null Beeld

Kelly’s kno-arts redde het leven van haar zoontje door alle protocollen te negeren

Toen alles mis dreigde te gaan waren zij er. De arts die tóch opereerde. De psycholoog die de juiste vraag stelde. Een hulpverlener die niet van je zijde week. Libelle-lezeres Kelly schreef een bedankbrief aan de kno-arts van haar zoontje.

Online redactie Libelle

Lieve dokter Oei,

Acht jaar geleden kwamen we bij u terecht met ons zoontje Jos, toen drie jaar oud. Hij ging maar niet praten en werd elke nacht een paar keer krijsend wakker. Met andere kinderen maakte hij nauwelijks contact, hij zat altijd in zijn eigen wereldje. Laatst keek ik een filmpje terug uit die tijd en zag hoe ik mijn mannetje uit bed haalde na zijn middagslaapje. Hij schreeuwde het uit en zijn oren waren knalrood. Waarom dacht ik toen niet aan een oorontsteking? Maar ja, de huisarts, de kinderartsen en het consultatiebureau hadden de signalen óók allemaal gemist.

Uiteindelijk verwees een fysiotherapeut ons naar u, dokter Oei. We waren bij haar terechtgekomen omdat Jos ook niet goed liep, en zij merkte dat er iets mis was met zijn evenwichtsorgaan. Ze zei: "Hij hoort mij niet, hij moet naar de kno-arts." U onderzocht hem en kon niets vreemds aan zijn oren ontdekken. Geen ontsteking, geen beschadiging aan zijn trommelvlies. Toch zei u: "Ik ga buisjes plaatsen. Het gaat tegen alle medische protocollen in, maar ik denk dat het zal helpen." Wat ben ik blij dat u op uw intuïtie vertrouwde! Tijdens de operatie bleek dat achter de trommelvliezen heel veel viezigheid zat. Ze waren ook verdikt door alle ontstekingen – daardoor hadden alle andere artsen de ontstekingen gemist.

Een dag na de operatie speelde Jos al in de tuin, veel vrolijker dan normaal. Niet alles was meteen opgelost, want hij bleek al die tijd een gehoorverlies van ruim zestig procent te hebben gehad. Na een aantal tests bleek dat hij als jongetje van ruim drie jaar de prikkelverwerking had van een kind van anderhalf. Hij liep dus met de dingen die hij uit zijn omgeving oppikte flink achter op zijn leeftijdgenoten. Inmiddels is Jos een heel sociaal kind met veel vriendjes, dat mij elke dag de oren van mijn hoofd kletst.

Ik denk er weleens aan wat er gebeurd zou zijn als u zich wél aan de protocollen had gehouden. Als u géén buisjes had geplaatst. Misschien had hij wel naar het speciaal onderwijs gemoeten. Op het consultatiebureau dachten ze al aan autisme, omdat hij zo in zijn eigen wereldje zat. Maar met een paar simpele buisjes hebt u een groot verschil gemaakt in zijn jonge leven. Heel veel dank daarvoor,

Kelly

Tekst: Mensje Melchior. Beeld: iStock

Iedere dag (gratis!) de best gelezen berichten van Libelle in je mailbox? Meld je aan voor de Daily Update!

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden