aan de hand was.

De ene keer durf ik weer naar de toekomst te kijken, de andere keer doe ik dat met een kanttekening. Mijn vriend en ik willen volgend jaar september trouwen en ondertekenen daarvoor een contract voor de trouwlocatie. Met de kanttekening dat ik er dan nog ben.

Mijn ziekteproces heeft me nog meer doen beseffen wat ik allemaal heb. Er stonden zoveel mensen voor me klaar met lieve kaartjes en maaltijden. Mijn huisarts voelde zich rot en belde geregeld om te vragen hoe het met me ging. Haar verwijt ik niks, ze volgde het protocol. De dame in het ziekenhuis die me afscheepte met een afspraak over drie maanden verwijt ik dat wél. Ze had me kunnen adviseren om het ergens anders te proberen.

De vraag die me ook bezighield was: waarom ik? Borstkanker zit niet in mijn familie. Wat zijn de triggers geweest? Komt het door mijn spiraal? Heb ik een drankje teveel gedronken of komt het door die incidentele sigaret? Is het omdat ik mijn oksels liet laseren? Het voelt zo ongrijpbaar als het niks anders is dan pure pech. Maar dat is wel wat het is: domweg pech.”

P.S. 1 op de 7 vrouwen krijgt te maken met borstkanker. Hoe eerder de symptomen van borstkanker worden onderkend, hoe beter de behandelresultaten. Wil je weten waarop je moet letten? Ga naar deze website.

Interview Laura van der Meer | Fotografie Nynja Dudok

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden