null Beeld

Leonie ter Braak: “Verhuizen uit een vertrouwde omgeving heb ik totaal onderschat”

In het tv-programma Kinderen kopen een huis gaat Leonie ter Braak (40) met kinderen op huizenjacht. De presentatrice is zelf ook net verhuisd: “Ik heb onderschat hoe pittig het is om in coronatijd ergens anders te gaan wonen.”

Het is maandagochtend en we videobellen met een opgewekte Leonie ter Braak. Met een knot op haar hoofd loopt ze door haar huiskamer heen en weer. Trots geeft ze een tour door het huis, waar ze pas een paar maanden woont met haar man Floris en hun zoons James (7) en Valentijn (5).

“We hebben dit voormalige koetshuis compleet verbouwd. Mijn man is binnenhuisarchitect, dus hij heeft daar veel ervaring mee. Wat smaak betreft liggen we gelukkig dicht bij elkaar, alleen is hij van design en ik meer van de kringloop. Waar hij houdt van strak en modern, kies ik meer voor het landelijke. We maakten allebei moodboards op Pinterest, en dit is het compromis: een mix van modern en klassiek. Dan krijg je een houten keuken met een granito blad, bijvoorbeeld!”

In het tv-programma Kinderen kopen een huis zijn het de kinderen die op huizenjacht gaan.

“Klopt! Vaak willen ouders graag verhuizen en zetten de kinderen hun hakken in het zand. Daarom hebben we in dit programma de rollen omgedraaid en mogen de kinderen op huizenjacht. Samen met een makelaar bepalen zij waar ze uiteindelijk gaan wonen. De ouders geven het dus helemaal uit handen. Dat is natuurlijk superspannend, maar het blijkt in de praktijk best goed te werken. De ouders hebben drie dagen de tijd om de koop te ontbinden. Of dat ook gebeurt, kun je straks zelf op televisie bekijken.”

Hadden jullie kinderen ook inspraak bij de verhuizing?


“Nee… eigenlijk niet.”

Hoe hebben zij het ervaren?

“Eerlijk: ik vind het moeilijk. De jongste is nog klein en vindt zijn weg wel, maar voor de oudste is het even zoeken. Dat zie ik aan hem. Naar een nieuwe plaats, nieuwe school, zijn vriendjes achterlaten… hij is plotseling uit zijn vertrouwde omgeving en dat allemaal midden in coronatijd. Ik heb onderschat hoe pittig dat is, ook voor onszelf. In onze vorige woonplaats, onder de rook van Amsterdam, was het bij ons de zoete inval. Ik dekte standaard de tafel voor één persoon extra. Mijn bakfiets zat altijd vol met andere kinderen en we hadden overal borrels en gezelligheid. Nu zitten we hier in lockdown en is het veel moeilijker om anderen te leren kennen. We gingen er heel lui van uit dat die contacten wel aan kwamen waaien, maar nu merk ik dat ik veel meer mijn best moet doen. James logeert nu bij zijn vriendje in Amsterdam. Toen wij daar laatst in de buurt reden, riep hij vanaf de achterbank: ‘We zijn weer thuis!’ Dat brak mijn hart een beetje. Zelfs Floris heeft het onderschat, terwijl hij als kind van expats gewend is om vaak te verhuizen. Het heeft gewoon even tijd nodig.”

Heb je spijt dat jullie deze stap hebben gezet?

“Spijt niet, heimwee wel. Maar ik weet gelukkig heel goed waarom we dit zo graag wilden. Ik heb er altijd van gedroomd om mijn kinderen een vergelijkbare jeugd te geven als ik zelf heb gehad in Twente. Dat gevoel zit bij mij diepgeworteld. Ik wil hen graag laten opgroeien in het groen, buiten, met dieren om hen heen. Ik kwam vroeger ook vaak bij mijn klasgenootjes die op boerderijen woonden. Sommigen hadden zelfs paarden. Heerlijk vond ik dat. Ik weet ook wel dat Het Gooi anders is dan Twente, maar ik probeer het wel. We stoken vaak fikkies en we hebben een bunker gebouwd in de tuin. We willen graag buitenkinderen en onze zoons niet de hele dag laten leeg-

lopen op een iPad. Toen James vier was en we zagen hoe verslavend dat ding toen al werkte, hebben we de tablet weggedaan en nooit meer een nieuwe gekocht. Ze mogen nu alleen nog televisie kijken op zaterdag- en zondagochtend. Dat lukt niet altijd, maar dat is wel een streven. En wij bepalen mee wat er wordt gekeken.”

Ben je voor jezelf ook zo streng?

“Nee helaas, ik ben echt verslaafd aan mijn telefoon. Het was een van mijn goede voornemens dit jaar om te minderen, maar het is me nog niet gelukt. Social media vind ik veel te interessant, lekker neuzen in andermans leven. Ik heb nu ook Clubhouse ontdekt, een platform waar je kunt meeluisteren in allerlei podcasts. Net luisterde ik nog naar een lezing over het maken van televisieformats. Er zijn ook veel interessante chats over mindfulness en meditatie. Ik mag ook graag luisteren naar de podcasts van spiritueel leider Eckhart Tolle en van Oprah Winfrey.”

Helpen die meditatie- en zelfhulppodcasts?

“De rust om echt te mediteren heb ik helaas nog niet, maar ik ben wel bezig met zelfontwikkeling. Dat komt door mijn moeder, die ook altijd bezig was met bewustwording en spiritualiteit. Ze zei altijd al: ‘Maak elke dag een lijstje van de dingen die goed gingen.’ De podcast van Eckhart Tolle is mijn bijbel, mijn houvast in deze roerige periode. Ik leer van hem dat ik zelf verantwoordelijk ben voor wat ik denk en voel. Dat ik bijvoorbeeld nu heimwee heb naar Amsterdam, praat ik mezelf aan. Je humeur, je angsten, alles kun je zelf sturen.”

null Beeld

Dat is makkelijker gezegd dan gedaan.

“Het is natuurlijk huis-tuin-en-keuken-psychologie als hij zegt dat je moet focussen op de dingen die goed gaan, maar het werkt wél. Ik vertel mezelf elke dag waar ik dankbaar voor ben. Als ik in het bos loop en ik merk dat mijn gedachten afdwalen naar negatieve dingen, roep ik mezelf terug: ‘Kijk naar dat koolmeesje, de groene knoppen in die boom. Wat dat betreft heb ik door dat groen om me heen wel de rust gevonden die ik zocht. Komt ook door onze hond Boris, die we pas hebben geadopteerd. Ik heb nog nooit zo veel gewandeld als de afgelopen tijd. Ik hoor de vogels, ruik de buitenlucht en voel dat ik meer ontspan.”

Je werd afgelopen jaar veertig. Wat deed dat met je?

“Dat was ook wel weer een moment van bezinning. Ik had het graag gevierd met een goed groot feest, maar dat zat er nu even niet in, dat doen we later wel een keer. Maar ik vond het totaal niet erg om veertig te worden. Ik heb net iets te veel medische programma’s gepresenteerd om te beseffen dat ik blij mag zijn dat ik deze leeftijd gezond heb gehaald.”

Je hebt andere voorbeelden gezien?

“Voor het programma Nederland geeft licht ontmoette ik een vrouw van mijn leeftijd, Felice. Toen ze nog maar net was bevallen van haar zoontje, kreeg ze te horen dat ze baarmoederhalskanker had. Haar verhaal raakte me zo diep dat er nog steeds geen dag voorbij gaat dat ik niet aan haar denk. Ze zit nu midden in haar behandelingen, maar via haar zus krijg ik af en toe een update. Gezond zijn is heel bijzonder, dat realiseer ik me maar al te goed. Daarom hoor je mij ook zeker niet zeuren over

mijn lijf dat aan het veranderen is, dat alles begint te hangen.”

Kijk jij niet kritischer naar je lijf omdat je model bent geweest?

“Ik was natuurlijk vrij lang bovenmatig op mijn lijf gericht. Maar ik heb goede genen en hoefde er eigenlijk niet zo veel voor te doen. Nu ik ouder word, is dat wel anders. Niet leuk maar ik lijd er niet onder en ben te lui om er iets aan te veranderen. Ik kan altijd nog even squattend door het bos voordat het zomer wordt, denk ik dan. Of ik doe gewoon een rokje over de knie aan.”

Ben je op de plek waar je wilt zijn in je leven?

“Dat denk ik wel. Het grootste geluk dat ik heb is dat ik samen ben met mijn grote liefde en dat we twee gezonde kinderen hebben. We zijn happy met elkaar en tijdens de coronatijd merken we dat misschien wel extra. Mijn man maakte een moeilijke periode door met zijn bedrijf en we hebben ook nog samen een huis verbouwd. Maar we zijn echt een team.”

Waar droom je nog van?

“Ik realiseer me dat ik – hopelijk – nu ongeveer op de helft van mijn leven ben. In de andere helft wil ik er graag alles uithalen wat erin zit. Op het gebied van carrière zou ik graag nog veel meer van die mooie programma’s willen maken en ze het liefst ook zelf ontwikkelen of bedenken. En op persoonlijk vlak: nee, aan een derde kind wil ik echt niet beginnen. Die babyfase vind ik behoorlijk pittig. Ik wil gewoon mijn handen vrij hebben en gas kunnen geven. Volle bak genieten.”

Interview: Merel Brons. Fotografie: Petronellanitta.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden