null Beeld

Kim (46) is ic-verpleegkundige: “Ik begin iedere dag met een knoop in mijn maag”

Kim Kamp-Nieuwenhuijs (46) werkt als verpleegkundige op de ic in het St. Antonius Ziekenhuis in Nieuwegein. Omdat ze voor coronapatiënten zorgt, maakt ze lange en intense dagen. "Je bent iedere dag weer bang voor wat je aantreft."

“Het is een surrealistische wereld. Als ik aan het werk ben, draag ik een beschermd pak, die bestaat uit een muts, masker en skibril, overall of overjas en handschoenen. Het lijkt wel alsof we als maanmannetjes op de ic rondlopen. Maar dat betekent dus ook dat je je collega’s niet meer herkent. Dat is heel gek!”

Saamhorigheid

“We worden bij het aan en uitkleden geassisteerd door buddy’s. Dit zijn operatieassistenten of recoveryverpleegkundigen en soms ook een psychiater, die je stap voor stap door het proces leiden. Het is namelijk heel belangrijk dat dit zorgvuldig wordt gedaan. Zo mag je de buitenkant van het pak absoluut niet aanraken. De buddy’s helpen ons daar goed bij.

Vergeleken met normaal werken we nu met onwijs veel mensen op de intensive care. Zorgverlening van allerlei afdelingen, van urologen tot psychiaters, komen op de ic samen om voor de coronapatiënten te zorgen. Dit zorgt wel voor een mooie sfeer op de afdeling. We helpen elkaar, zijn allemaal met hetzelfde bezig en hebben hetzelfde doel. Die saamhorigheid vind ik heel mooi en geeft je onwijs veel kracht. Dat sterkt je echt in je werk, merk ik.”

Op de buik

“Ik ben wel opgeleid als ic-verpleegkundige, maar het is al 11 jaar geleden dat ik voor het laatst op de ic heb gewerkt. Vroeger heb ik er wel een lange tijd op gewerkt, maar toen mijn man en ik kinderen kregen, werd dit te zwaar. Ik ben toen als PACU (Post Anesthesia Care Unit) verpleegkundige aan de slag gegaan. Het verschil met de ic is dat de patiënten daar maximaal 24 uur verblijven. Ik doe normaal gesproken dus geen langdurige intensive care zorg, maar nu weer wel. Vanwege de grote toename van coronapatiënten ben ik als ic-verpleegkundige ingezet om alles in goede banen te leiden.

Er liggen op dit moment in totaal 30 coronapatiënten bij ons op de ic. Sommigen liggen op hun buik aan de beademing, anderen zijn wakker. Het is heel heftig om te zien. Iedere dag begint dan ook voor mij met een knoop in mijn maag. Je bent telkens weer bang voor wat je gaat aantreffen. Het is vooral zwaar omdat sommigen echt heel ernstig ziek zijn. De meesten liggen aan de beademing en worden kunstmatig in slaap gehouden. Ondertussen ben je continu bezig met het verzorgen van de patiënten: ze wassen, ondersteunen, medicijnen toedienen en ga zo maar door. Ook worden coronapatiënten regelmatig op hun buik gedraaid. Dit doen we omdat de zuurstofopname beter is wanneer de patiënt op de buik ligt. Dit is een zware klus en moet je met een team van 3 zorgverleners doen.

Laatst was een patiënt heel angstig. Om hem te troosten, probeer je dan wat momenten tijdens die dag te creëeren om met deze patiënt te praten. Dit is helaas best lastig, aangezien de patiënten snel benauwd zijn. Je kunt niet echt lang met ze praten. Daarnaast heb je zelf een heel beschermend pak aan, waardoor de patiënten heel moeilijk je mimiek kunnen zien. Daarom probeer ik op zulke momenten even hun hand vast te pakken en bij ze te gaan zitten, om ze gerust te stellen. Dan ben ik blij dat ik er voor die mensen kan zijn."

Sloom

“Mijn diensten duren 8,5 uur, maar het komt regelmatig voor dat dit uitloopt. Dan ben ik pas 1,5 uur later thuis. Tijdens zo’n dienst heb je 2 keer een pauze en die heb je ook echt heel hard nodig, merk ik. Normaal kun je prima zonder pauze doorwerken, maar dat gaat nu echt niet. Doordat je zo’n beschermend pak met masker draagt, word je op een gegeven moment echt moe. Je wordt sowieso slomer doordat je door zo’n mondkapje steeds je eigen koolzuurgehalte inademt. Hierdoor ben je ook minder alert. Je hebt je pauzes gewoon heel hard nodig en daar leef je ook wel een beetje naartoe.

Het coronavirus heeft ook veel impact op mijn gezin. Mijn vrije dagen kan ik soms echt nodig hebben om weer op te laden. De normale dingen thuis kan ik hierdoor vaak niet allemaal doen. Ook zijn de nachten kort en slaap ik slecht. Ik word meerdere keren wakker en lig al snel te piekeren. Gelukkig pakken mijn kinderen van 14 en 16 jaar het heel goed op. Ze helpen waar ze kunnen door af en toe te stofzuigen of een boodschapje te doen. Dat geeft me rust.”

Intens verdrietig

“Patiënten mogen geen bezoek ontvangen, dat is heel verdrietig. Een deel van hen is wakker en is bang voor wat er komen gaat. Soms kunnen ze wel videobellen met familie of vrienden. Zo was ik laatst bij een videogesprek van een patiënt met zijn dochter. Dan gieren de emoties door je lijf. Zulke gesprekken zijn eigenlijk heel mooi, maar aan de andere kant ook intens verdrietig. De dochter had haar vader sinds hij was opgenomen niet meer gezien en dan ligt hij ineens aan de beademing. Je denkt dan: stel je voor dat mijn familie zoiets overkomt. Dat voel ik dan wel echt mee. Zulke momenten blijven je echt bij."

Moeilijk los te laten

"Ik vind het dan ook moeilijk om dit niet allemaal mee naar huis te nemen. Het scheelt dat op het moment dat ik thuiskom van m’n werk, het lijkt alsof ik in een hele andere wereld terechtkom. Mijn hondjes komen op me afrennen, mijn man en kinderen zijn thuis en de zon schijnt. Gelukkig maar, want daardoor kan ik me weer opladen voor een volgende dienst. Ik probeer echt de ontspanning thuis op te zoeken. Van dit intens werk wat we nu allemaal doen, daar moet je écht even van bijkomen.

Gelukkig heb ik een hele lieve vriendin die ik dag en nacht mag bellen om mijn verhaal te doen. Soms bel ik haar dan als ik terugrijd naar huis, om even alles van me af te praten. Ik kan op deze manier alles loslaten voordat ik thuis kom. Wat ook heel lief is: mijn moeder stuurt me iedere dag als ik een dienst heb een paar vrolijke foto’s van vroeger. Dat geeft me altijd veel kracht. En ik heb natuurlijk veel steun aan mijn collega’s. We doen dit samen en ik kan met alles bij ze terecht.”

Veel angst

“Het werk op de ic kan af en toe erg confronterend zijn. Natuurlijk ben ik bang om zelf ook besmet te raken, maar daar probeer ik niet al te veel aan te denken. Daar wordt je angst alleen maar groter van. We zijn goed aangekleed, ik ben zelf gezond en hoop dat ik een goede weerstand heb opgebouwd als verpleegkundige. Maar je weet het gewoon niet. Dat vind ik misschien wel het lastigste aan de hele coronacrisis. Het virus is zó onvoorspelbaar. Ze weten er nog zo weinig van. Eerst werd gezegd dat het voornamelijk ouderen, zwaardere mannen en mensen met een bepaalde medische voorgeschiedenis betreft. Maar er liggen ook jonge, gezonde en fitte mensen bij ons op de ic. Daar schrik je wel van. Het raakt de hele bevolking.

Ik hoop niet dat een paar positieve nieuwsberichten over afname van coronapatiënten op de ic ervoor zorgen dat mensen zich minder aan de maatregelen houden. Het is belangrijk dat íedereen inziet hoe serieus dit virus is. Blijf volhouden. Luister naar alle maatregelen en adviezen, houd allemaal 1,5 meter afstand en blijf goed je handen wassen!”

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Beeld: Privé

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden