null Beeld

Lone van Roosendaal: “Bij Eric voelde het meteen alsof ik thuiskwam”

Dit jaar wordt ze vijftig, Lone van Roosendaal. Dus áls de succesvolle zangeres en actrice nog iets heel anders wil gaan doen, is dit het moment. Een onemanshow bijvoorbeeld. Maar ja, zo’n onemanshow is natuurlijk doodeng… “Misschien is het tijd om een beetje dapper te worden.”

Online redactie Libelle

Deze zomer word je vijftig. Wat heb je inmiddels achter je gelaten en waarin wil je nog groeien? “Je zou kunnen stellen dat ik een beetje in de herfst van mijn leven ben aanbeland, maar dat voel ik absoluut niet zo. Wat ik wel ervaar is meer rust. Tegenwoordig vind ik sleur heerlijk. Lekker in het weekend meedeinen op de routine van mijn gezin. Terwijl ik daar vroeger nog weleens onrustig van werd en het gevoel kon hebben dat er van alles moest gebeuren. Dat gevoel van ‘moeten’ is weg. Althans, voor mijn privéleven. Qua carrière voel ik nog wel een bepaald soort urgentie. Ik realiseer me dat als ik nog eens iets nieuws wil uitproberen, het toch wel tijd is om dat een keertje te gaan doen.”

Zou je dat ook willen? Iets nieuws? “Ik ben altijd wel van de veilige keuzes. De laatste tijd wordt me regelmatig gevraagd of ik niet een keer solo moet, het theater in met een eigen showtje. Dan heb ik altijd een heleboel excuses paraat, allemaal redenen waarom dat heel ingewikkeld is. Als ik echt eerlijk ben, durf ik gewoon niet. Ik ben een beetje een schijterd wat dat betreft. Ik vind het oprecht heerlijk om in een rol te kruipen, me te verplaatsen in een ander, maar het is natuurlijk ook wel veilig. Dan kan ik hooguit het commentaar krijgen dat ik de rol niet goed heb gespeeld. Als ik als mezelf op het podium sta, is er niks om me achter de verschuilen. En dat is eng.”

Je hebt twee dochters: Bobbi (25) uit een eerdere relatie en Puck (17) met je huidige man Eric. Wat voor een moeder ben je?

“Het is voor mij heel belangrijk dat ze hun eigen keuzes leren maken in het leven en daar ook achter durven staan. Dat ze zichzelf durven zijn. Bobbi studeert rechten, ze zit in haar vierde jaar, en Puck zit in vier havo. Ik heb er alle vertrouwen in dat die meiden hun eigen weg weten te vinden in dit leven. Ze kunnen allebei goed zingen en ze willen er allebei wel iets mee doen, maar door mij hebben ze ook de keerzijde van dit vak gezien. Aan het begin van mijn carrière heb ik moeten bijklussen in de horeca, ik heb zelfs nog even op een kantoor gezeten. Voor mij is het altijd belangrijk geweest dat ik mijn dochters financiële zekerheid kon bieden, iets wat ik zelf in mijn jeugd heb gemist. Dus ik heb altijd veel gewerkt, daardoor hebben ze hun moeder best veel moeten missen. Dit vak is minder glamoureus dan veel mensen denken. In de praktijk is het gewoon vaak keihard werken.”

In The bridges of Madison County speel je een vrouw die toegewijd is aan haar gezin, maar op een dag de liefde van haar leven ontmoet. Ze staat voor een keuze. Zelf heb jij ook ooit voor die keuze gestaan, toen je in een relatie zat en je huidige man Eric ontmoette... “De relatie met de vader van Bobbi zat al een hele tijd niet goed. Maar we hadden een kind samen en ik moest ploeteren om mijn carrière van de grond te krijgen. Toen ik Eric ontmoette, was weggaan ineens een optie. Het voelde meteen alsof ik thuiskwam. In de kern zat het gewoon instant goed. Een gevoel dat ik maar moeilijk kan beredeneren. Uiteindelijk heeft het lelijke stukje van vreemdgaan maar drie weken geduurd. Eric was daar heel stellig in: ik ga niet het vijfde wiel aan de wagen zijn.”

Hoe kijk je nu op die periode terug?

“Het is een heel verdrietige situatie geweest, met name voor mijn dochter. Toch kon ik achter mijn keuze staan omdat ik eerlijk ben geweest naar mezelf, mijn gevoel heb laten spreken. Hoe kan ik mijn kinderen leren keuzes te maken en daarachter te staan, als ik dat zelf niet doe? De praktijk heeft ook wel uitgewezen dat het de juiste keuze is geweest. Eric en ik zijn inmiddels al tweeëntwintig jaar samen en bijzonder gelukkig.”

MEER LONE VAN ROOSENDAAL

null Beeld


Je leest het hele interview in Libelle 9, nu in de winkel. "Het kleine meisje dat een schouderklopje wil, is ergens nog altijd aanwezig". Hier vind je meer informatie over de musical The Bridges of Madison Country.

Interview: Nienke Pleysier. Fotografie Petronellanitta

Op alle verhalen van Libelle rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven. Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@libelle.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden