null Beeld

Lindy (17) verzweeg haar zwangerschap: “Soms voelde ik schopjes in mijn buik tijdens het uitgaan”

Steeds bezorgder werd Tonny om haar dochter Lindy. Zou ze zwanger zijn? Lindy (17) ontkende het stellig. Pas in de 37e week van haar zwangerschap durfde ze het tegen haar moeder te zeggen...

Tonny (54): “Op een ochtend zag ik Lindy de trap afkomen en schoot het door mijn hoofd: ‘Wat zit haar bloes strak, het zal toch niet?’ Net zo vlug als deze gedachte was opgekomen, drukte ik hem weer weg. Ze had niet eens een vriendje, het was al zeker een maand of 4 uit. Een tijdje later meende ik het weer te zien. ‘Lindy, ben je zwanger?’, vroeg ik. ‘Nee! Hoe kon ik dat denken?!’

Mijn man en ik hebben 12 kinderen. De oudste is 28, de jongste 6 jaar oud. Lindy is ons 7e kind. Of ze wel of niet menstrueerde, kon ik moeilijk controleren. Hier in huis is altijd wel iemand ongesteld. Het idee dat Lindy zwanger kon zijn, liet me niet los. Ik hield haar extra in de gaten en zag dat ze vluchtgedrag vertoonde. ’s Ochtends kwam ze met haar jas aan naar beneden en ze vertrok zonder ontbijt naar school. Een paar keer heb ik haar kamer doorzocht in de hoop een aanwijzing te vinden. Ik vond niets. Ondertussen bleef ik ernaar vragen. Nog zeker 5 keer zei ik: ‘Geef het nou toe!’ Lindy bleef ontkennen. Mijn andere kinderen vonden dat ik erover op moest houden: ‘Ze zegt toch dat het niet zo is, mam!’ Ikzelf werd alsmaar bezorgder. Als het klopte wat ik dacht, zou de zwangerschap inmiddels al een eind gevorderd zijn. Ze wilde kennelijk absoluut niet dat het uitkwam en dat maakte me bang. Wat als ze zichzelf iets aan zou doen?”

Teleurgesteld

“Op een zondag sprak een van mijn andere dochters plotseling ook haar twijfels uit. Ze had Lindy voor de voetbaltraining in een hoekje van de kleedkamer moeilijk zien doen met omkleden. Daarmee was voor mij de maat vol. Ik ging naar Lindy’s kamer en riep: ‘Weet je wel dat jij en je kindje hulp nodig hebben als je gaat bevallen?’ Die was raak. Haar pantser brak, en ze begon meteen te huilen. Ik schrok enorm, maar was vooral blij dat ik eindelijk door die muur was gebroken. Nu kon ik iets voor haar betekenen. Aan de ene kant voelde het als een opluchting, aan de andere kant was het pijnlijk om te beseffen dat ze zo lang in haar eentje met dit geheim had rondgelopen. Stiekem was ik ook teleurgesteld dat ze het niet had durven zeggen. Waarom had ze het niet gewoon verteld? Haar oudste zus was ook zwanger, de vreugde en aandacht daarvoor wilde ze niet verpesten. En ze zei dat haar ex-vriend erop had aangedrongen het niet te doen, dan moest hij het thuis ook vertellen en hij was pas 15. Voor hem was het ook heel moeilijk.”

“Ik had mijn dochter zó graag een andere zwangerschap gegund”

Beroepsgeheim

“Ik had mijn dochter zó graag een andere zwangerschap gegund. Zonder die eenzaamheid. Zonder angst. Toen ik hoorde dat onze huisarts wél op de hoogte was en ze daar naar een verwijsbrief voor een abortus had gevraagd, werd ik boos. Het raakte me diep dat hij ons niet had ingeseind. Ik zei: ‘Je kent ons gezin, je weet dat ze het kan zeggen.’ Omdat ze 16 was, mocht dat niet vanwege het beroepsgeheim. Ik vond dat hij op zijn minst had moeten proberen om Lindy te overtuigen het thuis te bespreken. Daar hebben we achteraf uitgebreid over gesproken, mede in de hoop dat hij dit voortaan anders aanpakt. Het is ook een van de redenen dat ik mijn verhaal wil delen. Ik hoop dat meisjes die per ongeluk zwanger raken hierdoor weten dat je hulp kunt krijgen.”

Moederziel alleen

“Als ik achteraf had gehoord dat Lindy abortus had laten plegen, had ik dat vreselijk gevonden. Ze heeft het geprobeerd. Na het bezoek aan de huisarts, 2 dagen nadat ze had ontdekt dat ze zwanger was, is ze naar een abortuskliniek gegaan. Daar is ze onverrichterzake weggestuurd omdat het te laat was: ze was al ruim 20 weken zwanger. Ik vind het moeilijk om voor te stellen hoe eenzaam ze geweest moet zijn. Op de terugweg in de trein met die ‘nee’ in haar hoofd. En wat als die abortus wél was doorgegaan? Dan had ze daar moederziel alleen doorheen gemoeten? Het was allemaal niet nodig geweest. Mijn man en ik besloten meteen: deze baby krijgen wij ook wel groot. De dag nadat het hoge woord eruit was, zijn we meteen naar het ziekenhuis gegaan. Lindy bleek al 37 weken zwanger. Daarna gingen we langs de ouders van haar ex-vriend. Zij raakten bijna in shock toen ze het hoorden. Razendsnel hebben we alles geregeld, er kwam zelfs nog een babyshower. Daarmee zeiden we: ‘We maken er het beste van. Wij zorgen voor jou én voor je kindje.’

Lindy kreeg een zoontje: Siem. Mijn man en ik zijn benoemd tot voogd. De vader is met zijn 15 jaar juridisch te jong om het kind te erkennen. Tijdens de zitting riep de rechter Lindy en haar ex-vriend naar voren en zei: ‘Jullie zijn geen stel meer, maar voortaan wel altijd samen ouders. Besef dat.’ En zo is het. Haar ex-vriend mag zijn kind altijd zien. We willen graag dat Siem hem kent en dat ze een band opbouwen. Hetzelfde geldt voor zijn opa en oma en verdere familie. Ze zijn allemaal welkom hier.”

Nog jong zijn

“Na de bevalling hebben we voor Lindy hulp gezocht. Ze heeft gesprekken met een psycholoog gehad. Als moeder had ik daar zorgen over: hoe komt ze eruit? Gelukkig gaat het heel goed. Ze is heel gek met haar zoontje. Na zijn geboorte hebben we een mooi kaartje laten drukken en rondgestuurd naar familie, vrienden en bekenden: hij is welkom. Dit is zijn thuis, Siem woont bij ons. Lindy zorgt voor hem, zij is zijn mama, en ik steun haar. Ze is natuurlijk zelf nog een kind. Een kind met een kind. Ze was net begonnen aan haar opleiding verpleegkunde toen het uitkwam. De school heeft fantastisch gereageerd, ze kreeg zwangerschapsverlof en kon daarna instromen. We vinden het belangrijk dat ze haar opleiding afmaakt. Maar ik wil dat ze ook nog een beetje ‘gewoon jong’ kan zijn, af en toe wat met vriendinnen kan doen en kan blijven sporten.

Deze gebeurtenis heeft een enorme impact op ons leven gehad, en op dat van Lindy, van mij, ons gezin, op de familie van haar ex-vriend. Maar het is niet het einde van de wereld. Er is niemand ziek of dood, er is nieuw leven bij gekomen. Elke dag geniet ik van dat manneke. Het is ondenkbaar dat hij er niet zou zijn.”

Lindy (17): “Het was al een tijdje uit met mijn vriend toen ik ontdekte dat ik zwanger was. Voor een abortus bleek het te laat. Toch heb ik me nog lang afgevraagd: ‘Hoe kom ik ervan af?’ Pure paniek. Want ik dacht alleen maar: dit mag niet, ik wil het niet. Soms voelde ik het kindje in mijn buik schoppen tijdens het uitgaan. Het viel vriendinnen op dat ik wat dikker werd, maar zwanger, daar dacht niemand aan. Alleen mijn ex-vriend wist het. Ik heb hem zo vaak geappt dat ik het thuis wilde vertellen. ‘Wacht nog even’, appte hij dan. Hij moest het dan ook tegen zijn ouders zeggen en dat vond hij geen optie.

“Leeftijdsgenootjes maken zich druk om jongens en make-up, ik om mijn kind”

Ik woon in een klein dorp. Natuurlijk ging het als een lopend vuurtje toen bekend werd dat ik zwanger was. Meteen heb ik mijn social media-accounts uit de lucht gehaald om mezelf af te schermen voor nare opmerkingen. Gelukkig kreeg ik alleen maar steun en lieve reacties, ook na Siems geboorte. Dat iedereen zo lief was, maakte het voor mij veel makkelijker om mijn leven weer op te pakken. Inmiddels ben ik ook weer online en post ik af en toe een leuke foto van Siem, of van ons samen. Als ik thuis ben, zorg ik zelf voor hem. Dag en nacht. Als ik naar school moet, ga voetballen of met vriendinnen uitga, neemt mijn moeder de zorg over. En Siem gaat 2 dagen in de week naar een kinderdagverblijf. Dat wilde ik graag om mama te ontlasten. Ze heeft het al ontzettend druk met ons grote gezin.

Mijn moeder vindt het belangrijk dat ik mijn opleiding afmaak en daarnaast ook nog jong kan zijn. Dankzij haar kan dat, al is er natuurlijk veel veranderd voor mij. Ik heb andere zorgen dan mijn leeftijdgenootjes, die maken zich druk om jongens en make-up, ik om mijn kind. Laatst was Siem zo ziek dat hij in het ziekenhuis werd opgenomen. Dan zit ik dagenlang aan zijn bed. Geen probleem hoor, dat doe ik met liefde. Het was makkelijker geweest als ik een aantal jaar later zwanger was geraakt, maar ik ben gek op mijn kleine mannetje en zou hem voor geen goud meer willen missen.”

Stichting Fiom biedt hulp bij ongewenste zwangerschap.

Interview: Angela Jans. Fotografie: Petronellanitta.

Meer over

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden