Diana Beeld Getty Images
DianaBeeld Getty Images

Lia van Bekhoven over prinses Diana: “Dat standbeeld mag er eindelijk komen. Diana is voor niemand meer een bedreiging”

Vandaag zou prinses Diana Spencer 60 jaar geworden zijn. Ter ere van één van de meestbesproken royals ooit wordt er vanmiddag een standbeeld van haar onthuld. Londen-correspondent Lia van Bekhoven schrijft over het leven van Lady Di.

Diana 60 jaar

Tot voor kort moest je naar Cuba om een standbeeld van Diana te zien. In Engeland was het enige tastbare aandenken aan de prinses een ovalen, granieten fontein in Hyde Park die af en toe uit de roulatie is omdat mensen erin uitglijden of omdat hij door luiers verstopt raakt.

Lastige prinses

Het standbeeld dat haar zonen straks onthullen is een herwaardering van hun moeder. Buckingham Palace wilde liever niet aan Diana herinnerd worden. De royals waren jarenlang bang dat een permanent symbool van de lastige prinses een martelares zou maken. Een standbeeld kon een speerpunt worden voor protesten tegen de Windsors.

Diana Beeld Getty Images
DianaBeeld Getty Images

In de jaren na haar dood wilde Buckingham Palace Diana uit de geschiedenisboeken schrijven. Haar zonen zetten haar er weer in. William en Harry praten over haar in tv-documentaires. Ze verbinden zich aan hetzelfde soort goede doelen als destijds hun invoelende, innemende moeder. Kate draagt Diana’s verlovingsring op alle cruciale momenten. Dat doet ze niet voor niets. De herinnering aan prinses Di moet levend blijven.

Menselijke monarchie

Diana moest het paleis verjongen en vernieuwen. Strak afstekend tegen de afstandelijke, ouderwetse royals maakte ze de Windsors glamorous. Ze stond voor een menselijke monarchie. Ze had niets met paarden. Elizabeth niet veel met mensen. Dat ze over haar boulimie sprak, over haar postnatale depressie en zelfbeschadiging was ongehoord. Geen Britse royal die zoveel vuile was buiten hing.

null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Haar schoonfamilie, ‘de Duitsers’ zoals ze hen noemde, mochten haar dan ‘neurotisch’ en ‘mentaal onevenwichtig’ vinden, buiten de paleispoorten waren haar ervaringen maar al te herkenbaar. Door voortdurend zichzelf, haar rol en neuroses ter sprake te brengen, hield ze de natie een spiegel voor. Ze liet zien dat het oké was om over emoties te praten.

Gebrek aan belangstelling

Toen ze overleed was het VK een ander land. Getuige de menigte bij haar begrafenis was het emotioneler, diverser en minder onderdanig. “Diana leerde ons een nieuwe manier om Brits te zijn”, ze premier Tony Blair jaren later. Onverwacht snel na haar dood begon de herinnering aan haar te vervagen.

Een herdenking die een jaar later georganiseerd werd, moest worden afgelast vanwege gebrek aan belangstelling. Onderdanen die gezworen hadden haar ieder jaar met bloemen te herdenken, vonden dat ze die dag iets beters te doen hadden. Britse vrienden zeiden zich te generen voor de manier waarop ze zich hadden laten gaan in de week van haar begrafenis. Alleen voor de Daily Express, die haar nog regelmatig op de voorpagina trekt, en de handvol samenzweerders die gelooft dat ze door prins Philip vermoord is, is haar status onveranderd.

Di-hards

Het koningshuis, net na haar dood ’s lands meest verguisde instituut, hergroepeerde zich. Buckingham Palace leerde de lessen van Diana. Geconfronteerd met de keuze moderniseren of sterven, koos Elizabeth het eerste. De Firma, gestut door een nieuwe generatie beter voorbereide royals, zou zich nooit meer aan de verkeerde kant van de publieke opinie begeven.

William en Harry kozen het duidelijkst voor een Diana-achtige strategie. Ze zijn, naar Britse beginselen, informeel, benaderbaar, emotioneel intelligent. Diana’s nalatenschap is even veelzijdig als het aantal Britse onderdanen. Zeker is dat de Britten na 24 jaar anders naar de vrouw kijken die hartenkoningin van de onderdanen wilde zijn. Voor haar aanhangers, de Di-hards, zal ze altijd de stereotype jonge vrouw blijven die werd verraden door een ontrouwe echtgenoot en de deur werd gewezen door een wrede, arrogante schoonfamilie.

null Beeld Getty Images
Beeld Getty Images

Maar de meesten hebben een genuanceerder kijk ontwikkeld. Diana was niet alleen slachtoffer, ze was ook assertief. Ze was, behalve godin voor de tabloids, evengoed een internationale liefdadigheidsdiplomaat. Ze hielp het land moderniseren en de monarchie hervormen. Daarom mag dat standbeeld er eindelijk komen. Diana is voor niemand meer een bedreiging.

De beste berichten van Libelle in je mailbox ontvangen? Meld je nu aan voor de nieuwsbrief!

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden